Profesjonalny Serwis Prawny

publikatory Dziennik Urzędowy Komendy Głównej Policji 2008 Nr 9

48

ZARZĄDZENIE NR 323 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI

z dnia 26 marca 2008 r.

w sprawie metodyki wykonywania przez Policję czynności administracyjno-porządkowych w zakresie wykrywania wykroczeń oraz ścigania ich sprawców

    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.1)), zwanej dalej "ustawą", zarządza się, co następuje:

Rozdział 1

Przepisy ogólne

§ 1

    1. Zarządzenie określa metodykę wykonywania przez Policję czynności administracyjno-porządkowych w zakresie wykrywania wykroczeń oraz ścigania ich sprawców, w ramach postępowań prowadzonych na podstawie:

1) ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2007 r. Nr 109, poz. 756), zwanej dalej "k.w.";

2) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 109 z późn. zm.2)), zwanej dalej "u.p.n.";

3) ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 z późn. zm.3)), zwanej dalej "k.p.w.".

    2. Użyte w zarządzeniu określenia oznaczają:

1) organ Policji - komendanta powiatowego, rejonowego, miejskiego Policji, komendanta komisariatu, komisariatu specjalistycznego Policji;

2) organ I instancji - organ Policji akceptujący wniosek o odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie do sądu;

3) organ II instancji - organ Policji nadrzędny nad organem I instancji;

4) organ nadrzędny - organ Policji wyższego stopnia;

5) jednostka Policji - komendę powiatową, miejską, rejonową Policji, komisariat, komisariat specjalistyczny Policji;

6) kierownik jednostki - komendanta powiatowego, rejonowego, miejskiego Policji, komendanta komisariatu, komisariatu specjalistycznego Policji;

7) komórka Policji - wyodrębnioną część struktury organizacyjnej jednostki Policji;

8) kierownik komórki - kierownika wyodrębnionej części struktury organizacyjnej jednostki Policji;

9) komórka do spraw nieletnich i patologii - wyodrębnioną część struktury organizacyjnej jednostki Policji, właściwą w sprawach nieletnich i patologii;

10) przełożony dyscyplinarny - przełożonego w rozumieniu przepisów art. 133 ust. 1 ustawy;

11) droga służbowa - obowiązek przekazania przez podwładnego informacji lub sporządzonego dokumentu wyłącznie bezpośredniemu przełożonemu, a w wypadku, gdy informacja lub dokument jest skierowany do wyższego przełożonego albo poza Policję - wyłącznie za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego;

12) żołnierz w czynnej służbie wojskowej - osobę odbywającą zasadniczą służbę wojskową (również nadterminową), przeszkolenie wojskowe, ćwiczenia wojskowe, okresową służbę wojskową oraz zawodową służbę wojskową, a także kandydata na żołnierza zawodowego;

13) k.p.k. - ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.4)).

§ 2

    1. W przypadku, gdy policjant ujawni wykroczenie lub uzyska wiadomość o popełnieniu wykroczenia, obowiązany jest podjąć czynności zmierzające do:

1) zastosowania wobec sprawcy wykroczenia przewidzianych prawem środków w celu wdrożenia go do poszanowania prawa i przestrzegania zasad współżycia społecznego;

2) uwzględnienia prawem chronionych interesów pokrzywdzonego i w miarę możliwości spowodowania usunięcia skutków wykroczenia;

3) ujawnienia okoliczności sprzyjających popełnianiu wykroczeń lub wpływających negatywnie na bezpieczeństwo i porządek publiczny, a następnie podjęcia działań mających na celu wyeliminowanie ich w przyszłości.

    2. Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w szczególności polegają na:

1) ustaleniu sprawcy wykroczenia oraz zatrzymaniu go w uzasadnionych przypadkach;

2) ustaleniu okoliczności zdarzenia i zabezpieczeniu dowodów popełnienia wykroczenia przed utratą lub zniekształceniem;

3) ustaleniu, czy istnieją formalne podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie, a w tym uzyskaniu od uprawnionej osoby żądania ścigania w przypadku wykroczenia ściganego na żądanie;

4) zebraniu danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie oraz informacji o źródłach dowodowych pozwalających na obiektywne rozstrzygnięcie sprawy.

§ 3

    Wobec sprawcy wykroczenia nakłada się grzywnę w drodze mandatu karnego kredytowanego lub gotówkowego albo kieruje się wniosek o ukaranie do sądu, jeżeli nie można poprzestać na zastosowaniu pouczenia, zwróceniu uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków oddziaływania wychowawczego.

§ 4

    1. Jeżeli w toku prowadzonych czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie ujawnione zostaną okoliczności, o których mowa w art. 5 § 1 k.p.w. - policjant kończy prowadzenie czynności wyjaśniających, chyba że zachodzą okoliczności wskazane w art. 5 § 2-4 k.p.w.

    2. Zakończenie czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie dokumentuje się wnioskiem o odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie do sądu, w którym należy wskazać i uzasadnić podstawę i powód odstąpienia.

    3. Wniosek o odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie do sądu zatwierdza organ Policji.

§ 5

    W przypadkach uzasadniających wyłączenie części materiałów czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie do odrębnego prowadzenia, policjant prowadzący czynności wyjaśniające przedkłada organowi Policji kopie potwierdzonych za zgodność z oryginałami materiałów podlegających wyłączeniu wraz z notatką urzędową wskazującą okoliczności uzasadniające wyłączenie. Kopię tej notatki pozostawia się w aktach sprawy, z której materiały zostały wyłączone.

§ 6

    1. W przypadku, gdy sprawcą wykroczenia jest jedna z wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 6 k.p.w. osób posiadających immunitet materialny zakrajowy, członek Parlamentu Europejskiego, sędzia lub prokurator Międzynarodowego Trybunału Karnego albo Dyrektor Generalny Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych - policjant poprzestaje jedynie na sporządzeniu karty informacyjnej, na formularzu sporządzonym według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia.

    2. Ustala się następujący tryb sporządzania i przekazywania karty informacyjnej, o której mowa w ust. 1, zwanej dalej "kartą":

1) policjant wykonujący czynności służbowe wobec osób posiadających immunitet zakrajowy sporządza kartę i przekazuje dyżurnemu jednostki Policji właściwej dla miejsca zdarzenia;

2) dyżurny, o którym mowa w pkt 1, niezwłocznie przesyła kartę za pomocą faksu dyżurnemu komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji;

3) dyżurny komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji niezwłocznie przesyła kartę za pomocą faksu dyżurnemu Komendy Głównej Policji.

    3. Na żądanie Dyrektora Protokołu Dyplomatycznego Ministerstwa Spraw Zagranicznych należy przekazać, w formie notatki urzędowej szczegółowe informacje o zdarzeniu opisanym w karcie.

    4. W przypadku, gdy sprawcą wykroczenia jest posiadający immunitet formalny krajowy, określony w art. 5 ust. 1 pkt 7 k.p.w.:

1) poseł, senator, sędzia Trybunału Konstytucyjnego, sędzia Trybunału Stanu, Prezes Najwyższej Izby Kontroli, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - policjant poprzestaje na sporządzeniu notatki służbowej, zwanej dalej "notatką", zawierającej szczegółowy opis zdarzenia oraz dane identyfikujące sprawcę wykroczenia, którą wraz z materiałami, zebranymi bez udziału osoby posiadającej immunitet, przekazuje dyżurnemu jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca zdarzenia. Notatkę niezwłocznie przesyła się drogą służbową do dyżurnego Komendy Głównej Policji;

2) sędzia Sądu Najwyższego, sędzia lub upoważniony do czynności sędziowskich asesor sądu powszechnego względnie wojskowego albo prokurator lub asesor powszechnej względnie wojskowej jednostki prokuratury - policjant poprzestaje na sporządzeniu notatki, którą przekazuje dyżurnemu jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca zdarzenia. Notatkę niezwłocznie przesyła się bezpośredniemu przełożonemu sprawcy wykroczenia (prezesowi sądu lub kierownikowi jednostki organizacyjnej prokuratury).

    5. W przypadku, gdy sprawcą wykroczenia jest sędzia lub prokurator w stanie spoczynku - policjant jest obowiązany podjąć przewidziane przepisami k.p.w. czynności w celu ukarania sprawcy, a następnie sporządzić notatkę, którą przekazuje dyżurnemu jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca zdarzenia. Następnie notatkę przesyła się odpowiednio Rzecznikowi Dyscyplinarnemu działającemu przy Krajowej Radzie Sądownictwa (00-489 Warszawa ul. Wiejska 10) albo Rzecznikowi Dyscyplinarnemu działającemu przy Prokuratorze Generalnym (00-567 Warszawa Aleje Ujazdowskie 11).

    6. W przypadku popełnienia wykroczenia związanego z wypełnianiem obowiązków służbowych przez wiceprezesa, dyrektora generalnego i pracownika Najwyższej Izby Kontroli nadzorujących lub wykonujących czynności kontrolne - policjant ogranicza czynności wyjaśniające do czynności niecierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a następnie materiały z tych czynności przekazuje dyżurnemu jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca zdarzenia. Dalsze prowadzenie postępowania o wykroczenie może nastąpić dopiero po uzyskaniu zgody Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.

    7. W przypadku popełnienia wykroczenia związanego z wypełnianiem obowiązków służbowych przez inspektora kontroli skarbowej lub osobę wykonującą czynności kontrolne w zakresie prowadzenia gier losowych, zakładów wzajemnych lub gier na automatach - policjant poprzestaje na sporządzeniu notatki, którą przekazuje dyżurnemu jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca zdarzenia. Notatkę przesyła się Ministrowi Finansów w celu wdrożenia odpowiedzialności dyscyplinarnej za wykroczenie. W przypadku, jeśli wykroczenie nie ma związku z wypełnianiem obowiązków służbowych - postępowanie prowadzi się na ogólnych zasadach.

    8. W przypadku popełnienia przez strażaka Państwowej Straży Pożarnej wykroczenia związanego z wykonaniem polecenia służbowego - policjant poprzestaje na sporządzeniu notatki urzędowej, którą przekazuje dyżurnemu jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca zdarzenia. Notatkę przesyła się właściwemu kierownikowi jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej w celu wdrożenia odpowiedzialności dyscyplinarnej za wykroczenie. W przypadku, jeśli wykroczenie nie ma związku z wykonywaniem polecenia służbowego - postępowanie prowadzi się na ogólnych zasadach.

    9. Informacje o podstawach prawnych oraz rodzajach i zakresach poszczególnych immunitetów zawiera załącznik nr 2 do zarządzenia.

§ 7

    1. W przypadku popełnienia wykroczenia przez funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego policjant jest obowiązany podjąć przewidziane przepisami k.p.w. czynności w celu ukarania sprawcy, a następnie przedłożyć drogą służbową kierownikowi jednostki Policji wniosek o zawiadomienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o popełnionym wykroczeniu oraz rezultatach czynności podjętych w celu ukarania sprawcy.

    2. W przypadku popełnienia wykroczenia przez funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu albo przez żołnierza Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w czynnej służbie wojskowej lub żołnierza wojsk obcych, policjant ogranicza czynności wyjaśniające do czynności niecierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a następnie materiały z tych czynności przekazuje dyżurnemu jednostki Policji właściwej dla miejsca zdarzenia. Materiały te w celu dalszego prowadzenia sprawy o wykroczenie przekazuje się właściwemu szefowi służby lub agencji albo prokuratorowi wojskowemu z jednoczesnym powiadomieniem Żandarmerii Wojskowej.

    3. W przypadku popełnienia wykroczenia przez policjanta, funkcjonariusza Straży Granicznej lub Biura Ochrony Rządu - policjant ujawniający wykroczenie jest obowiązany podjąć przewidziane przepisami k.p.w. czynności w celu ukarania sprawcy, a następnie sporządzić notatkę i przekazać ją drogą służbową odpowiednio kierownikowi jednostki lub Straży Granicznej, w której pełni służbę sprawca wykroczenia albo Szefowi Biura Ochrony Rządu.

§ 8

    1. Policjant ma prawo zatrzymać osobę ujętą na gorącym uczynku popełnienia wykroczenia lub bezpośrednio potem, jedynie w przypadkach określonych w przepisie art. 45 § 1 k.p.w.

    2. Tryb postępowania z osobą zatrzymaną w związku z popełnieniem wykroczenia określają przepisy art. 46 i 47 k.p.w.

    3. Czas zatrzymania osoby liczy się od chwili jej ujęcia przez policjanta. W przypadku tzw. ujęcia obywatelskiego przewidzianego w art. 243 k.p.k. i dopuszczalnego także wobec sprawców wykroczeń na podstawie art. 45 § 2 k.p.w., do czasu zatrzymania nie wlicza się okresu od chwili ujęcia sprawcy do momentu przejęcia go przez policjanta.

    4. Odmowa przejęcia przez policjanta osoby ujętej w trybie tzw. ujęcia obywatelskiego powinna być, w razie potrzeby, połączona z poleceniem zwolnienia tej osoby, które policjant powinien wyegzekwować. Osoba, która nie podporządkuje się takiemu poleceniu, podlega odpowiedzialności karnej za czyn z art. 189 § 1 k.k.

§ 9

    Policjant może poprzestać na zastosowaniu środków oddziaływania wychowawczego, jeżeli jest to wystarczające do wdrożenia sprawcy wykroczenia do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego.

§ 10

    1. Jako środki oddziaływania wychowawczego można w szczególności stosować:

1) pouczenie, poprzez wskazanie sprawcy wykroczenia niezgodności jego zachowania z obowiązującymi przepisami, ze wskazaniem tych przepisów;

2) zwrócenie uwagi lub ostrzeżenie sprawcy, z jednoczesnym zagrożeniem ukarania go w razie ponownego popełnienia wykroczenia;

3) przekazanie materiałów pracodawcy lub organizacji społecznej, do której sprawca należy, gdy z charakteru czynu wynika, że stanowi on jednocześnie naruszenie dyscypliny służbowej, statutu organizacji, regulaminu członkowskiego, itp.

    2. Okolicznościami uzasadniającymi zastosowanie środków oddziaływania wychowawczego są w szczególności:

1) przywrócenie stanu poprzedniego (np. uprzątnięcie wyrzuconych przez sprawcę przedmiotów zaśmiecających miejsce publiczne);

2) naprawienie wyrządzonej szkody;

3) przeproszenie pokrzywdzonego;

4) zapewnienie ze strony sprawcy niepopełniania w przyszłości podobnego czynu zabronionego;

5) wykonanie zaniechanego obowiązku (np. zaopatrzenie budynku w wymagany sprzęt przeciwpożarowy, tabliczkę z numerem porządkowym nieruchomości, uprzątnięcie terenu posesji itp.).

    3. Decyzję o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1 podejmuje:

1) policjant, jeżeli środek ten stosuje bezpośrednio po ujawnieniu popełnionego przez sprawcę wykroczenia;

2) kierownik jednostki lub komórki Policji, na wniosek policjanta prowadzącego czynności wyjaśniające w sprawie o wykroczenie, jeżeli okoliczności uzasadniające zastosowanie tych środków zaistniały w toku prowadzonych czynności.

    4. Nie stosuje się środków oddziaływania wychowawczego w przypadku wykroczeń, za które orzeka się środek karny oraz wykroczeń o charakterze chuligańskim.

    5. W przypadku, gdy środek oddziaływania wychowawczego nie przyniesie zamierzonego efektu, jego zastosowanie nie zamyka drogi do skierowania wniosku o ukaranie do sądu albo nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego.

    6. Fakt zastosowania środka oddziaływania wychowawczego bezpośrednio po ujawnieniu popełnionego wykroczenia, policjant dokumentuje w notatniku służbowym, a w toku prowadzonych czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenie - w notatce urzędowej, w której wskazuje okoliczności będące podstawą do poprzestania na zastosowaniu tego środka.

    7. W przypadku zastosowania środka oddziaływania wychowawczego w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających, policjant sporządza wniosek o odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie do sądu oraz zawiadamia o zakończeniu czynności ujawnionych pokrzywdzonych i osobę zawiadamiającą o popełnieniu wykroczenia, pouczając ich odpowiednio o prawie - do samodzielnego wniesienia wniosku o ukaranie w charakterze oskarżyciela posiłkowego (art. 27 § 1 i 2 k.p.w.) oraz do złożenia zażalenia na niewniesienie wniosku o ukaranie (art. 56a k.p.w.).

Rozdział 2

Czynności przed sporządzeniem i wniesieniem wniosku o ukaranie

§ 11

    1. Zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia należy przyjąć w każdej jednostce Policji, bez względu na to, czy jest to jednostka Policji właściwa miejscowo i rzeczowo do prowadzenia czynności w danej sprawie. Z przyjęcia zawiadomienia sporządza się protokół, z zastrzeżeniem ust. 7, 9 i 10.

    2. W przypadku ujawnienia wykroczenia lub przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu określonym w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589), policjant obowiązany jest niezwłocznie przekazać zebrane w sprawie materiały, drogą służbową właściwemu dla miejsca popełnienia wykroczenia organowi Państwowej Inspekcji Pracy.

    3. Zawiadamiającego małoletniego, jeżeli w chwili składania zawiadomienia o wykroczeniu nie ukończył 17 lat, przed przyjęciem zawiadomienia należy zapoznać z treścią art. 234 k.k. i poinformować o konsekwencjach prawnych naruszenia tego przepisu przewidzianych w u.p.n.

    4. W przypadku wykroczeń ściganych na żądanie, policjant prowadzący czynności wyjaśniające przyjmuje od pokrzywdzonego żądanie ścigania. Żądanie to może być złożone na piśmie albo zgłoszone ustnie do protokołu.

    5. Jeżeli uzyskanie żądania ścigania nie jest możliwe bezpośrednio po ujawnieniu wykroczenia, policjant wykonuje czynności niecierpiące zwłoki, a w szczególności ustala tożsamość sprawcy wykroczenia i świadków zdarzenia, zabezpiecza ślady i dowody. Dalsze czynności wyjaśniające można podjąć dopiero po uzyskaniu żądania ścigania.

    6. Jeżeli pokrzywdzony będący na miejscu zdarzenia nie żąda ścigania sprawcy wykroczenia ściganego na żądanie, policjant dokumentuje ten fakt wyłącznie w notatniku służbowym.

    7. W zależności od potrzeb, po przyjęciu zawiadomienia o wykroczeniu, można przesłuchać zawiadamiającego w charakterze świadka.

    8. W przypadku zgłoszenia złożonego przez osobę, która nie ma pełnego rozeznania co do podejmowanych czynności, treść przekazanej informacji dokumentuje się w formie notatki urzędowej. Protokolarne przyjęcie zawiadomienia może nastąpić po ustaniu przyczyn uniemożliwiających przesłuchanie. Jeżeli zakres informacji na to pozwala, policjant wykonuje czynności niecierpiące zwłoki, a w szczególności ustala tożsamość sprawcy wykroczenia i świadków zdarzenia oraz zabezpiecza ślady i dowody przed ich utratą.

    9. W przypadku wykroczenia ściganego na żądanie, gdy pokrzywdzonym jest małoletni albo osoba częściowo lub całkowicie ubezwłasnowolniona, jego prawa (złożenie żądania) wykonuje przedstawiciel ustawowy albo osoba, pod której stałą opieką małoletni pozostaje. Żądanie ścigania można przyjąć także od osoby, która nie ukończyła 18 lat, ale nabyła zdolność do czynności prawnych poprzez zawarcie małżeństwa, chociażby było ono unieważnione.

    10. Sporządzenie protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu nie jest wymagane, jeśli zawiadomienie zostało złożone na piśmie i wyczerpująco przedstawia okoliczności popełnienia wykroczenia lub, gdy policjant samodzielnie ujawnił popełnione wykroczenie. Osobę, która złożyła zawiadomienie, można wtedy przesłuchać w charakterze świadka.

    11. W przypadku, gdy pokrzywdzony ustanowi pełnomocnika, pełnomocnikowi przysługują uprawnienia pokrzywdzonego, w granicach udzielonego pełnomocnictwa.

    12. Właściwą miejscowo do prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenie jest jednostka Policji, w zasięgu działania której wykroczenie zostało popełnione, w rozumieniu art. 4 § 2 k.w.

    13. Do ustalania właściwości miejscowej jednostek Policji stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 k.p.w.

    14. Jednostka Policji, która została zawiadomiona o popełnionym wykroczeniu, co do którego nie jest właściwa miejscowo w rozumieniu przepisów k.p.w. lub rzeczowo w rozumieniu zarządzenia nr 460 Komendanta Głównego Policji z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP Nr 9, poz. 78) i zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP Nr 18, poz. 135), jest zobowiązana niezwłocznie dokonać niezbędnych czynności zabezpieczających ślady i dowody wykroczenia i w możliwie najkrótszym czasie przekazać sprawę właściwej jednostce Policji lub innemu organowi uprawnionemu do prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia, wraz z pismem uzasadniającym przekazanie.

    15. Jednostka Policji, która otrzymała materiały czynności wyjaśniających w trybie określonym w ust. 15 i uznała siebie za niewłaściwą do prowadzenia czynności, wszczyna spór o właściwość miejscową, zwany "sporem", z jednostką Policji, od której materiały czynności wyjaśniających otrzymała.

    16. Spór rozstrzyga, w formie pisemnego polecenia, zgodnie z terytorialnym zasięgiem swojego działania, odpowiednio:

1) komendant wojewódzki/Stołeczny, komendant powiatowy/miejski/rejonowy Policji, jeżeli do sporu doszło pomiędzy podległymi jednostkami Policji;

2) kierownik komórki właściwej do spraw prewencji Komendy Głównej Policji, nadzorujący problematykę wykroczeń, jeżeli do sporu doszło pomiędzy jednostkami Policji mającymi siedziby na terenie różnych województw.

    17. Do czasu rozstrzygnięcia sporu czynności wyjaśniające w sprawie o wykroczenie prowadzi jednostka Policji, która wszczęła spór.

    18. W przypadku stwierdzenia popełnienia wykroczenia przy użyciu urządzenia działającego samoczynnie, wstępne czynności zmierzające do ustalenia sprawcy wykroczenia, a w szczególności ustalenie właściciela pojazdu w Centralnej Ewidencji Pojazdów i ustalenie osoby, której powierzono pojazd - w miarę możliwości wykonuje jednostka Policji właściwa ze względu na miejsce popełnienia wykroczenia.

§ 12

    Przed sporządzeniem wniosku o ukaranie należy.

1) ustalić okoliczności faktyczne zdarzenia;

2) ustalić sprawcę wykroczenia, jego imię i nazwisko, miejsce pobytu i inne dane osobowe, wymagane przez art. 57 § 2 i 3 k.p.w.;

3) zebrać i zabezpieczyć dowody, ustalić świadków oraz odebrać przedmioty uzyskane w wyniku wykroczenia, podlegające przepadkowi lub których posiadanie jest zabronione;

4) ustalić i zebrać inne dane niezbędne do sporządzenia wniosku o ukaranie, a w szczególności:

a) informacje o ujawnionych pokrzywdzonych,

b) wysokość wyrządzonej szkody albo wartość przedmiotu czynu,

c) uprzednia karalność sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie, jeżeli oskarżyciel publiczny zamierza powołać się na tę okoliczność.

§ 13

    1. W celu ustalenia, zebrania, sprawdzenia i uzupełnienia danych, o których mowa w § 12, dokonuje się czynności wyjaśniających, polegających w szczególności na:

1) oględzinach miejsca, osoby, rzeczy;

2) wylegitymowaniu osoby, wobec której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, pokrzywdzonego i świadków;

3) przesłuchaniu osoby pokrzywdzonej i osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia;

4) przesłuchaniu świadków;

5) dokonywaniu konfrontacji;

6) okazywaniu osób, wizerunku i rzeczy;

7) przeprowadzeniu oględzin z udziałem osoby podejrzanej lub świadka;

8) wezwaniu do wydania albo okazania przedmiotu lub dokumentu podlegającego oględzinom lub mogącego stanowić dowód rzeczowy;

9) przeszukaniu pomieszczeń i innych miejsc, a także osób oraz zatrzymanie rzeczy znalezionych podczas przeszukania, w razie odmowy wydania lub okazania przedmiotów, o których mowa w pkt 8;

10) ustaleniu stanu trzeźwości osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia;

11) zwróceniu się o wydanie opinii do urzędów powołanych do ich wydania, instytutów, zakładów specjalistycznych lub do biegłego albo biegłych;

12) dokonaniu tymczasowego zajęcia przedmiotu w celu zabezpieczenia ewentualnego przepadku.

    2. Jeżeli okoliczności czynu nie budzą wątpliwości, sposób utrwalenia czynności wyjaśniających oraz zakres niezbędnych informacji, wymagany do udokumentowania tych czynności, określa art. 54 § 3 k.p.w.

    3. Jeżeli okoliczności czynu budzą wątpliwości, tryb postępowania policjanta określa art. 54 § 4 k.p.w. Do spisania protokołów z czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia wykorzystuje się odpowiednie wzory formularzy druków stosowanych w Policji w tym zakresie.

    4. W protokole nie wolno zastępować zapisu treści zeznań lub wyjaśnień odwoływaniem się do innych protokołów.

    5. Policjant sporządzając protokół z przesłuchania używa formy gramatycznej w pierwszej osobie liczby pojedynczej w czasie przeszłym. Spisując protokół powinien dążyć do zachowania dokładności zamieszczając charakterystyczne określenia i zwroty używane przez osobę przesłuchiwaną.

    6. W protokole z czynności należy zakreślić wolne miejsca w sposób uniemożliwiający ich późniejsze wypełnienie.

    7. Niedopuszczalnym jest wymazywanie, zamazywanie lub w inny sposób czynienie nieczytelnym pierwotnego zapisu w protokole. Skreślenia, poprawki i uzupełnienia należy odnotować na końcu protokołu w odpowiedniej rubryce.

    8. Po zakończeniu czynności i zapoznaniu się z treścią, każdą stronę protokołu podpisują wszystkie osoby biorące udział w czynności.

§ 14

    1. Wartość materialną rzeczy stanowiącej przedmiot wykroczenia ustala się według cen obowiązujących w miejscu i czasie popełnienia czynu.

    2. Jeżeli rzecz będąca przedmiotem wykroczenia była już używana, jej wartość podlega zmniejszeniu o stopień zużycia.

    3. Oceny stopnia zużycia dokonuje pokrzywdzony.

    4. Jeżeli ocena, o której mowa w ust. 3, budzi uzasadnione wątpliwości policjanta lub nie jest możliwa, należy zasięgnąć opinii osób lub instytucji posiadających kwalifikacje do dokonania takiej wyceny albo powołać biegłego.

§ 15

    1. Szkoda następuje wskutek uszkodzenia rzeczy, uczynienia jej niezdatną do użytku lub całkowitego zniszczenia.

    2. Przez uszkodzenie rozumieć należy takie oddziaływanie na rzecz, które zmniejsza jej wartość bądź to przez zmianę wyglądu zewnętrznego lub kształtu, bądź przez naruszenie całości rzeczy.

    3. Uczynienie rzeczy niezdatną do użytku ma miejsce wtedy, gdy nie nadaje się ona do wykorzystania w sposób zgodny z jej przeznaczeniem.

    4. Zniszczenie rzeczy jest to takie jej uszkodzenie, wskutek którego rzecz przestaje istnieć lub traci nieodwracalnie dotychczasową wartość użytkową.

§ 16

    1. Wysokość szkody, o której mowa w § 15 ust. 1, ustala się według wysokości rzeczywistego uszczerbku powstałego w mieniu pokrzywdzonego w wyniku działania sprawcy, a nie według wartości rzeczy będącej przedmiotem działania sprawcy.

    2. W razie uszkodzenia rzeczy albo uczynienia jej niezdatną do użytku, wysokość szkody określa się kosztami jej naprawy. W wypadku, gdy koszty naprawy przewyższają wartość rzeczy, wysokość szkody określa się wartością tej rzeczy, stosując odpowiednio postanowienia § 15. Wartość uszkodzonej rzeczy może być niższa od szkody wyrządzonej czynem.

    3. Do ustalenia wysokości szkody można wykorzystać przedłożone przez pokrzywdzonego dowody zakupu lub naprawy oraz informacje uzyskane w wyniku konsultacji ze specjalistą w danej dziedzinie (np. właścicielem zakładu rzemieślniczego, usługowego itp.).

§ 17

    1. Cel i tryb prowadzenia czynności wyjaśniających określa art. 54 § 1, 3 i 4 k.p.w.

    2. Instrukcyjny termin ukończenia czynności wyjaśniających, określony w art. 54 § 1 k.p.w, można przekroczyć jedynie w przypadku konieczności wykonania czynności zmierzających do ustalenia, czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie, a także zebrania danych niezbędnych do sporządzenia wniosku, jeżeli czynności tych nie można było wykonać w ustawowym terminie (np. z powodu niestawiennictwa sprawcy wykroczenia, oczekiwania na opinię biegłego, długotrwałego ustalania miejsca pobytu osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia itp.).

    3. Policja jest zobowiązana przeprowadzić czynności wyjaśniające na polecenie sądu lub prokuratora, w zakresie określonym w art. 55 i 56 § 1 k.p.w.

    4. Czynności wyjaśniające w niezbędnym zakresie, policjant przeprowadza również na potrzeby postępowania mandatowego. Jeżeli sprawca wykroczenia nie został ukarany grzywną w drodze mandatu karnego w terminach określonych w art. 97 § 1 k.p.w., sporządza się wniosek o ukaranie do sądu.

§ 18

    Z wnioskiem o ukaranie organ Policji występuje w szczególności, gdy.

1) wykroczenie nie podlega ściganiu w postępowaniu mandatowym, a zastosowanie środków oddziaływania wychowawczego ocenia się jako niewystarczające dla wdrożenia sprawcy do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego;

2) sprawca odmówił przyjęcia mandatu karnego lub nie uiścił w terminie grzywny nałożonej mandatem zaocznym;

3) zachodzą okoliczności przemawiające za wymierzeniem sprawcy surowszej grzywny niż to jest dopuszczalne w postępowaniu mandatowym lub innego rodzaju kary albo za orzeczeniem środka karnego.

Rozdział 3

Tymczasowe zajęcie przedmiotów w celu zabezpieczenia przepadku

§ 19

    1. W razie ujawnienia lub powzięcia wiadomości o popełnieniu wykroczenia zagrożonego środkiem karnym - przepadkiem przedmiotów, można dokonać tymczasowego zajęcia tych przedmiotów, jeśli jest ono niezbędne dla zabezpieczenia wykonania tego przepadku.

    2. Z czynności zajęcia przedmiotów sporządza się protokół. Kopię protokołu przekazuje się osobie, której mienie tymczasowo zajęto, jako pokwitowanie stwierdzające, jakie przedmioty i przez kogo zostały zajęte.

    3. O dokonaniu tymczasowego zajęcia przedmiotu należy niezwłocznie powiadomić sąd, który w ciągu 7 dni od daty zajęcia, wydaje postanowienie o zabezpieczeniu albo rozstrzygnięcie orzekające przepadek. Postanowienie sądu doręcza się niezwłocznie osobie, u której dokonano zajęcia. W przypadku niewydania przez sąd w tym terminie wymienionego postanowienia albo rozstrzygnięcia, tymczasowe zajęcie upada, a zajęte przedmioty należy niezwłocznie zwrócić osobie uprawnionej.

    4. Zabezpieczenie może nastąpić także na mocy postanowienia sądu. Postanowienie takie wykonuje Policja, stosując odpowiednio tryb określony w art. 44 k.p.w.

§ 20

    1. Polskie i zagraniczne znaki pieniężne będące w obiegu, a uzyskane w trybie określonym w § 19, wpłaca się na konto sum depozytowych sądu właściwego dla rozpoznania sprawy.

    2. Przedmioty wartościowe: złoto i monety złote, platynę, srebro i monety srebrne, wyroby użytkowe ze złota, platyny lub srebra, kamienie szlachetne i półszlachetne, perły naturalne i hodowlane, korale, bursztyny, zagraniczne środki płatnicze, zagraniczne i krajowe papiery wartościowe oraz polskie znaki pieniężne noszące ślady wykroczenia lub jego sprawcy - stanowiące dowód rzeczowy - przekazuje się na przechowanie jako depozyt zamknięty do banku.

    3. Przedmioty o wartości artystycznej lub historycznej oddaje się na przechowanie właściwej instytucji, np. muzeum, archiwum, bibliotece.

    4. Czynności związane z przekazaniem do depozytu bankowego dowodów rzeczowych lub oddaniem na przechowanie właściwej instytucji, wykonuje policjant prowadzący czynności wyjaśniające w danej sprawie.

    5. Przed złożeniem depozytu wartościowego w banku lub oddaniem na przechowanie właściwej instytucji, przedmioty powinny być oszacowane przez biegłego - w miarę potrzeb należy sporządzić ich fotokopie lub fotografie. Czynności oszacowania i przekazania depozytu do banku lub instytucji należy wykonać niezwłocznie po uzyskaniu dowodu.

    6. Przedmioty wartościowe przekazywane do banku należy zapakować w sposób trwały, uniemożliwiający wyjęcie zawartości bez widocznego uszkodzenia opakowania, a opakowanie dodatkowo zabezpieczyć pieczęciami (stemplami). Sposób opakowania i zabezpieczenia depozytu należy dostosować do wymagań jednostki banku, w którym składany jest depozyt.

    7. Na opakowaniu depozytu wpisuje się nazwę i adres składającego depozyt, rodzaj depozytu oraz numer deklaracji depozytowej. Należy również sporządzić w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach protokół zapakowania depozytu wartościowego, którego jeden egzemplarz umieszcza się wewnątrz opakowania depozytu, a drugi - w materiałach czynności wyjaśniających.

    8. Składający depozyt obowiązany jest wypełnić deklarację depozytową, w co najmniej czterech jednobrzmiących egzemplarzach: dwa dla banku, jeden do umieszczenia wewnątrz opakowania, jeden do materiałów czynności wyjaśniających. Deklarację depozytową podpisuje upoważniony policjant, którego wzór podpisu znajduje się w banku.

    9. Na dowód przyjęcia depozytu jednostka banku wydaje składającemu dowód depozytowy, który przechowuje się w materiałach czynności wyjaśniających.

    10. W przypadku zmiany podmiotu, do dyspozycji którego depozyt został złożony, należy pisemnie zawiadomić bank o tej zmianie. Pismo podpisuje osoba, której wzór podpisu został złożony w banku. Na podstawie tego pisma bank sporządza odpowiednią adnotację w książce depozytów i na deklaracji depozytowej. Przekazania dowodu depozytowego i deklaracji depozytowej nowemu podmiotowi dysponującemu dokonuje podmiot dotychczas dysponujący depozytem.

    11. Wydanie depozytu następuje za zwrotem dowodu depozytowego, na podstawie pisemnego polecenia wydania depozytu. Pisemne polecenie wydania depozytu podpisuje policjant, o którym mowa w ust. 8.

    12. Dowody rzeczowe w postaci broni palnej, gazowej lub pneumatycznej oraz amunicji przechowuje się w magazynie dowodów rzeczowych lub w innym magazynie wskazanym decyzją komendanta wojewódzkiego/Stołecznego Policji, odpowiednio dostosowanym do wymogów stawianych magazynom broni i amunicji.

    13. O ujawnieniu materiałów lub urządzeń wybuchowych powiadamia się komórkę minersko-pirotechniczną Policji. Dalsze czynności zabezpieczające podejmują upoważnieni pirotechnicy w porozumieniu z prokuratorem.

    14. O ujawnieniu materiałów radioaktywnych należy powiadomić Centralne Laboratorium Ochrony Radiologicznej w Warszawie ul. Konwaliowa 7, tel. (0-22) 811-00-11 (czynny do godz. 15.00). Całodobowy dyżur służby awaryjnej Państwowej Agencji Atomistyki pełniony jest w Centrum Zdarzeń Radiologicznych "CEZAR" PAA, tel. 022 94 30 lub 022 6959852. Pracownicy tych instytucji, po rozpoznaniu zagrożenia radiologicznego, zabezpieczają ujawnione przedmioty. Dalsze czynności należy wykonać pod ich nadzorem. 15. Przedmioty i substancje, o których mowa w art. 232a § 1 k.p.k. i rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i miejsca przechowywania w postępowaniu karnym przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia oraz warunków i sposobu ich zniszczenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1025), w postaci materiałów wybuchowych lub łatwo palnych, materiałów radioaktywnych, substancji trujących, duszących lub parzących, a także niebezpieczne materiały mikrobiologiczne - bez przewożenia do jednostek Policji przekazuje się właściwemu do przechowywania podmiotowi wymienionemu w załączniku nr 3 do zarządzenia, sporządzając protokół, który powinien zawierać informacje określone w § 5 tego rozporządzenia.

§ 21

    Przedmioty, co do których powstaje wątpliwość, kto jest uprawniony do ich odbioru, przekazuje się do depozytu właściwego miejscowo sądu, a przedmioty wartościowe - do depozytu bankowego. Przepisy art. 231-234 k.p.k. stosuje się odpowiednio.

§ 22

    Jeżeli brak jest podstaw do skierowania wniosku o ukaranie do sądu i nie ma osoby uprawnionej do zwrócenia jej przedmiotu zajętego w celu zabezpieczenia przepadku, a przedmiot nie nadaje się do użytku lub jego wartość jest nieznaczna i sąd odmówił jego przyjęcia, przedmiot ten przekazuje się do właściwego powiatowego biura rzeczy znalezionych właściwego dla miejsca zajęcia przedmiotu5.

Rozdział 4

Obowiązki rejestracyjne w prowadzonych czynnościach wyjaśniających w sprawach o wykroczenia

§ 23

    1. W komendzie powiatowej (miejskiej, rejonowej) Policji, w komisariacie Policji i komisariacie specjalistycznym Policji, z zastrzeżeniem ust. 5 prowadzi się:

1) Rejestr Spraw o Wykroczenia, zwany dalej "RSoW", na formularzu Mp;

2) Rejestr Ujawnionych Wykroczeń za pomocą urządzeń samoczynnie rejestrujących niektóre wykroczenia drogowe, zwany dalej "RUWD", na formularzu według wzoru stanowiącego załącznik nr 4 do zarządzenia;

3) Rejestr Wokand, na formularzu według wzoru określonego w załączniku nr 5 do zarządzenia;

4) Teczkę Wokand;

5) Teczkę zaskarżeń i środków odwoławczych;

6) Teczkę kart nadzoru nad prowadzonymi czynnościami wyjaśniającymi.

    2. W RSoW odnotowuje się wszystkie czynności wyjaśniające bez względu na sposób ich zakończenia, z wyłączeniem spraw o wykroczenia określone w ust. 1 pkt 2 zakończone w postępowaniu mandatowym oraz przypadków, o których mowa w § 11 ust. 6.

    3. Kierownik jednostki może wyrazić zgodę na odrębne prowadzenie dokumentacji wskazanej w ust. 1 pkt 1, 2 i 6 w poszczególnych komórkach Policji.

    4. Jeżeli w jednostce Policji prowadzi się więcej niż jeden rejestr tego samego rodzaju, rejestry te oznacza się kolejnymi wielkimi literami. Oznaczenia poszczególnych pozycji w każdym z tych rejestrów uzupełnia się przez dodanie odpowiedniej litery po kolejnej liczbie rejestru.

    5. Komendant powiatowy (miejski, rejonowy) Policji, w przypadkach szczególnie uzasadnionych względami ekonomiczno-organizacyjnymi, może zwolnić komendanta komisariatu Policji z prowadzenia całości lub części dokumentacji określonej w ust. 1.

    6. W przypadku określonym w ust. 5, informacje podlegające rejestracji w dokumentacji, z prowadzenia której komendant komisariatu Policji został zwolniony, rejestruje w ramach prowadzonej własnej dokumentacji, komendant powiatowy (miejski, rejonowy) Policji.

    7. Kierownik jednostki lub kierownik komórki może polecić prowadzenie także innych rejestrów lub teczek niż wymienione w ust. 1 (np. skorowidza alfabetycznego sprawców wykroczeń, teczki kopii wniosków o ukaranie).

    8. Kierownik jednostki lub kierownik komórki może polecić prowadzenie karty nadzoru nad czynnościami wyjaśniającymi uwzględniając charakter sprawy, przewidywany stopień trudności czynności wyjaśniających, potrzebę wielokierunkowych działań, doświadczenie i kwalifikacje zawodowe policjanta prowadzącego czynności. Wzór formularza karty nadzoru nad czynnościami wyjaśniającymi określa załącznik nr 6 do zarządzenia.

    9. Kierownik jednostki lub kierownik komórki może polecić prowadzenie akt kontrolnych czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia.

    10. W czynnościach wyjaśniających w sprawach o wykroczenia, w wyniku których utracono rzeczy posiadające cechy trwałe w postaci numeru umożliwiającego ich jednoznaczną identyfikację, kierownik jednostki lub kierownik komórki określa sposób przechowywania formularzy rejestracyjnych z naniesionym identyfikatorem KSIP lub wydruków, zapewniający do nich dostęp w celu kontroli poprawności ich wprowadzania.

    11. Po zakończeniu czynności wyjaśniających skierowaniem wniosku o ukaranie do sądu, kartę nadzoru, o której mowa w ust. 8, włącza się do akt kontrolnych, o ile są prowadzone, a w przypadku ich braku - do Teczki kart nadzoru nad prowadzonymi czynnościami wyjaśniającymi. W sprawach, w których odstąpiono od skierowania wniosku o ukaranie, kartę nadzoru pozostawia się w materiałach sprawy lub w aktach kontrolnych, o ile są prowadzone.

    12. Rejestry prowadzi się za pomocą ksiąg lub na elektronicznym nośniku informacji. Decyzję o prowadzeniu rejestrów w formie elektronicznej podejmuje kierownik jednostki, w której prowadzony jest rejestr albo kierownik nadrzędnej jednostki Policji.

    13. Rejestry prowadzone na elektronicznym nośniku informacji powinny zawierać zakres informacji tożsamy z zakresem informacji wymaganym dla rejestrów prowadzonych w postaci ksiąg.

    14. W przypadku prowadzenia rejestrów na elektronicznym nośniku informacji, stosuje się właściwe dla tego rodzaju nośników środki ochrony przed zniszczeniem lub modyfikacją zapisu oraz sporządza pełny wydruk zawartości nośnika corocznie według stanu na koniec roku. Wydruki mogą być także sporządzane częściej, na polecenie kierownika jednostki lub komórki organizacyjnej Policji, w której prowadzony jest rejestr.

    15. Wydruki, o których mowa w ust. 14, składa się do archiwum zgodnie z przepisami zarządzeń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 28 z dnia 22 września 2000 r. w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych i składnic akt oraz zasad postępowania z materiałami archiwalnymi i dokumentacją niearchiwalną w resorcie spraw wewnętrznych i administracji (Dz. Urz. Min. Spr. Wew. i Adm. Nr 4, poz. 29) oraz nr 93 z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie jednolitego rzeczowego wykazu akt Policji (Dz. Urz. Min. Spr. Wew. i Adm. z 2008 r. Nr 1, poz. 1).

§ 24

    Podstawą rejestracji sprawy o wykroczenie jest:

1) notatka urzędowa policjanta, który ujawnił wykroczenie albo obraz utrwalony przez urządzenie samoczynnie rejestrujące niektóre wykroczenia drogowe;

2) pisemne zawiadomienie pochodzące od instytucji, pokrzywdzonego lub innej osoby, zawierające informację o popełnieniu wykroczenia, protokół ustnego przyjęcia zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia albo notatka urzędowa policjanta przyjmującego ustne zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia.

§ 25

    1. Kierownik jednostki lub kierownik komórki obowiązany jest spowodować zarejestrowanie sprawy w RSoW lub w RUWD niezwłoczne, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wiadomości o popełnieniu wykroczenia.

    2. W przypadku podjęcia decyzji o odstąpieniu od zastosowania postępowania mandatowego w stosunku do sprawców wykroczeń zarejestrowanych w RUWD, kierownik jednostki lub kierownik komórki obowiązany jest spowodować zarejestrowanie sprawy w RSoW niezwłoczne, nie później jednak niż w terminie 7 dni od daty podjęcia tej decyzji lub od daty otrzymania wiadomości o jej podjęciu.

§ 26

    1. Sprawie o wykroczenie nadaje się jeden numer rejestru wyrażony liczbą porządkową RSoW.

    2. Jeżeli w jednej sprawie występuje kilku sprawców, każdego z nich rejestruje się przy tej samej liczbie RSoW pod kolejnymi pozycjami (np.: RSoW 100/1, 100/2, 100/3...).

§ 27

    1. Za dzień otrzymania wiadomości o wykroczeniu uważa się dzień:

1) ujawnienia wykroczenia przez policjanta;

2) otrzymania informacji o popełnieniu wykroczenia z instytucji, od pokrzywdzonego lub innej osoby zawiadamiającej;

3) sporządzenia protokołu ustnego przyjęcia zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia albo notatki urzędowej policjanta przyjmującego zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia.

    2. Przez ujawnienie wykroczenia należy rozumieć:

1) naoczne stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia przez policjanta;

2) otrzymanie informacji o popełnionym wykroczeniu;

3) odczyt obrazu utrwalonego przez urządzenie samoczynnie rejestrujące wykroczenie drogowe.

§ 28

    1. Przez zakończenie czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie należy rozumieć:

1) skierowanie wniosku o ukaranie do sądu;

2) odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie do sądu;

3) nałożenie grzywny w drodze mandatu karnego;

4) skierowanie sprawy do sądu rodzinnego;

5) przekwalifikowanie sprawy z wykroczenia na przestępstwo.

    2. Przekazanie wniosku o ukaranie do sądu dokumentuje się poprzez uzyskanie pieczęci sądu i podpisu osoby upoważnionej do przyjmowania wniosków w:

1) RSoW, w pozycji "uwagi" - w sytuacji, gdy rejestr spraw o wykroczenia prowadzony jest w formie książkowej;

2) książce doręczeń (podawczej) - w sytuacji, gdy rejestr spraw o wykroczenia prowadzony jest w formie elektronicznej.

    3. Kierownik jednostki lub kierownik komórki może wprowadzić inny, niż określony w ust. 2 sposób dokumentowania przekazania wniosków o ukaranie do sądu, jeżeli dostarczenie do sądu książkowych rejestrów lub książek doręczeń powoduje istotne utrudnienia.

Rozdział 5

Przesłuchanie świadka i pokrzywdzonego.

Szczególne formy przesłuchania

§ 29

    1. Świadka należy przesłuchać zwłaszcza wtedy, gdy:

1) nie będzie możliwe jego przesłuchanie przed sądem (np. z powodu wyjazdu za granicę);

2) istnieje wątpliwość, czy wykroczenie zostało popełnione albo czy osoba podejrzewana dopuściła się zarzuconego jej czynu;

3) sprawca wykroczenia nie jest znany;

4) osoba podejrzana o popełnienie wykroczenia nie przyznaje się do popełnienia wykroczenia;

5) zachodzi potrzeba wyjaśnienia okoliczności istotnych dla danej sprawy.

    2. W innych wypadkach przesłuchanie świadków nie jest konieczne, a czynności wyjaśniające można ograniczyć do sporządzenia notatki urzędowej z rozpytania świadków oraz ustalenia ich danych osobowych wraz z adresami, w celu dołączenia ich do wniosku o ukaranie.

§ 30

    1. Świadka należy przesłuchiwać, w miarę możliwości, niezwłocznie po uzyskaniu wiadomości o popełnieniu wykroczenia lub jego ujawnieniu (np. na miejscu zdarzenia, w mieszkaniu, zakładzie pracy, w którym jest zatrudniony).

    2. Jeżeli niezwłoczne przesłuchanie świadka w sposób określony w ust. 1, jest niemożliwe lub niewskazane, należy go w tym celu wezwać do jednostki Policji właściwej z uwagi na miejsce popełnienia wykroczenia.

    3. Świadka można przesłuchać w miejscu jego pobytu, jeżeli nie może stawić się na wezwanie z przyczyn wskazanych w art. 177 § 2 k.p.k., mającym zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, na podstawie art. 41 § 1 k.p.w.

    4. Jeżeli świadek mieszka (przebywa) poza miejscowością, w której znajduje się siedziba jednostki Policji prowadzącej czynności wyjaśniające, należy o jego przesłuchanie zwrócić się do jednostki Policji, na której terenie działania świadek zamieszkuje (przebywa).

§ 31

    1. Przesłuchanie osoby zobowiązanej do zachowania tajemnicy państwowej odbywa się w trybie określonym w art. 41 § 2 k.p.w. O zwolnienie takiej osoby z obowiązku zachowania tajemnicy państwowej może wystąpić sąd z urzędu lub na wniosek organu Policji.

    2. Przesłuchanie osób zobowiązanych do zachowania tajemnicy służbowej lub tajemnicy związanej z wykonywaniem zawodu lub funkcji odbywa się w trybie określonym w art. 41 § 3 k.p.w.

    3. Należy wezwać tłumacza, jeżeli zachodzi potrzeba przesłuchania:

1) głuchego lub niemego, a nie wystarcza porozumienie się z nim za pomocą pisma;

2) osoby niewładającej językiem polskim.

    4. Należy wezwać tłumacza, jeżeli zachodzi potrzeba przełożenia na język polski pisma sporządzonego w języku obcym lub odwrotnie.

    5. Przez osobę niewładającą językiem polskim należy rozumieć nie tylko osobę, która nie zna tego języka, ale też taką, która nie rozumie w dostatecznym stopniu zadawanych jej w języku polskim pytań lub z uwagi na słabą jego znajomość nie może sformułować w tym języku myśli odtwarzających przebieg zdarzeń będących przedmiotem przesłuchania.

§ 32

    1. Przed przesłuchaniem policjant winien sprawdzić tożsamość osoby przesłuchiwanej na podstawie dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, czyniąc o tym wzmiankę w protokole przesłuchania. Brak dokumentu tożsamości należy odnotować.

    2. Policjant odstępuje od przesłuchania świadka lub przerywa czynność, gdy w wyniku obserwacji jego zachowania, a także sposobu wypowiedzi, poweźmie podejrzenie, że jest on w stanie po użyciu alkoholu, pod wpływem środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo innego podobnie działającego środka. Przyczynę przerwania czynności dokumentuje się w protokole przesłuchania lub w notatce urzędowej, jeśli do przesłuchania nie doszło.

    3. Policjant przystępując do przesłuchania powinien poinformować osobę przesłuchiwaną o celu przesłuchania, a następnie jest obowiązany uprzedzić świadka o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Do czynności przesłuchania świadka zastosowanie mają przepisy art. 191 § 1 i 2 k.p.k.

    4. Osoba przesłuchiwana potwierdza w protokole własnoręcznym podpisem, że została pouczona o przysługujących jej prawach.

    5. Jeżeli świadek odmówił składania zeznań, informację o tym należy wpisać na początku protokołu, a jeżeli odmówił udzielenia odpowiedzi na pytanie - stosowną wzmiankę należy zamieścić w odpowiednim miejscu protokołu.

§ 33

    1. Świadka można przesłuchiwać zarówno co do faktów znanych mu bezpośrednio, jak również pośrednio.

    2. Osobie przesłuchiwanej należy umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem danej czynności, a następnie można zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia, wyjaśnienia lub kontroli wypowiedzi.

    3. Nie wolno zadawać pytań sugerujących treść odpowiedzi jak również wywierać presji na osobę przesłuchiwaną.

    4. Jeżeli osoba przesłuchana wnosi o przyjęcie jej pisemnego oświadczenia, należy takie oświadczenie przyjąć w warunkach i w sposób określony w art. 40 § 2 k.p.w.

    5. Przesłuchanie świadka powinno dotyczyć tylko tych faktów lub okoliczności, które mają związek ze sprawą.

§ 34

    1. Policjant wykonując zaplanowane przesłuchanie świadka powinien każdorazowo odpowiednio przygotować się, aby czynność ta nie wymagała powtórzenia.

    2. Przygotowanie się do przesłuchania w szczególności polega na zapoznaniu się z opisem zaistniałego wykroczenia, dotychczas posiadanym materiałem dowodowym i informacjami, a także sformułowaniu pytań, jakie przesłuchujący zamierza zadać świadkowi.

§ 35

    1. Odpowiedzialność poprawczą przed sądem rodzinnym (równoważną odpowiedzialności karnej) ponoszą tylko nieletni w wieku od 13 do 17 lat (art. 1 § 1 ust. 1 pkt 2 u.p.n.), którzy popełnili wykroczenia kwalifikowane z art. 51, 62 (1), 69, 74, 76, 85, 87, 119, 122, 124, 133 lub 143 k.w. (art. 1 § 2 ust. 2 pkt. 2 lit. b) u.p.n.).

    2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, czynności policjanta muszą być ograniczone do zebrania i utrwalenia dowodów oraz w razie potrzeby ujęcia nieletniego podejrzewanego o sprawstwo, jeżeli zachodzi sytuacja pod tym względem niecierpiąca zwłoki (art. 37 § 1 u.p.n.). Materiały z tych czynności przekazuje się do miejscowo właściwego sądu rodzinnego (sposób ustalenia właściwości miejscowej sądu określa art. 17 u.p.n.), za pośrednictwem komórki do spraw nieletnich i patologii. Ujęty nieletni może być następnie zatrzymany w policyjnej izbie dziecka na czas do 72 godzin, gdy ocenia się taki środek jako konieczny w danych okolicznościach, bo nie można ustalić tożsamości nieletniego albo zachodzi uzasadniona obawa ukrycia się nieletniego lub zatarcia śladów czynu karalnego (art. 40 § 1 u.p.n.). Policja w sprawach o wykroczenia popełnione przez nieletnich wykonuje czynności inne niż niecierpiące zwłoki tylko na polecenie sądu rodzinnego (art. 37 § 2 u.p.n.).

    3. Nieletnich sprawców wykroczeń podlegających odpowiedzialności poprawczej należy przesłuchiwać w warunkach określonych w art. 19 oraz art. 39 u.p.n. (w warunkach zbliżonych do naturalnych oraz z zastrzeżeniem obecności rodziców lub opiekuna albo obrońcy, a gdy jest to niemożliwe - nauczyciela lub przedstawiciela powiatowego centrum pomocy rodzinie; zgodnie z art. 30 § 1 pkt 2 u.p.n. rodzice są stronami w postępowaniu w sprawach nieletnich).

    4. Małoletni świadkowie, (którzy nie ukończyli 17 roku życia) nie muszą być przesłuchiwani z udziałem ich rodziców (jest to jednak wskazane, jeśli tylko nie ma poważnych przeszkód), bowiem przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio do zbierania, utrwalania i przeprowadzania dowodów przez Policję w zakresie pominiętym w u.p.n. (art. 20 u.p.n.), a w sprawach dotyczących wykroczeń są to przepisy art. 177, 178, 182, 183, 185-190, 191 § 1 i 2 oraz art. 192 k.p.k. (taki zakres stosowania jest ustalony w art. 41 § 1 k.p.w.). Oznacza to w szczególności, że małoletnich świadków nie uprzedza się o odpowiedzialności karnej z art. 233 i 234 k.k. za fałszywe lub zatajone zeznania (bo takiej odpowiedzialności nie podlegają, a także można stosować art. 185b k.p.k. i przesłuchiwać świadków w wieku do 15 lat w warunkach określonych w art. 185a k.p.k., czyli z udziałem psychologa, gdy są istotnymi źródłami dowodowymi w sprawie o czyn dokonany z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo skierowanym przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności (w przypadku wykroczeń za czyny, o których tutaj mowa, należy uznać czyny określone w art. 76, 108 oraz 140-142 k.w.).

§ 36

    1. Popełnienie przez nieletniego w wieku do lat 13 wykroczeń określonych w art. 1 § 2 ust. 2 pkt. 2 lit. b) u.p.n. oraz popełnienie przez nieletniego w wieku do 17 lat (art. 8 k.w.) wykroczeń innych niż określone w art. 1 § 2 ust. 2 pkt. 2 lit. b) u.p.n., traktuje się jako przejaw demoralizacji (art. 4 § 1 u.p.n.), rozpoznawany nie w postępowaniu poprawczym, lecz w postępowaniu opiekuńczo-wychowawczym, zaś odpowiedzialność jest egzekwowana wyłącznie w formie stosowania określonych w art. 6 pkt 1-9 i 11 u.p.n. środków wychowawczych, mających na celu zapobieganie i zwalczanie demoralizacji nieletnich.

    2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, policjant ujawniający wykroczenie:

1) sporządza wniosek o odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie do sądu grodzkiego wskazując przyczynę odstąpienia;

2) przekazuje zebrane materiały do komórki do spraw nieletnich i patologii, w celu ich dostarczenia do właściwego sądu rodzinnego oraz powiadomienia ujawnionych pokrzywdzonych i osoby zawiadamiającej o popełnieniu wykroczenia, a także o odstąpieniu od skierowania wniosku o ukaranie do sądu (w powiadomieniu tym wskazuje się przyczynę odstąpienia i nie zamieszcza się pouczenia o prawie do samodzielnego wniesienia do sądu wniosku o ukaranie oraz o prawie złożenia zażalenia do organu nadrzędnego na niewniesienie wniosku o ukaranie).

§ 37

    1. W razie zaistnienia istotnych sprzeczności między zeznaniami świadków, między zeznaniami świadków a wyjaśnieniami osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie oraz wyjaśnieniami osób, co do których istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko nim wniosku o ukaranie, można przeprowadzić konfrontację.

    2. Konfrontacja polega na bezpośrednim i jednoczesnym przesłuchaniu dwóch osób, których zeznania lub wyjaśnienia złożone wcześniej są ze sobą sprzeczne co do istotnych faktów.

    3. Do konfrontacji należy się odpowiednio przygotować, aby jej wynik dał możliwie najbardziej obiektywny materiał dowodowy, a także, aby nie dopuścić do niepożądanych incydentów w toku konfrontacji (np. przekazania między osobami konfrontowanymi informacji niepożądanych z uwagi na dobro sprawy).

    4. Protokół konfrontacji powinien wskazywać sprzeczności oraz odzwierciedlać zadawane pytania i uzyskiwane odpowiedzi.

§ 38

    1. Do składania zeznań w charakterze świadka nie są zobowiązani szefowie przedstawicielstw dyplomatycznych państw obcych, osoby należące do personelu dyplomatycznego, personelu administracyjnego lub technicznego tych przedstawicielstw, członkowie rodziny wymienionych osób pozostający z nimi we wspólnocie domowej oraz inne osoby korzystające z immunitetu dyplomatycznego; chyba że wyrażą na to zgodę.

    2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują także osobom korzystającym z immunitetu konsularnego, jeżeli okoliczności, których zeznania będą dotyczyć są związane z wykonywaniem przez te osoby funkcji urzędowych.

    3. Wezwania kierowane do osób wymienionych w ust. 1 lub 2 nie mogą zawierać zagrożenia stosowania środków przymusu, a w razie niezastosowania się tych osób do wezwania lub odmowy złożenia zeznań nie można tych środków stosować.

§ 39

    1. Świadkowi wezwanemu na przesłuchanie przysługuje zwrot kosztów stawiennictwa, a w szczególności kosztów dojazdu.

    2. Bezpośrednio po przesłuchaniu, świadka należy pouczyć o możliwości żądania zwrotu kosztów stawiennictwa oraz uprzedzić, że w przypadku braku takiego żądania w tym samym dniu, w którym odbyło się przesłuchanie, świadek traci prawo do zwrotu należności, zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 z późn. zm.6).

    3. Należności związane ze stawiennictwem wypłaca się świadkowi niezwłocznie, a gdy jest to niemożliwe - przekazuje się je za pośrednictwem poczty bez obciążania opłatą pocztową lub na rachunek bankowy wskazany przez świadka.

    4. Świadek może żądać zwrotu poniesionych kosztów nawet wtedy, gdy pomimo stawienia się, nie został przesłuchany.

    5. Jeżeli świadek został wezwany do złożenia zeznań w kilku sprawach w tym samym dniu, należności związane ze stawiennictwem zwraca się jednorazowo.

    6. W sytuacji, gdy świadek stawił się sam, bez wezwania, należności związane z jego stawiennictwem mogą być mu zwrócone tylko wtedy, gdy został przesłuchany.

    7. Jeżeli stan zdrowia lub wiek świadka uzasadnia konieczność jego stawiennictwa wraz z osobą towarzyszącą, można przyznać jej należności związane ze stawiennictwem, w trybie i na zasadach określonych dla świadka.

    8. Koszty stawiennictwa świadka dokumentuje się w formularzu MS - 15 - "Rachunek kosztów stawiennictwa świadka", którego kopię dołącza się do materiałów czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie.

§ 40

    1. W toku czynności wyjaśniających można dokonać okazania osoby, wizerunku lub rzeczy, na zasadach wskazanych w art. 173 k.p.k., mającym zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, na podstawie art. 39 § 2 k.p.w.

    2. Do czynności okazania stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie warunków technicznych przeprowadzania okazania (Dz. U. Nr 104, poz. 981).

§ 41

    1. Policjant przeprowadza okazanie w zależności od uzasadnionej potrzeby oraz możliwości i warunków, jakie może zapewnić:

1) bezpośrednio poprzez przedstawienie rozpoznającemu naocznie określonej osoby lub rzeczy;

2) pośrednio poprzez przedstawienie utrwalonego obrazu, fotografii lub głosu, a także rysunku, rekonstrukcji lub modelu.

    2. Przeprowadzając okazanie należy przestrzegać następujących zasad:

1) można okazywać tylko osoby lub rzeczy o cechach odpowiadających opisowi uzyskanemu w przesłuchaniu;

2) podlegającą okazaniu osobę lub rzecz okazuje się razem z innymi podobnymi lub zbliżonymi wyglądem osobami lub rzeczami;

3) osobę lub rzecz okazuje się bezpośrednio, jeżeli nie ma istotnych przeszkód, a tylko w wyjątkowych przypadkach stosuje się okazanie pośrednie;

4) okazanie należy przeprowadzić w sposób i w warunkach wyłączających sugestię.

§ 42

    1. Osoby przybrane do okazania (co najmniej trzy) powinny w przybliżeniu odpowiadać wyglądowi osoby okazywanej, w szczególności być w zbliżonym wieku, mieć podobny wzrost i budowę ciała, kolor i długość włosów i inne cechy charakterystyczne oraz występować w podobnej odzieży.

    2. Osoby przybrane do okazania muszą wyrazić zgodę na udział w tej czynności.

    3. Nie wolno przybierać do okazania osób, które mogą być znane rozpoznającemu, a także policjantów jednostki Policji, w której przeprowadzane jest okazanie.

    4. Osobę można okazać jawnie przez stawienie przed oczy lub dyskretnie - z ukrycia przez lustro obserwacyjne zawsze z udziałem osób przybranych.

    5. W celu rozpoznania osoby policjant może udać się ze świadkiem lub osobą podejrzaną o popełnienie wykroczenia na miejsce, w którym istnieje możliwość jej spotkania. Osobę rozpoznaną w taki sposób należy wylegitymować oraz ustalić personalia osób, które znajdowały się w jej towarzystwie, a także osób postronnych będących świadkami rozpoznania.

    6. W przypadku dokonania rozpoznania należy przesłuchać na tę okoliczność rozpoznającego świadka lub osobę podejrzaną o popełnienie wykroczenia.

§ 43

    1. Okazania wizerunku osoby dokonuje się w szczególności, jeżeli:

1) osoba podejrzana o popełnienie wykroczenia ukrywa się, przebywa za granicą, w odległym miejscu lub jest obłożnie chora;

2) osoba podejrzana o popełnienie wykroczenia nie jest znana, ale można przypuszczać, że jej zdjęcie umieszczone jest w albumie zawierającym fotografie uzyskane od osób na podstawie art. 20 ust. 2a i 2b pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji lub w innym zbiorze fotograficznym;

3) okazanie jawne byłoby przedwczesne lub niepożądane, zaś okazanie dyskretne łączyłoby się z nadmiernymi trudnościami lub byłoby niemożliwe;

4) osoba podlegająca rozpoznaniu zaginęła lub nie żyje.

    2. Z czynności okazania sporządza się protokół. Przebieg czynności można również utrwalić za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk.

    3. Fotografię osoby okazuje się w zestawie zdjęć innych osób podobnych, przy czym - w miarę możliwości - powinna ona pochodzić z najbliższego okresu, w którym rozpoznający widział osobę okazywaną mu z fotografii. Przy doborze fotografii należy także kierować się zasadą, że fotografie barwne okazuje się z barwnymi, a czarno-białe z czarno-białymi.

    4. Okazanie fotografii osób przybranych innych niż umieszczonych w albumie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wymaga uzyskania ich zgody.

    5. Wszystkie okazywane fotografie policjant powinien nakleić na tablice poglądowe, ponumerować i przeszyć, a końce nici przymocować do tablicy z naklejką, z odciskiem stempla jednostki organizacyjnej Policji. Nie dotyczy to sytuacji, gdy tablicę sporządzono jako wydruk komputerowy. Tablica powinna być oznaczona danymi identyfikującymi czynności, w związku z którymi została sporządzona oraz dane osoby, która ją sporządziła. Wykaz osób, których zdjęcia okazano, powinien być niewidoczny dla rozpoznającego.

    6. W przypadku, gdy policjant okazuje tablice z fotografiami, powinien uczynić o tym wzmiankę w protokole okazania, z podaniem numerów odpowiadającym zdjęciom i nazwiskom osób rozpoznanych, z podaniem nazwiska osoby rozpoznanej i numeru odpowiadającego fotografii tej osoby. Tablica jest załącznikiem do protokołu.

    7. W przypadku okazania albumu fotograficznego, po rozpoznaniu policjant powinien wpisać do protokołu z karty albumowej dane personalne osoby rozpoznanej oraz w razie potrzeby wykonać kopię zdjęcia, którą załącza do protokołu.

Rozdział 6

Przesłuchanie osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie

§ 44

    1. Do czynności przesłuchania osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, mają zastosowanie przepisy art. 38 § 2 i 54 § 6 k.p.w.

    2. Przed przesłuchaniem osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, należy w miarę potrzeby i możliwości zebrać o niej informacje dotyczące w szczególności: stosunków rodzinnych i majątkowych, dotychczasowego trybu życia, a także informacje co do pobytu w miejscu, w którym popełniono wykroczenie.

    3. Od przesłuchania osoby, o której mowa w ust. 1, można odstąpić jedynie wtedy, jeżeli byłoby ono połączone ze znacznymi trudnościami (występującymi zarówno po stronie organów ścigania, jak i po stronie przesłuchiwanego, np.: pobyt za granicą, długotrwała choroba, a w przypadku ujęcia na gorącym uczynku konieczność wykonania innych niecierpiących zwłoki czynności itp.).

    4. W przypadku odstąpienia od przesłuchania, z przyczyn wskazanych w ust. 3, osobę, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, należy pouczyć o obowiązku wynikającym z treści art. 38 § 2 k.p.w. oraz o skutkach prawnych niewykonania tego obowiązku, a także o przysługującym jej prawie do nadesłania wyjaśnienia dotyczącego zdarzenia, zgodnie z treścią art. 54 § 7 k.p.w. W notatce urzędowej zamieszcza się wzmiankę o pouczeniu oraz o treści ewentualnego oświadczenia tej osoby.

    5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się w przypadku popełnienia wykroczenia przez osoby wskazane w art. 90 k.p.w.

    6. Osoba, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, nie może być doprowadzona do jednostki Policji celem przesłuchania w przypadku braku przesłanek do jej zatrzymania.

    7. W przypadku, gdy miejsce pobytu osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia nie jest znane, organ Policji prowadzący czynności wyjaśniające zarządza ustalenie tego miejsca.

    8. Zarządzenie o ustalenie miejsca pobytu przesyła się do wykonania jednostce Policji, na terenie której osoba podejrzana była ostatnio zameldowana.

    9. Jednostka Policji, która otrzymała do wykonania zarządzenie, o którym mowa w ust. 8, prowadzi czynności zmierzające do ustalenia miejsca pobytu do czasu ustalenia miejsca pobytu wskazanej osoby i pouczenia jej o obowiązkach i uprawnieniach wynikających z art. 38 § 2 k.p.w. i art. 54 § 7 k.p.w.

    10. W przypadku, gdy miejsce pobytu osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia nie zostanie ustalone i osoba ta nie zostanie pouczona o obowiązkach i uprawnieniach wynikających z art. 38 § 2 k.p.w. i art. 54 § 7 k.p.w., czynności wyjaśniające należy prowadzić do czasu, w którym upływa termin karalności wykroczenia.

    11. Policja ustala miejsce pobytu osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia także na zarządzenie sądu albo na wniosek innego, niż organ Policji, organu prowadzącego czynności wyjaśniające, w którym organ ten wykazał, że pomimo podjętych działań nie jest w stanie ustalić miejsca pobytu osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia.

ciąg dalszy zarządzenia

 Kontakt | ReklamaCopyright © NetTAX 1998-2012