Art. 67 Ordynacji Podatkowej ma charakter wyjątkowy, dlatego też umorzenie zaległości podatkowych stosuje się w szczególnie uzasadnionych wypadkach, zwłaszcza w razie znacznego ograniczenia możliwości płatniczych podatnika wskutek zaistnienia zdarzeń losowych. Rozpatrzenie wniosku oraz charakter przesłanek badanych przy jego ocenie, wymaga szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz art. 122 Ordynacji Podatkowej.

Wznowienie postępowania jest instytucja procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową enumeratywnie wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji Podatkowej. Jednakże instytucja ta podlega pewnym ograniczeniom. Jednym z nich jest upływ czasu o czym mowa w art. 245 § 2 tej ustawy.

Podatkowi akcyzowemu podlega każdy samochód nowy, bez względu na to, czy nabywany jest na rynku krajowym, czy wspólnotowym oraz prawie każdy samochód używany nabyty przez podatnika polskiego w innym kraju członkowskim (z wyjątkiem samochodów, które kiedyś były w Polsce zarejestrowane). Nie będzie natomiast opodatkowana sprzedaż samochodów używanych krajowych, chociaż zaznaczyć należy, iż ciężar ekonomiczny podatku akcyzowego poniesionego przez pierwszego nabywcę znajdzie swoje odzwierciedlenie w cenie.

Ogólną zasadą jest, iż koszty uzyskania przychodów można potrącić w roku podatkowym, w którym przychód związany z kosztami wystąpił, albo racjonalnie oceniając powinien wystąpić. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy nie można powiązać poniesionych kosztów z przychodem, należy wtedy potrącić koszty w momencie ich poniesienia. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy do uznania określonego wydatku za koszt uzyskania przychodu.

Organ podatkowy uprawniony jest do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wartości opodatkowanych bądź zwolnionych z podatków zasobów finansowych, jakie zgromadził w tym roku, oraz zasobów, które zgromadził wcześniej, tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego.

Nawet w wypadku zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, organ podatkowy może, lecz nie musi, udzielać podatnikowi ulgi w spłacie zaległości podatkowych.

Świadczenie należy uznać za nienależnie uiszczone, w sytuacji, gdy podatnik dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo że nie jest do tego zobowiązany bądź gdy w chwili spełnienia świadczenia podstawa prawna do jego dokonania wprawdzie istniała, lecz po jego spełnieniu podstawa ta odpadła.

Zaliczenie określonego produktu do właściwego grupowania PKWiU należy do producenta względnie usługodawcy. W przypadkach spornych dotyczących klasyfikowania produktu do określonego grupowania PKWiU, które wystąpić mogą między producentami a inną jednostką gospodarczą lub urzędem, o rozstrzygnięcie sporu należy zwracać się do właściwego terytorialnie urzędu statystycznego względnie Głównego Urzędu Statystycznego.

W myśl zasady przekonywania strony (art. 124 Ordynacji podatkowej) organ podatkowy powinien uczynić wszystko, aby strona została przekonana o zasadności rozstrzygnięcia, nawet gdyby było ono dla niej niekorzystne. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji.

Skoro ustawa podatkowa (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm) używa terminu "sprzedawca”, a przepisy prawa podatkowego nie zwierają definicji tego terminu, to należy sięgnąć - w ramach wykładni systemowej - do definicji zawartej w przepisach prawa cywilnego.

Z faktu, że podatek od towarów i usług jest ustalany na podstawie deklaracji lub określany przez organ w okresach miesięcznych, wynika dla organu określającego podatek konsekwencja polegająca na tym, że organ ten określając podatek w poszczególnych miesiącach jest zobowiązany czynić ustalenia faktyczne mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w odniesieniu do każdego miesiąca, co powinno wynikać z decyzji, a w szczególności z jej uzasadnienia.

Wydatki na spłatę pożyczek nie są uznane za koszty uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). W konsekwencji również wyliczone przez stronę tzw. "różnice kursowe” od spłaty pożyczek nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów gdyż stanowią element spłaconych pożyczek i nie mają samodzielnego bytu prawnego.

Podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą lub inną działalnością zarobkową, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Ustawowe kryteria kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów odpowiadają generalnej formule, iż wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu i dotyczyć poszczególnego źródła, a z drugiej strony nie może znajdować się w tej grupie wydatków, które wyraźnie są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.

W świetle uregulowań ustawy o VAT, istotnym elementem konstrukcyjnym tego podatku, jako podatku od konsumpcji jest możliwość dokonywania przez podmioty gospodarcze wytwarzające towary lub świadczące odpłatnie usługi, przerzucenia ciężaru podatkowego na kolejne ogniwa obrotu, czemu służy określone ustawowo prawo do obniżenia podatku należnego z tytułu dokonanej sprzedaży o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług.

Nie można przyjąć, aby w stanie prawnym powstałym po utracie mocy obowiązującej przez art. 24b § 1 Ordynacji podatkowej dopuszczalne było, bez żadnych ograniczeń, pomijanie przez organ podatkowy skutków podatkowych dokonanych przez podatników czynności prawnych.

Decyzja, którą wydaje organ podatkowy, w podatku od towarów i usług jest decyzją deklaratoryjną, a więc decyzją stwierdzającą wysokość podatku powstałego z mocy prawa, a nie decyzją określającą powstanie zobowiązania podatkowego.

Z analizy art. 15 ust. 1 zd. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, iż różnice kursowe z tytułu różnych kursów walut, mogą być uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów dopiero wówczas, gdy nastąpi zapłata za nabyty towar lub usługę.

W świetle art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), przychód uzyskany przez podatnika może być kwalifikowany albo jako przychód ze stosunku pracy i wówczas opodatkowany on będzie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, albo jako przychód z umowy darowizny podlegający opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Termin zwrotu różnicy podatku (art. 21 ust. 6 ustawy o podatku VAT (Dz. U. z dnia 15 lutego 1993 r. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) może być przedłużony jedynie przed jego upływem.

Tylko w wypadku, gdy organ w terminie 25 dni (art. 21 ust. 6  ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) nie podejmie żadnej czynności (tzn. nie zwróci różnicy podatku, ani też nie przedłuży terminu zwrotu), różnica podatku do zwrotu podlega oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych przez okres do dnia zwrotu.

Treść art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), będącego w istocie klauzulą generalną, wskazuje, że ustawodawca świadomie użył pojęć niedookreślonych, dopuszczając ich elastyczne stosowanie w zależności od okoliczności faktycznych sprawy.

Natomiast w przypadku wydania przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania (art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) nie zawsze skutkiem tego rozstrzygnięcia będzie przeobrażenie decyzji nieostatecznej w decyzję ostateczną.

Aby podatnik uzyskał prawo do odliczenia z faktury wystawionej przez zakład pracy chronionej musi nastąpić zapłata za tę fakturę w formie należności pieniężnej i to za pośrednictwem banku.

Z faktu, iż skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi może być jedynie naruszenie przez ten sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Nie mogą natomiast stanowić podstawy skargi kasacyjnej przepisy stosowane przez organ podatkowy, przy wydawaniu decyzji.

Zaniechanie poboru podatku jest ulgą podatkową, której zastosowanie powoduje, iż istniejące zobowiązanie podatkowe, w tym przypadku powstające z mocy prawa na skutek zdarzenia, z którym ustawa wiąże jego powstanie, nie zostaje zrealizowane, bowiem przestaje być wymagalne. W obecnie obowiązujących przepisach ustawodawca wprost stwierdza, że zobowiązanie wygasa (art. 59 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej).

Pozbawienie zatem podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, na co zwrócono uwage w tresci skargi kasacyjnej, powoduje, ze w tym zakresie podatek ten przestaje byc neutralny dla podatnika, stanowiac dla niego ciezar publicznoprawny.

Z treści art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie wynika, że w polskim systemie prawa podatkowego każde zobowiązanie podatkowe, niezależnie od tego, czy ma ono charakter zobowiązania "podstawowego" czy też "akcesoryjnego", może powstać albo z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania albo w drodze doręczenia decyzji ustalającej (tworzącej) takie zobowiązanie.

Wypłaty z zysku przypadające wspólnikom do podziału, a pozostawione w spółce są dla niej nieodpłatnym świadczeniem ze strony tych wspólników; wypłaty "przetrzymane" przez spółkę generują nieodpłatny przychód będący równowartością oprocentowania kredytu, który spółka zaciągnęłaby gdyby nie korzystała czasowo z pieniędzy wspólników.

Nie ulega wątpliwości, że konstrukcja podatku od towarów i usług opiera się na normie, którą można wydedukować z treści art. 19 - 25 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), że zwrot podatku lub jego obniżenie przysługuje w sytuacji, gdy podatek ten został wpłacony do budżetu we wcześniejszej fazie obrotu.

Przepis art. 27 c ust. 8 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), wiąże podwyżkę ulgi wyłącznie z prowadzeniem przez podatnika działalności gospodarczej na terenie gminy, o której w tym przepisie mowa.

Nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm.) obejmuje nie tylko użyczenie rzeczy, ale korzystanie z cudzych praw w ogóle.

Przeciwwstawianie opinii biegłego wykorzystanej przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego własnego przekonania strony nie jest uzasadnieniem zarzutu naruszenia przez Sąd prawa materialnego - przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Przepisy Prawa upadłościowego zawartego w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. (jednolity tekst Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów prawa podatkowego w tym przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Warunkiem dopuszczalności odliczenia (na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zgodność umowy renty z przepisami kodeksu cywilnego. Renta musi mieć swoją przyczynę i nie może być pozorną czynnością prawną (art. 83 § 1 kc).

Pobór podatku dochodowego od dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych następuje, co do zasady, w formie zryczałtowanej, a więc bez kosztów uzyskania przychodów...

Nie budzi bowiem wątpliwości, że grupa spółek może stanowić "jedność ekonomiczną", jeżeli różne jej składniki nie cieszą się rzeczywistą autonomią, lecz podlegają wspólnym mechanizmom kontrolnym. Stanowi to podstawę do oceny skutków koncentracji w wymiarze finansowym całej grupy. Jednak w takim przypadku również skutek organizacyjny koncentracji, musi się odnosić do całej grupy, a zwłaszcza czy i w jakim zakresie następuje przejęcie nad nią kontroli.