Profesjonalny Serwis Prawny NetTAX
1/4 logo Baza Prawna
NIEZALOGOWANY 
LOGOWANIE DO BAZY
INFORMACJE
Strona główna
Indeks tematyczny
Indeks alfabetyczny
Orzecznictwo
Piśmiennictwo
Interpretacje
Stałe wskaźniki
Wyszukiwanie
1/4 logo Egzamin Doradcy Podatkowego
LOGOWANIE DO EGZAMINU
FORMULARZ ZAMÓWIENIA
Opis
Demo
Cennik
1/4 logo Sklep NetTAX
Leksykon podatków i opłat lokalnych. 517 pytań i odpowiedzi
Leksykon podatków i opłat lokalnych. 517 pytań i odpowiedzi
1/4 logo Serwis Prawny
Strona Główna
Nowości
Opinie ekspertów
komórka Płatność SMS
Dzienniki
   Dziennik Ustaw
   Dziennik Urzędowy UE (L)
   Monitor Polski
   Dzienniki Urzędowe
Zmiany w prawie
Kursy walut
Kursy walutowe euro
Kursy celne
Listy i wykazy
Ważne terminy
Słowniczek łaciński
Słowniczek prawniczy
Nowe wskaźniki i stawki
Kalkulator odsetkowy
Wizytówki Doradców
Podatkowych
[nowe]
Ciekawe miejsca w sieci
Szkolenia i konferencje
VAT w UE
1/4 logo Usługi
Grupy dyskusyjne
Biuletyn Prawno-Podatkowy
Pomoc techniczna 
Kontakt
Reklama
1/4 logo Księgarnie
Księgarnia Księgowego
   Podatki
   Rachunkowość
   Finanse
   Inne
1/4 logo Uwagi i opinie
Twój adres e-mail:

Uwagi / opinie
Krajowa Rada Doradców Podatkowych

Projekt

Ustawa
z dnia ......................
o tłumaczach publicznych


Rozdział 1
Przepisy ogólne

    Art. 1. Ustawa określa warunki i tryb nabywania oraz utraty prawa wykonywania zawodu tłumacza publicznego, a także zasady wykonywania tego zawodu.

    Art. 2. Zawód tłumacza publicznego może wykonywać osoba fizyczna spełniająca wymagania określone niniejszą ustawą.


Rozdział 2
Kwalifikacje i uprawnienia zawodowe tłumaczy publicznych

    Art. 3. 1. Tłumaczem publicznym może być ten, kto:

1) ma obywatelstwo polskie albo obywatelstwo jednego z państw - członków Unii Europejskiej lub, na zasadach wzajemności, obywatelstwo innego państwa,

2) ma pełną zdolność do czynności prawnych,

3) nie był karany za przestępstwo umyślne,

4) posiada dyplom ukończenia, w kraju lub za granicą, studiów wyższych z tytułem magistra lub równorzędnym,

5) ukończył studia filologiczne lub pokrewne, lub studia podyplomowe w zakresie przekładów i tłumaczeń, odpowiednie dla danego języka,

6) złożył z wynikiem pozytywnym egzamin ze znajomości danego języka obcego i umiejętności tłumaczenia, zwany dalej "egzaminem na tłumacza publicznego”, a w przypadku cudzoziemca także ze znajomości języka polskiego.

    2. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego, po porozumieniu z Komisją, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje studiów filologicznych lub pokrewnych i studiów podyplomowych, o których mowa w ust. 1 pkt 5, uprawniających do złożenia egzaminu na tłumacza publicznego.

    Art. 4. 1. Tworzy się Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej "Komisją”, powołaną do przeprowadzania egzaminu na tłumacza publicznego.

    2. Członków Komisji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego.

    3. Komisja składa się z 10 członków, posiadających gruntowną wiedzę z zakresu języków obcych i znajomości technik tłumaczeniowych, w tym z:

1) czterech powoływanych spośród nauczycieli akademickich zatrudnionych w wyższych uczelniach na kierunkach filologicznych lub pokrewnych,

2) dwóch powoływanych spośród tłumaczy zrzeszonych,

3) dwóch wskazanych przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego,

4) dwóch wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości.

    4. Kadencja Komisji trwa 3 lata.

    5. Przed upływem kadencji członek Komisji może być odwołany w skutek niewykonywania obowiązków członka, niezdolności do ich wykonywania albo zrzeczenia się członkostwa.

    6. Obsługę biurową Komisji zapewnia minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego.

    7. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, organizację Komisji, tryb jej działania, sposób przeprowadzenia egzaminu w formie pisemnej i ustnej oraz wysokość wynagrodzenia członków Komisji, uwzględniając zakres i nakład ich pracy w trakcie egzaminu.

    Art. 5. 1. Egzamin na tłumacza publicznego składa się z dwóch części:

1) tłumaczenia pisemnego, obejmującego także tłumaczenie dokumentów, w tym tekstów sądowych i prawniczych,

2) tłumaczenia ustnego, w tym tłumaczenia konferencyjnego.

    2. Egzamin na tłumacza publicznego uważa się za zdany w przypadku uzyskania pozytywnych ocen z obu części egzaminu wskazanych w ust. 1.

    3. W razie niedostatecznego wyniku egzaminu kandydat na tłumacza publicznego może przystąpić do kolejnego jego składania nie wcześniej niż po upływie roku od dnia egzaminu poprzedniego.

    4. Koszty egzaminu ponosi kandydat na tłumacza publicznego.

    5. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat egzaminacyjnych wnoszonych przez osobę, o której mowa w ust. 4, biorąc pod uwagę rzeczywiste koszty organizacji egzaminu.


Rozdział 3
Nadawanie i utrata prawa wykonywania zawodu tłumacza publicznego

    Art. 6. 1. Uprawnienia do wykonywania zawodu tłumacza publicznego nabywa osoba, która zdała egzamin określony w art. 5 ust. 1.

2. Nabycie uprawnień zawodowych tłumacza publicznego stwierdza się świadectwem wydanym przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego. Świadectwo obejmuje wyniki egzaminu z tłumaczenia pisemnego i ustnego.

    Art. 7. 1. Osoby, które nabyły uprawnienia do wykonywania zawodu tłumacza publicznego, podlegają na swój wniosek wpisowi na listę tłumaczy prowadzoną przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego.

    2. Osoby, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo wykonywania zawodu po złożeniu ślubowania i wpisaniu na listę tłumaczy publicznych.

    3. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, wzór świadectwa, o którym mowa w art. 6 ust. 2, i sposób prowadzenia listy tłumaczy publicznych, przy uwzględnieniu możliwości prowadzenia tej listy w formie elektronicznego rejestru.

    Art. 8. Tłumacz publiczny składa wobec ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego ślubowanie według następującej roty:

"Przyrzekam uroczyście, że będę wykonywać powierzone mi zadania tłumacza publicznego zgodnie z prawem, z sumiennością i bezstronnością, dochowam tajemnicy państwowej i innej tajemnicy prawnie chronionej, w swoim postępowaniu kierując się uczciwością i etyką zawodową”

    Art. 9. 1. Wpis tłumacza publicznego na listę obejmuje:

1) imię i nazwisko,

2) datę i miejsce urodzenia,

3) obywatelstwo,

4) miejsce zamieszkania,

5) datę nabycia uprawnień zawodowych tłumacza publicznego,

6) oznaczenie świadectwa tłumacza publicznego,

7) język (języki), w zakresie którego (których) tłumacz publiczny nabył uprawnienia zawodowe,

8) uwagi dotyczące przebiegu wykonywania zawodu, w szczególności co do orzeczonych kar z tytułu odpowiedzialności zawodowej tłumacza publicznego.

    2. Tłumacz publiczny ma obowiązek zgłoszenia zmiany danych objętych wpisem na listę w terminie 30 dni od zaistnienia okoliczności uzasadniających zgłoszenie zmiany. Do zgłoszenia należy załączyć lub przedstawić dokumenty będące podstawą zmiany treści wpisu.

    Art. 10. 1. Do dnia 31 stycznia każdego roku minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego ogłasza, w formie obwieszczenia we właściwym dla niego dzienniku urzędowym, listę tłumaczy publicznych powiadamiając o tym wojewodów.

    2. Wojewodowie udostępniają listy tłumaczy publicznych nieodpłatnie do powszechnego wglądu w miejscu do tego przeznaczonym w siedzibie i godzinach pracy urzędu wojewódzkiego.

    Art. 11. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego udostępnia listę tłumaczy publicznych w Biuletynie Informacji Publicznej, utworzonym na podstawie odrębnych przepisów.

    Art. 12. 1. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego może zawiesić tłumacza, w drodze decyzji, na okres 5 lat, w wykonywaniu czynności tłumacza publicznego z powodu niewykonywania takich czynności przez okres dłuższy niż 3 lat, licząc od dnia ostatniej czynności.

    2. W okresie biegu zawieszenia minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego może, na uzasadniony wniosek tłumacza publicznego, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1.

    Art. 13. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego skreśla, w drodze decyzji, tłumacza publicznego z listy, o której mowa w art. 7 ust. 1, w przypadku:

1) śmierci,

2) nie spełniania warunków, o których mowa w art. 3 pkt 1, 2 i 3,

3) wniosku tłumacza publicznego,

4) prawomocnej decyzji o orzeczeniu kary pozbawienia prawa wykonywania zawodu tłumacza publicznego,

5) po bezskutecznym upływie okresu zawieszenia, o którym mowa w art. 12 ust 1.


Rozdział 4
Zasady wykonywania zawodu tłumacza

    Art. 14. Tłumacz publiczny nie może odmówić wykonania tłumaczenia na żądanie sądu, prokuratora, Policji oraz organów administracji rządowej chyba, że zachodzą przyczyny uzasadniające odmowę, określone przepisami regulującymi postępowanie przed tymi organami.

    Art. 15. 1. Tłumacz publiczny jest obowiązany do wykonywania powierzonych mu zadań ze szczególną starannością i bezstronnością, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa.

    2. Tłumacz publiczny jest obowiązany zachować w tajemnicy fakty i okoliczności, z którymi zapoznał się w związku z tłumaczeniami.

    3. Tłumacz publiczny jest obowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych.

    Art. 16. 1. Wynagrodzenie za czynności tłumacza publicznego ustala, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, umowa ze zleceniodawcą lub zamawiającym wykonanie oznaczonego tłumaczenia.

    2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stawki wynagrodzenia za czynności tłumacza publicznego wykonane na żądanie organów, o których mowa w art. 14, mając na względzie stopień trudności i zakres tłumaczenia.

    3. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego może określić, w drodze rozporządzenia, stawki maksymalne za czynności tłumaczy publicznych inne niż wymienione w ust. 2, przy uwzględnieniu stopnia trudności i zakresu tych czynności.

    Art. 17. Tłumacz publiczny jest uprawniony do:

1) sporządzania i poświadczania tłumaczeń z języka obcego na język polski, z języka polskiego na język obcy oraz z języka obcego na inny język obcy, a także do sprawdzania i poświadczania tłumaczeń w tym zakresie, sporządzonych przez inne osoby,

2) sporządzania poświadczonych odpisów pism w języku obcym, sprawdzania i poświadczania odpisów pism, sporządzonych w danym języku obcym przez inne osoby,

3) dokonywania tłumaczeń ustnych.

    Art. 18. 1. Do poświadczania tłumaczeń oraz poświadczania odpisów pism tłumacz publiczny używa pieczęci urzędowej, zawierającej w otoku jego imię i nazwisko oraz wskazanie języka, w zakresie którego ma uprawnienia. Pieczęć, na koszt tłumacza publicznego, zamawia minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w Mennicy Państwowej.

    2. Na wszystkich poświadczonych tłumaczeniach oraz poświadczonych odpisach pism, które wydaje tłumacz publiczny, wymienia się pozycję, pod którą tłumaczenie lub odpis odnotowane są w repertorium. Na sporządzonych tłumaczeniach i odpisach pism należy stwierdzić, czy sporządzono je z oryginału, czy też z tłumaczenia lub odpisu oraz czy tłumaczenie lub odpis jest poświadczony i przez kogo.

    3. Tłumacz publiczny prowadzi repertorium, w którym odnotowuje czynności wymienione w art. 17.

    4. Repertorium zawiera:

1) datę przyjęcia zlecenia oraz zwrotu dokumentu wraz z tłumaczeniem,

2) oznaczenie zleceniodawcy albo zamawiającego wykonanie oznaczonego tłumaczenia,

3) opis tłumaczonego dokumentu, wskazujący nazwę, datę i oznaczenie dokumentu, język, w którym go sporządzono, osobę lub instytucję, która sporządziła dokument oraz uwagi o jego rodzaju, formie i stanie,

4) wskazanie rodzaju wykonanej czynności, języka tłumaczenia, liczby stron tłumaczenia oraz sporządzonych egzemplarzy,

5) opis tłumaczenia ustnego wskazujący datę, miejsce i zakres tłumaczenia,

6) wysokość pobranego wynagrodzenia.

    5. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w przypadku odmowy wykonania tłumaczenia na rzecz organów, o których mowa w art. 14, odnotowując nadto jej przyczynę.

    Art. 19. Tłumacz publiczny, który uzyskał prawo do wykonywania zawodu, składa wzór podpisu oraz odcisk swojej pieczęci ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego oraz właściwemu wojewodzie.

    Art. 20. 1. Wojewodowie, właściwi ze względu na miejsce zamieszkania tłumacza publicznego, sprawują kontrolę nad działalnością tłumaczy publicznych w zakresie:

1) prawidłowości i rzetelności prowadzenia repertoriów,

2) pobierania wynagrodzenia określonego w obowiązujących przepisach.

    2. W ramach sprawowanej kontroli wojewoda może żądać:

1) okazania przez tłumacza publicznego repertorium oraz dokumentów stanowiących podstawę informacji zawartych w repertorium,

2) udzielenia przez tłumacza publicznego wyjaśnień, w formie pisemnej lub ustnej, dotyczących wykonywanych czynności.


Rozdział 5
Odpowiedzialność zawodowa tłumacza

    Art. 21. 1. Tłumacz publiczny nie wypełniający zadań, o których mowa w art. 14 i 15 oraz obowiązków określonych w art. 18 ust. 2 i 3 albo wypełniający te zadania i obowiązki nienależycie lub nierzetelnie, podlega odpowiedzialności zawodowej.

    2. Z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec tłumacza publicznego mogą być orzeczone następujące kary:

1) upomnienie,

2) nagana,

3) zawieszenie prawa wykonywania zawodu tłumacza publicznego na okres od 3 miesięcy do 1 roku,

4) pozbawienie prawa wykonywania zawodu tłumacza publicznego, z możliwością ubiegania się o jego ponowne nadanie nie wcześniej niż po upływie 2 lat od pozbawienia i po ponownym złożeniu egzaminu, o którym mowa w art. 5 ust. 1.

    3. Orzeczoną karę odnotowuje się we wpisie tłumacza na listę.

    Art. 22. 1. Odpowiedzialność zawodowa tłumacza ustaje z upływem 3 lat od czasu popełnienia czynów, o których mowa w art. 21 ust. 1.

    2. Jeżeli w okresie przewidzianym w ust. 1 wszczęto postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej tłumacza, karalność czynu ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.

    3. Jeżeli jednak czyn wyczerpuje jednocześnie znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, przedawnienie odpowiedzialności zawodowej tłumacza nie może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu karnego lub Kodeksu karnego skarbowego.

    Art. 23. 1. Kara orzeczona z tytułu odpowiedzialności zawodowej tłumacza ulega zatarciu z mocy prawa, jeżeli od daty uprawomocnienia decyzji o orzeczeniu kary upłynęły:

1) 2 lata - w przypadku kar wymienionych w art. 21 ust. 2 pkt 1 - 2,

2) 3 lata - w przypadku kar wymienionych w art. 21 ust. 2 pkt 3 - 4.

    2. Z chwilą zatarcia ukaranie uważa się za niebyłe; wpis o ukaraniu usuwa się z listy tłumaczy publicznych.

    Art. 24. 1. Postępowanie wyjaśniające w sprawie odpowiedzialności zawodowej tłumacza publicznego wszczyna i przeprowadza Komisja Odpowiedzialności Zawodowej na wniosek ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego lub wojewody.

    2. Podmiot, który zlecił tłumaczenie, może zwrócić się do ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego lub do wojewody o wystąpienie z wnioskiem o wszczęcie takiego postępowania.

    3. Postępowanie wyjaśniające toczy się z udziałem osoby, w stosunku do której jest prowadzone. Nie usprawiedliwione niestawiennictwo tej osoby nie wstrzymuje postępowania.

    4. Osoba, o której mowa w ust. 3, może ustanowić obrońcę spośród tłumaczy publicznych.

    Art. 25. 1. W przypadku potwierdzenia zarzutów podniesionych we wniosku o wszczęcie postępowania wyjaśniającego Komisja Odpowiedzialności Zawodowej przedstawia tłumaczowi publicznemu zarzuty na piśmie i przekazuje sprawę do rozstrzygnięcia ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego.

    2. Jeżeli zarzuty podniesione we wniosku o wszczęcie postępowania wyjaśniającego nie znalazły potwierdzenia, Komisja Odpowiedzialności Zawodowej przekazuje sprawę ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego z wnioskiem o umorzenie postępowania.

    3. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w oparciu o wyniki postępowania wyjaśniającego stosuje, w drodze decyzji, w stosunku do tłumacza, kary, o których mowa w art. 21 ust. 2 albo postępowanie umarza.

    Art. 26. 1. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego powołuje, w drodze zarządzenia, Komisję Odpowiedzialności Zawodowej z udziałem osób wskazanych przez organizacje zrzeszające tłumaczy.

    2. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, organizację Komisji Odpowiedzialności Zawodowej oraz wysokość wynagrodzenia członków tej Komisji przypadającego za czynności w postępowaniu wyjaśniającym, biorąc pod uwagę zapewnienie sprawnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

    3. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego wyda, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy o postępowaniu w sprawach odpowiedzialności zawodowej tłumaczy publicznych.


Rozdział 6
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

    Art. 27. W dekrecie z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 1 w ust. 1 skreśla się wyraz "tłumaczy”,

2) w tytule rozdziału - Należności biegłych /tłumaczy/ - skreśla się wyraz "/tłumaczy/”,

3) w art. 9 w ust. 1, 2, 3 i 4, art. 14 w ust. 1, art. 15 w ust. 1 i 2, skreśla się użyty w odpowiednich liczbach i przypadkach wyraz "/tłumacze/”.

    Art. 28. W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 i Nr 154, poz. 1787):

1) w tytule Rozdziału 6 skreśla się wyrazy "i tłumacze przysięgli”,

2) art. 157 otrzymuje brzmienie:

"Art. 157. § 1. Prezes sądu okręgowego ustanawia biegłych sądowych i prowadzi ich listę.

§ 2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb ustanawiania biegłych sądowych, pełnienia przez nich czynności oraz zwalniania ich z funkcji. W tym samym trybie Minister Sprawiedliwości może również określać zasady powoływania i działania zespołów biegłych sądowych.”

    Art. 29. Ilekroć w przepisach innych ustaw jest mowa o tłumaczach przysięgłych, należy przez to rozumieć tłumaczy publicznych.

    Art. 30. 1. Osoby, które uzyskały uprawnienia (status) tłumacza przysięgłego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz. U. z 1987 r. Nr 18, poz. 112, zm. Dz. U. z 2001 Nr 1 poz. 10), stają się tłumaczami publicznymi w znaczeniu tej ustawy i podlegają, na wniosek tłumacza, wpisowi na listę tłumaczy w nieprzekraczalnym terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, pod warunkiem potwierdzenia tej okoliczności przez prezesa sądu, przy którym byli ustanowieni.

    2. Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą wykonywać czynności tłumacza publicznego oraz posługiwać się dotychczasowymi pieczęciami tłumacza przysięgłego w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

    Art. 31. Do czasu wydania rozporządzeń, o których mowa w art. 16 ust. 2, obowiązuje, nie dłużej jednak niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 1986 r. w sprawie wynagrodzenia tłumaczy przysięgłych (Dz. U. Nr 33, poz. 168, z 1988 r. Nr 14, poz. 106, z 1989 r. Nr 50, poz. 299, z 1990 r. Nr 62, poz. 362, z 1991 r. 42, poz. 187, z 1992 r. Nr 38, poz. 164, z 1993 r. Nr 50, poz. 230 oraz z 2000 r. Nr 65, poz. 772).

    Art. 32. W terminie miesiąca od wejścia w życie ustawy, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego powoła Komisję, o której mowa w art. 4.

    Art. 33. Do obywateli państw - członków Unii Europejskiej przepisy ustawy stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

    Art. 34. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

 

 


Copyright © NetTAX 1998-2017 

Biura-Rachunkowe.waw.pl      ELSA      PAR      Eurofinance Training
Kontakt | Reklama