Profesjonalny Serwis Prawny NetTAX
1/4 logo Baza Prawna
NIEZALOGOWANY 
LOGOWANIE DO BAZY
INFORMACJE
Strona główna
Indeks tematyczny
Indeks alfabetyczny
Orzecznictwo
Piśmiennictwo
Interpretacje
Stałe wskaźniki
Wyszukiwanie
1/4 logo Egzamin Doradcy Podatkowego
LOGOWANIE DO EGZAMINU
FORMULARZ ZAMÓWIENIA
Opis
Demo
Cennik
1/4 logo Sklep NetTAX
Wynagrodzenie pracowników
Wynagrodzenie pracowników
1/4 logo Serwis Prawny
Strona Główna
Nowości
Opinie ekspertów
komórka Płatność SMS
Dzienniki
   Dziennik Ustaw
   Dziennik Urzędowy UE (L)
   Monitor Polski
   Dzienniki Urzędowe
Zmiany w prawie
Kursy walut
Kursy walutowe euro
Kursy celne
Listy i wykazy
Ważne terminy
Słowniczek łaciński
Słowniczek prawniczy
Nowe wskaźniki i stawki
Kalkulator odsetkowy
Wizytówki Doradców
Podatkowych
[nowe]
Ciekawe miejsca w sieci
Szkolenia i konferencje
VAT w UE
1/4 logo Usługi
Grupy dyskusyjne
Biuletyn Prawno-Podatkowy
Pomoc techniczna 
Kontakt
Reklama
1/4 logo Księgarnie
Księgarnia Księgowego
   Podatki
   Rachunkowość
   Finanse
   Inne
1/4 logo Uwagi i opinie
Twój adres e-mail:

Uwagi / opinie
Krajowa Rada Doradców Podatkowych

Projekt
Druk nr 29

Ustawa
z dnia ..................
o dostępie do nieodpłatnej pomocy prawnej przyznawanej przez państwo osobom fizycznym

 

Rozdział 1
Przepisy ogólne

    Art. 1. Ustawa reguluje zasady, warunki i tryb przyznawania i udzielania przez państwo, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nieodpłatnej pomocy prawnej osobom fizycznym.

    Art. 2. Osobom fizycznym, które ze względu na sytuację majątkową lub osobistą nie mogą samodzielnie bronić swoich praw lub interesów, przyznaje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieodpłatną pomoc prawną.

    Art. 3. 1. Nieodpłatna pomoc prawna przyznawana i udzielana przez państwo osobom fizycznym, zwana dalej „pomocą prawną”, obejmuje podstawową pomoc prawną i kwalifikowaną pomoc prawną.

    2. Pomoc prawna nie obejmuje spraw, które dotyczą:

1) sporządzenia umowy;

2) warunków uzyskania kredytu lub pożyczki, której ma udzielić bank;

3) sporządzenia skargi konstytucyjnej;

4) spraw związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

5) powstania lub działalności instytucji społecznej, w szczególności fundacji, stowarzyszenia albo innej organizacji pozarządowej;

6) spraw podatkowych, celnych i dewizowych.

    Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) podstawowa pomoc prawna - udzielanie osobom fizycznym porady prawnej lub informacji o obowiązującym stanie prawnym regulującym daną sprawę oraz wynikających z niego prawach i obowiązkach oraz o trybie, podmiocie lub organizacji właściwych do jej załatwienia, a także pomoc w opracowaniu projektu pisma dotyczącego danej kwestii prawnej;

2) kwalifikowana pomoc prawna - zapewnienie reprezentacji osób fizycznych w sprawach dotyczących ich praw lub interesów, które mają być lub są prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Art. 5. Pomoc prawna może być przyznana:

1) obywatelom polskim, mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej, z wyłączeniem Królestwa Danii, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederacji Szwajcarskiej, przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którzy uzyskali zezwolenie na pobyt;

3) cudzoziemcom innym niż określonym w pkt 2, mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zgody na pobyt tolerowany lub w związku z posiadaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy;

4) cudzoziemcom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy lub o azyl;

5) cudzoziemcom, wobec których toczy się postępowanie o wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Art. 6. 1. Pomoc prawną przyznaje się osobie wymienionej w art. 5, która spełnia kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, Nr 99, poz. 1001 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565, Nr 94, poz. 788, Nr 164, poz. 1366, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1487 i Nr 180, poz. 1493).

    2. Pomoc prawną przyznaje się także osobie, która nie może samodzielnie zapewnić obrony swoich praw lub interesów, a w szczególności z powodu:

1) sieroctwa;

2) bezdomności;

3) bezrobocia;

4) niepełnosprawności;

5) długotrwałej lub ciężkiej choroby;

6) przemocy w rodzinie;

7) ubiegania się o status uchodźcy lub o azyl;

8) zatrzymania, umieszczenia w strzeżonym ośrodku lub w areszcie w celu wydalenia;

9) zwolnienia z zakładu karnego;

10) alkoholizmu lub narkomanii;

11) zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej;

12) klęski żywiołowej.

    Art. 7. Pomoc prawna polega w szczególności na:

1) udzieleniu porady prawnej lub informacji w sprawach dotyczących życia codziennego, w tym w sprawach mieszkaniowych, w zakresie prawa pracy lub ubezpieczeń społecznych, ubezpieczenia zdrowotnego albo korzystania z usług;

2) udzieleniu porady prawnej lub informacji w sprawach dotyczących posiadanych praw lub obowiązków, wskazaniu podmiotu lub organizacji właściwych do załatwienia danej sprawy, w szczególności pomocy w jej załatwieniu w drodze mediacji lub polubownego rozstrzygnięcia;

3) udzieleniu pomocy w opracowaniu projektu pisma dotyczącego kwestii prawnej;

4) udzieleniu pokrzywdzonemu przestępstwem lub wykroczeniem porady prawnej lub informacji, w tym zapoznaniu go z uprawnieniami i obowiązkami w postępowaniu karnym, postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz zainicjowaniu postępowania mającego na celu naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem lub wykroczeniem;

5) udzieleniu pomocy prawnej w wypadkach niecierpiących zwłoki, w szczególności osobie zatrzymanej;

6) udzieleniu porady prawnej cudzoziemcowi ubiegającemu się o nadanie statusu uchodźcy lub o azyl albo umieszczonemu w strzeżonym ośrodku lub w areszcie w celu wydalenia;

7) zapewnieniu reprezentacji w sprawach, które mają być lub są prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Art. 8. 1. Pomocy prawnej nie przyznaje się, jeżeli:

1) osoba ubiegająca się o pomoc prawną nie spełnia warunków określonych w art. 6;

2) sytuacja majątkowa osoby ubiegającej się o pomoc prawną pozwala na poniesienie kosztów odpłatnej pomocy prawnej przy wykorzystaniu własnych zasobów majątkowych, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, przedmiotów lub papierów wartościowych lub nieruchomości, chyba że niezwłoczne ich wykorzystanie na opłacenie pomocy prawnej napotyka na trudne do przezwyciężenia przeszkody;

3) w sposób oczywisty nie zachodzi potrzeba udzielenia pomocy prawnej;

4) w sprawie objętej wnioskiem o przyznanie pomocy prawnej pełnomocnik lub obrońca został ustanowiony przez sąd.

    2. Przyznania pomocy prawnej można odmówić, jeżeli osoba ponownie ubiegająca się o przyznanie pomocy prawnej, uprzednio nie zawiadomiła o zmianie okoliczności stanowiących podstawę przyznania pomocy prawnej, lub nie zwróciła kosztów przyznanej pomocy prawnej, do których zwrotu była obowiązana.

    Art. 9. Niniejsza ustawa nie narusza przepisów innych ustaw regulujących udzielanie pomocy prawnej osobom fizycznym ani nie ogranicza uprawnień innych podmiotów świadczących taką pomoc prawną na podstawie odrębnych przepisów.


Rozdział 2
Organizacja pomocy prawnej

    Art. 10. 1. Zadania pomocy prawnej określone w ustawie wykonują:

1) Krajowe Centrum Pomocy Prawnej;

2) Biura Pomocy Prawnej.

    2. Krajowe Centrum Pomocy Prawnej i Biura Pomocy Prawnej są państwowymi jednostkami budżetowymi, finansowanymi z części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Sprawiedliwości, prowadzącymi gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach dla państwowych jednostek budżetowych.

    3. Krajowe Centrum Pomocy Prawnej i Biura Pomocy Prawnej są jednostkami organizacyjnymi podległymi Ministrowi Sprawiedliwości.

    Art. 11. 1. Tworzy się Krajowe Centrum Pomocy Prawnej, zwane dalej „Krajowym Centrum”.

    2. Siedzibą Krajowego Centrum jest Warszawa.

    3. Do zakresu działania Krajowego Centrum należy:

1) organizacja udzielania pomocy prawnej;

2) kontrola wdrażania ustawy;

3) wydawanie zaleceń w celu zapewnienia jednolitej realizacji ustawy;

4) współpraca z samorządami zawodów prawniczych dla zapewnienia stałej obsługi ludności w zakresie pomocy prawnej;

5) przedstawianie Ministrowi Sprawiedliwości propozycji nowych rozwiązań organizacyjnych;

6) przedstawianie Ministrowi Sprawiedliwości, nie później niż do 30 czerwca roku następnego, rocznych sprawozdań z działalności Krajowego Centrum i Biur Pomocy Prawnej w zakresie udzielonej pomocy prawnej;

7) monitorowanie udzielanej pomocy prawnej;

8) współpraca z organizacjami pozarządowymi i studenckimi, działającymi na rzecz dostępu obywateli do informacji i pomocy prawnej;

9) wykonywanie innych zadań przewidzianych w ustawie.

    Art. 12. 1. Organem Krajowego Centrum jest Dyrektor Krajowego Centrum, zwany dalej „Dyrektorem Centrum”.

    2. Dyrektor Centrum kieruje Krajowym Centrum i reprezentuje je na zewnątrz.

    3. Dyrektora Centrum powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Rady Koordynacyjnej Pomocy Prawnej.

    Art. 13. 1. Dyrektor Centrum kieruje Krajowym Centrum przy pomocy zastępcy, którego powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości, na wniosek Dyrektora Centrum.

    2. Do zadań Dyrektora Centrum należy:

1) organizowanie pracy Krajowego Centrum;

2) sprawowanie nadzoru nad działalnością Biur Pomocy Prawnej;

3) rozpatrywanie odwołań od decyzji kierownika Biura Pomocy Prawnej w przedmiocie udzielenia lub cofnięcia przyznanej pomocy prawnej;

4) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w Krajowym Centrum;

5) ustalanie, w regulaminie organizacyjnym Krajowego Centrum i Biur Pomocy Prawnej, ich szczegółowej organizacji i struktury;

6) sporządzanie i przedstawianie Radzie Koordynacyjnej Pomocy Prawnej do zaopiniowania rocznych sprawozdań z działalności Krajowego Centrum i Biur Pomocy Prawnej, o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 6;

7) ustalenie szczegółowego zakresu zadań zastępcy Dyrektora Krajowego Centrum;

8) zlecanie kierownikom Biur Pomocy Prawnej innych zadań z zakresu pomocy prawnej;

9) realizowanie innych zadań zleconych przez Ministra Sprawiedliwości, związanych ze świadczeniem pomocy prawnej.

    Art. 14. 1. Biura Pomocy Prawnej są jednostkami organizacyjnymi podległymi Dyrektorowi Centrum.

    2. Kierownika Biura Pomocy Prawnej, zwanego dalej „Kierownikiem Biura”, powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości, na wniosek Dyrektora Centrum.

    3. Kierownik Biura kieruje Biurem Pomocy Prawnej i reprezentuje je na zewnątrz.

    4. Kierownik Biura kieruje Biurem Pomocy Prawnej przy pomocy zastępcy, którego powołuje i odwołuje, na wniosek Kierownika Biura, Dyrektor Centrum.

    Art. 15. Do zakresu działania Biura Pomocy Prawnej należy:

1) organizowanie i udzielanie pomocy prawnej;

2) współpraca z samorządami zawodów prawniczych dla zapewnienia stałej obsługi ludności w zakresie pomocy prawnej, w tym świadczenia pomocy prawnej w wypadkach niecierpiących zwłoki;

3) współpraca z organizacjami pozarządowymi i studenckimi, działającymi na rzecz dostępu obywateli do informacji i pomocy prawnej;

4) udostępnianie, w miarę możliwości, ogólnych informacji i materiałów informacyjnych, dotyczących pomocy prawnej.

    Art. 16. 1. Biura Pomocy Prawnej tworzy się w miejscowościach będących siedzibami sądów okręgowych.

    2. Ze względu na zwiększone potrzeby w zakresie udzielania pomocy prawnej oraz konieczność zapewnienia rzeczywistego dostępu do pomocy prawnej, Biura Pomocy Prawnej mogą być tworzone także w miastach będących siedzibami sądów rejonowych.

    3. Minister Sprawiedliwości, na wniosek Dyrektora Krajowego Centrum i po zasięgnięciu opinii Rady Koordynacyjnej Pomocy Prawnej, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi Biura Pomocy Prawnej oraz ustala obszary ich właściwości, mając na względzie w szczególności potrzebę zapewnienia rzeczywistego dostępu do pomocy prawnej oraz stopień zamożności społeczeństwa na danym obszarze.

    Art. 17. 1. Organem Biura Pomocy Prawnej jest Kierownik Biura.

    2. Do zadań Kierownika Biura należy:

1) organizowanie pracy Biura Pomocy Prawnej;

2) wydawanie decyzji w przedmiocie przyznania lub cofnięcia przyznanej pomocy prawnej;

3) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w Biurze Pomocy Prawnej;

4) sporządzanie i przedstawianie Dyrektorowi Centrum, nie później niż do 31 marca roku następnego, rocznych sprawozdań z działalności Biura Pomocy Prawnej;

5) ustalenie szczegółowego zakresu zadań zastępcy Kierownika Biura;

6) realizowanie innych zadań wyznaczonych przez Dyrektora Centrum z zakresu świadczenia pomocy prawnej.

    Art. 18. 1. Tworzy się Radę Koordynacyjną Pomocy Prawnej.

    2. Rada Koordynacyjna Pomocy Prawnej, zwana dalej „Radą”, jest organem opiniodawczo-doradczym Ministra Sprawiedliwości.

    3. Do zakresu działania Rady należy:

1) zgłaszanie Ministrowi Sprawiedliwości propozycji w zakresie usprawnienia organizacji udzielania pomocy prawnej;

2) przygotowywanie opinii i propozycji w zakresie tworzenia, znoszenia oraz zmian obszaru właściwości Biur Pomocy Prawnej;

3) analiza pracy Krajowego Centrum i Biur Pomocy Prawnej;

4) opiniowanie kandydata do pełnienia funkcji Dyrektora Centrum;

5) opiniowanie rocznych sprawozdań z działalności Krajowego Centrum i Biur Pomocy Prawnej, przedstawianych przez Dyrektora Centrum;

6) opiniowanie projektów aktów prawnych w zakresie udzielania pomocy prawnej;

7) wyrażanie opinii w innych sprawach z zakresu udzielania pomocy prawnej.

    Art. 19. 1. W skład Rady wchodzą:

1) po jednym przedstawicielu wskazanym przez Naczelną Radę Adwokacką, Krajową Radę Radców Prawnych, Krajową Radę Notarialną i Krajową Radę Komorniczą;

2) czterech przedstawicieli wybranych spośród zgłoszonych przez organizacje pozarządowe i organizacje studenckie, działające na rzecz dostępu obywateli do informacji i pomocy prawnej;

3) po jednym przedstawicielu Ministra Sprawiedliwości, ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego oraz ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

    2. Członków Rady powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości.

    3. Członek Rady może zostać odwołany:

1) na wniosek organu lub organizacji, które zgłosiły jego kandydaturę na członka Rady;

2) z inicjatywy Ministra Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii organu lub organizacji, które zgłosiły jego kandydaturę na członka Rady.

    4. W posiedzeniach Rady może uczestniczyć przedstawiciel organu, organizacji lub instytucji niebędący członkiem Rady, zaproszony przez Radę do współpracy w określonej sprawie.

    5. Za udział w pracach Rady wynagrodzenie nie przysługuje. Na wniosek członków Rady, zamieszkałych poza miejscem obrad Rady, koszty przejazdów na posiedzenia Rady środkami transportu zbiorowego są refundowane przez Ministra Sprawiedliwości ze środków Ministerstwa Sprawiedliwości, w wysokości i na zasadach określonych w przepisach odrębnych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

    6. Obsługę organizacyjno-techniczną Rady zapewnia Krajowe Centrum.

    7. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb działania Rady, a także warunki uczestnictwa w posiedzeniach Rady przedstawicieli organów, organizacji i instytucji niereprezentowanych w Radzie, mając na względzie potrzebę zapewnienia właściwej koordynacji działań z zakresu pomocy prawnej.

    Art.  20. 1. Naczelna Rada Adwokacka oraz Krajowa Rada Radców Prawnych prowadzą i przekazują Dyrektorowi Centrum, nie później niż do dnia 31 stycznia, aktualne listy, odpowiednio, adwokatów i radców prawnych, którzy wyrazili zgodę na udzielanie kwalifikowanej pomocy prawnej na podstawie niniejszej ustawy, a także listy aplikantów adwokackich i radcowskich, którzy wyrazili gotowość udzielania podstawowej pomocy prawnej na zasadach określonych w art. 34 ust. 2.

    2. Listy, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać:

1) imię i nazwisko, odpowiednio, adwokata, radcy prawnego oraz aplikanta;

2) adres kancelarii albo zespołu oraz telefon kontaktowy;

3) określenie specjalizacji w danej dziedzinie prawa;

4) oświadczenie o gotowości udzielania pomocy prawnej w przypadkach określonych w art. 25 ust. 7.

    3. Naczelna Rada Adwokacka oraz Krajowa Rada Radców Prawnych niezwłocznie zawiadamiają Dyrektora Centrum o każdej zmianie na listach, o których mowa w ust. 1.


Rozdział 3
Pracownicy pomocy prawnej

     Art. 21. 1. W Krajowym Centrum oraz w Biurach Pomocy Prawnej są zatrudnieni pracownicy pomocy prawnej, w tym radcowie prawni, oraz pracownicy administracyjni i pracownicy obsługi.

    2. Pracownikiem pomocy prawnej może być osoba, która:

1) korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2) nie była skazana za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

3) ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra, albo zagraniczne studia prawnicze, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

4) posiada stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na stanowisku pracownika pomocy prawnej.

    3. Do pełnienia funkcji Dyrektora Centrum i Kierownika Biura oraz ich zastępców może być powołana osoba, która spełnia wymogi określone w ust. 2, oraz:

1) ma uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza i wykonywała ten zawód przez co najmniej 3 lata, lub

2) przez co najmniej 3 lata zajmowała stanowisko sędziego sądu powszechnego, wojskowego lub administracyjnego albo stanowisko prokuratora, lub

3) przez co najmniej 10 lat pracowała w instytucji publicznej na stanowisku związanym ze stosowaniem lub tworzeniem prawa.

    Art. 22. Dyrektor Centrum i Kierownicy Biur, ich zastępcy oraz pracownicy pomocy prawnej nie mogą prowadzić działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu pomocy prawnej.

    Art. 23. 1. Pracownicy pomocy prawnej co dwa lata podlegają ocenie kwalifikacyjnej.

    2. Ocena kwalifikacyjna dotyczy wykonywania przez pracownika pomocy prawnej zadań i czynności służbowych.

    3. Jeżeli Dyrektor Centrum albo Kierownik Biura tak postanowią, ocena kwalifikacyjna może być dokonana również w każdym czasie.

    4. Oceny kwalifikacyjnej dokonuje Dyrektor Centrum, w którym pracownik pomocy prawnej jest zatrudniony, a wobec pracownika pomocy prawnej zatrudnionego w Biurze Pomocy Prawnej - Kierownik Biura.

    5. Ocenę kwalifikacyjną doręcza się na piśmie pracownikowi pomocy prawnej, którego ona dotyczy.

    6. W razie negatywnej oceny kwalifikacyjnej, pracownik pomocy prawnej podlega ponownej ocenie, nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od dnia doręczenia mu treści tej oceny.

    7. Od oceny kwalifikacyjnej przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.1)) o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego skarga kasacyjna nie przysługuje.

    Art. 24. 1. Do pracowników Krajowego Centrum oraz Biur Pomocy Prawnej w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm.2)), a w sprawach nieuregulowanych także w przepisach tej ustawy - przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.3)) oraz przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm.4)).

    2. W zakresie podstawowej pomocy prawnej do radców prawnych przepisu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych nie stosuje się.


Rozdział 4
Tryb przyznawania pomocy prawnej

    Art. 25. 1. Pomoc prawna może być przyznana na wniosek osoby, o której mowa w art. 6.

    2. Wniosek o przyznanie pomocy prawnej wnosi się do Biura Pomocy Prawnej właściwego ze względu na miejsce zamieszkania, a w razie jego braku - ze względu na miejsce pobytu, osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy prawnej.

    3. Osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana podać we wniosku dokładne dane i informacje zgodne z prawdą, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

    4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać oświadczenie osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy prawnej, obejmujące w szczególności:

1) imię, nazwisko i obywatelstwo osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy prawnej;

2) wskazanie miejsca zamieszkania lub pobytu tej osoby;

3) adres dla doręczeń;

4) określenie przedmiotu wnioskowanej pomocy prawnej, w miarę potrzeby z uzasadnieniem;

5) dokładne dane o sytuacji majątkowej i dochodach oraz o stanie rodzinnym osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy prawnej oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe;

6) wskazanie okoliczności, o których mowa w art. 6 ust. 2;

7) oświadczenie, że w sprawie objętej wnioskiem o przyznanie pomocy prawnej pełnomocnik lub obrońca nie został ustanowiony przez sąd;

8) oświadczenie o prawdziwości danych i informacji zawartych we wniosku;

9) oświadczenie o zapoznaniu się z pouczeniem o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia;

10) podpis osoby ubiegającej się o udzielenie pomocy prawnej lub osoby uprawnionej do jej reprezentowania.

    5. W przypadku nieporadności osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy prawnej lub niemożności osobistego sporządzenia wniosku, wniosek ten sporządza pracownik pomocy prawnej, na podstawie danych i informacji przedstawionych przez tę osobę.

    6. Osoba ubiegająca się o przyznanie pomocy prawnej może dołączyć do wniosku dokumenty dotyczące jej sytuacji majątkowej, dochodów lub stanu rodzinnego, potwierdzające spełnienie warunków określonych w art. 6.

    7. W wypadkach niecierpiących zwłoki, w szczególności w warunkach określonych w art. 245 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
- Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.5)), czynności z zakresu pomocy prawnej można podjąć na żądanie osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy prawnej, zgłoszone w dowolnej formie. W takim przypadku osoba, której przyznano pomoc prawną, powinna spełnić wymogi określone w ust. 2-4 niezwłocznie po ustaniu przeszkody powodującej niemożność ich spełnienia.

    8. Jeżeli osoba, której udzielono kwalifikowanej pomocy prawnej, nie dopełni obowiązku określonego w ust. 7, stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ust. 3-6.

    9. Wniosek o przyznanie pomocy prawnej składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.

    10. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie pomocy prawnej, o którym mowa w ust. 9, kierując się potrzebą zawarcia w nich odpowiednich pouczeń ułatwiających wypełnienie wniosku i koniecznością zapewnienia ich dostępności osobom zainteresowanym.

    Art. 26. Rozpoznanie wniosku następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia.

    Art. 27. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania o przyznanie pomocy prawnej wynika potrzeba uzupełnienia tych dowodów lub ich porównania z informacjami posiadanymi przez organ podatkowy, Kierownik Biura może wystąpić do właściwego organu podatkowego o udostępnienie informacji, o której mowa w art. 299 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60).

    Art. 28. 1. Przyznanie pomocy prawnej oraz odmowa jej przyznania następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez Kierownika Biura.

    2. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej określa rodzaj i zakres przyznanej pomocy prawnej.

    3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór decyzji o przyznaniu pomocy prawnej, kierując się potrzebą zapewnienia sprawności postępowania.

    Art. 29. 1. Od decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 1, odmawiającej przyznania pomocy prawnej przysługuje odwołanie do Dyrektora Centrum.

    2. Rozpoznanie odwołania powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, w terminie nie dłuższym niż 14 dni.

    3. Termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

    4. Rozpoznanie skargi przez wojewódzki sąd administracyjny następuje w postępowaniu uproszczonym. Rozpoznanie skargi powinno nastąpić w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące.

    Art. 30. 1. Osoba, której przyznano kwalifikowaną pomoc prawną, jest obowiązana zawiadomić Biuro Pomocy Prawnej o każdej zmianie okoliczności stanowiących podstawę przyznania pomocy prawnej, w terminie 7 dni od dnia wystąpienia tej zmiany.

    2. Przyznaną kwalifikowaną pomoc prawną można cofnąć, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których przyznano pomoc prawną, przestały istnieć.

    3. Przyznaną kwalifikowaną pomoc prawną cofa się, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których przyznano pomoc prawną, nie istniały.

    4. Cofnięcie przyznanej kwalifikowanej pomocy prawnej następuje w trybie określonym w art. 28 i 29.

    5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, osoba, której przyznano kwalifikowaną pomoc prawną, jest obowiązana do zwrotu kosztów tej pomocy.

    6. Obowiązek zwrotu kosztów przyznanej kwalifikowanej pomocy prawnej oraz ich wysokość, odpowiadającą wynagrodzeniu wypłaconemu adwokatowi lub radcy prawnemu, określa decyzja, o której mowa w ust. 4.

    7. Postępowanie prowadzone na podstawie niniejszej ustawy oraz przed sądem administracyjnym jest wolne od opłat.

    Art. 31. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej wygasa z chwilą śmierci osoby, której pomoc prawna została przyznana.

    Art. 32. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania w sprawach określonych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.6)) oraz przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 oraz z 2005 r. Nr 94, poz. 788 i Nr 169, poz. 1417).


Rozdział 5
Podstawowa i kwalifikowana pomoc prawna

     Art. 33. 1. Termin udzielenia pomocy prawnej określa Biuro Pomocy Prawnej przy uwzględnieniu daty wydania decyzji i okoliczności zawartych we wniosku. Termin ten nie powinien być dłuższy niż 30 dni od dnia wydania decyzji o przyznaniu pomocy prawnej.

    2. W sprawach wymagających pilnego udzielenia pomocy prawnej określa się możliwie krótki termin, o którym mowa w ust. 1, stosownie do okoliczności sprawy.

    3. W razie potrzeby, przy udzielaniu pomocy prawnej cudzoziemcowi, Biuro Pomocy Prawnej zapewnia mu możliwość porozumienia się w tej sprawie oraz tłumaczenia dokumentów.

    Art. 34. 1. Podstawowej pomocy prawnej udzielają pracownicy pomocy prawnej, zatrudnieni w Biurze Pomocy Prawnej.

    2. Podstawowa pomoc prawna może być także udzielana, pod nadzorem osoby wymienionej w ust. 1, na zasadzie dobrowolności i nieodpłatności, przez aplikantów adwokackich, radcowskich, notarialnych, sądowych i prokuratorskich, a także przez studentów i absolwentów wydziałów prawa.

    Art. 35. 1. Kwalifikowanej pomocy prawnej udzielają, w formie właściwej dla danego postępowania, osoby uprawnione do udzielania pomocy prawnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm.7)) oraz ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.

    2. W przypadku przyznania kwalifikowanej pomocy prawnej Kierownik Biura wyznacza osobę, która udzieli tej pomocy, spośród adwokatów albo radców prawnych wpisanych na listy przekazane przez Naczelną Radę Adwokacką i Krajową Radę Radców Prawnych w trybie określonym w art. 20. Wyznaczenie adwokata albo radcy prawnego następuje zgodnie ze specjalizacją w danej dziedzinie prawa, przy uwzględnieniu kolejności na liście.

    3. Wyznaczenie adwokata albo radcy prawnego przez Kierownika Biura stanowi uprawnienie osoby, której przyznano kwalifikowaną pomoc prawną, do udzielenia pełnomocnictwa do podjęcia czynności w sprawie określonej w decyzji wyznaczonemu adwokatowi lub radcy prawnemu, bez ponoszenia przez tę osobę wynagrodzenia i wydatków adwokata albo radcy prawnego.

    4. Osoba, której przyznano kwalifikowaną pomoc prawną, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wystąpić do Kierownika Biura o zmianę wyznaczonego adwokata albo radcę prawnego, wskazując okoliczności uzasadniające potrzebę wyznaczenia innej osoby do udzielenia kwalifikowanej pomocy prawnej.

    5. Zmiana osoby wyznaczonej do udzielenia kwalifikowanej pomocy prawnej może nastąpić w przypadku, o którym mowa w ust. 4, a także w razie wystąpienia okoliczności określonych w przepisach ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze oraz ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.

    Art. 36. 1. Kierownik Biura przyznaje, w drodze postanowienia, wynagrodzenie oraz zwrot udokumentowanych wydatków adwokatowi albo radcy prawnemu, który wykonał czynności z zakresu kwalifikowanej pomocy prawnej, jeżeli adwokat albo radca prawny:

1) nie uzyskał wynagrodzenia i zwrotu udokumentowanych wydatków w postępowaniu prowadzonym z jego udziałem lub gdy do postępowania takiego nie doszło;

2) egzekucja wynagrodzenia i zwrot udokumentowanych wydatków, przyznanych w ramach postępowania, o którym mowa w pkt 1, okazała się bezskuteczna.

    2. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do Dyrektora Centrum. Przepisy art. 29 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

    3. Adwokat albo radca prawny, występujący o przyznanie wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, składa do Biura Pomocy Prawnej wniosek, w którym wskazuje numer decyzji o przyznaniu kwalifikowanej pomocy prawnej, osobę, której udzielił tej pomocy, zakres i rodzaj podjętej czynności, kwotę wnioskowanego wynagrodzenia, a także okoliczności, o których mowa w ust. 1. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia powinien zawierać także oświadczenie adwokata albo radcy prawnego, że wynagrodzenie to nie zostało opłacone w całości albo w części.

    4. Wynagrodzenie oraz zwrot udokumentowanych wydatków z tytułu udzielenia kwalifikowanej pomocy prawnej ustala się odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

    5. Biuro Pomocy Prawnej wypłaca wynagrodzenie po uprawomocnieniu się postanowienia, o którym mowa w ust. 1.

    6. Dzień uprawomocnienia się postanowienia oznacza zakończenie udzielania kwalifikowanej pomocy prawnej.


Rozdział 6
Przepisy przejściowe i końcowe

    Art. 37. W celu zapewnienia właściwej organizacji Krajowego Centrum Minister Sprawiedliwości powoła pełnomocnika do utworzenia Krajowego Centrum.

    Art. 38. 1. Do dnia 30 maja 2006 r. Minister Sprawiedliwości utworzy Biura Pomocy Prawnej w jedenastu miastach będących siedzibami sądów okręgowych.

    2. Do dnia 30 czerwca 2007 r. Minister Sprawiedliwości utworzy Biura Pomocy Prawnej w kolejnych dziesięciu miastach będących siedzibami sądów okręgowych.

    3. Pozostałe Biura Pomocy Prawnej Minister Sprawiedliwości utworzy do dnia 31 grudnia 2008 r.

    Art. 39. Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 maja 2006 r., z wyjątkiem przepisów art. 10-24 i art. 38 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem 31 stycznia 2006 r. oraz art. 37, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

____________________

1) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr 48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665, Nr 73, poz. 852, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191 i 1193 i Nr 122, poz. 1314, 1319 i 1322, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 49, poz. 508, Nr 63, poz. 635, Nr 98, poz. 1069, 1070 i 1071, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1368 i Nr 138, poz. 1546, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 26, poz. 265, Nr 74, poz. 676, Nr 84, poz. 764, Nr 126, poz. 1069 i 1070, Nr 129, poz. 1102, Nr 153, poz. 1271, Nr 219, poz. 1849 i Nr 240, poz. 2058, z 2003 r. Nr 41, poz. 360, Nr 42, poz. 363, Nr 60, poz. 535, Nr 109, poz. 1035, Nr 119, poz. 1121, Nr 130, poz. 1188, Nr 139, poz. 1323, Nr 199, poz. 1939 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 9, poz. 75, Nr 11, poz. 101, Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 871, Nr 93, poz. 891, Nr 121, poz. 1264, Nr 162, poz. 1691, Nr 169, poz. 1783, Nr 172, poz. 1804, Nr 204, poz. 2091, Nr 210, poz. 2135, Nr 236, poz. 2356 i Nr 237, poz. 2384 oraz z 2005 r. Nr 13, poz. 98 i Nr 22, poz. 185, Nr 86, poz. 732, Nr 122, poz. 1024, Nr 143, poz. 1199, Nr 150, poz. 1239, Nr 167, poz. 1398, Nr 169, poz. 1413 i 1417, Nr 172, poz. 1438, Nr 178, poz. 1478 i Nr 183, poz. 1538.

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, Nr 123, poz. 1353 i Nr 128, poz. 1403, z 2002 r. Nr 1, poz. 18, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052,
z 2003 r. Nr 228, poz. 2256 oraz z 2005 r. Nr 10, poz. 71 i Nr 169, poz. 1417.

3). Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r. Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610, Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398.

4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 124, poz. 1152, z 2004 r. Nr 34, poz. 303, Nr 62, poz. 577 i Nr 202, poz. 2067 oraz z 2005 r. Nr 163, poz. 1361 i Nr 169, poz. 1417.

5) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852, Nr 93, poz. 1027, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2003 r. Nr 17, poz. 155, Nr 111, poz. 1061, Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405, Nr 264, poz. 2641 oraz z 2005 r. Nr 10, poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181, Nr 143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416, Nr 178, poz. 1479 i Nr 180, poz. 1493.

6) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 509, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 169, poz. 1387, z 2003 r. Nr 130, poz. 1188 i Nr 170, poz. 1660, z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 oraz z 2005 r. Nr 78, poz. 682

7) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 126, poz. 1069
i Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 124, poz. 1152, z 2003 r. Nr 124, poz. 1152, z 2004 r. Nr 34, poz. 303, Nr 62, poz. 577 i Nr 202, poz. 2067 oraz z 2005 r. Nr 163, poz. 1361 i Nr 169, poz. 1417.


Copyright © NetTAX 1998-2017 

          MDDP      Eurofinance Training
Kontakt | Reklama