Profesjonalny Serwis Prawny

publikatory Dziennik Urzędowy Komendy Głównej Policji 2005 Nr 1

powrót do początku dokumentu
powrót do § 51-99
powrót do § 100-149

§ 150

    1. Jeżeli w wyniku przeprowadzonych czynności, o których mowa w § 149 ust. 2, okaże się, że brak jest podstaw do podjęcia lub wznowienia umorzonego postępowania, policjant przedstawia prokuratorowi zebrane materiały wraz z wnioskiem o zaniechanie dalszych czynności.

    2. Materiałów z przeprowadzonych czynności operacyjno-rozpoznawczych, które nie doprowadziły do ustalenia sprawcy przestępstwa, nie dołącza się do akt postępowania.

§ 151

    1. Jeżeli Policja ujawni dane wskazujące na niezasadność prawomocnego umorzenia postępowania przygotowawczego w stosunku do osoby, która występowała w charakterze podejrzanego, niezwłocznie przekazuje prokuratorowi, który wydał lub zatwierdził postanowienie o umorzeniu, materiały zawierające te dane z wnioskiem o uchylenie postanowienia przez Prokuratora Generalnego.

    2. Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, należy wystąpić za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji odpowiedzialnego za nadzór nad postępowaniami przygotowawczymi lub - dla spraw prowadzonych w służbie śledczej - za pośrednictwem naczelnika wydziału lub zarządu w Centralnym Biurze Śledczym KGP.

    3. Jeżeli Policja ujawni okoliczności, o których mowa w art. 68 k.k., informuje o nich prokuratora, który skierował do sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania wobec określonej osoby.

Dział 9

Mediacja

§ 152

    1. Policjant informuje prokuratora o skierowaniu dochodzenia, na podstawie art. 325i § 2 k.p.k., do postępowania mediacyjnego tylko wówczas, gdy w trakcie dochodzenia wykonywane były przez prokuratora jakiekolwiek czynności procesowe i termin zakończenia mediacji przekroczy 2 miesiące od wszczęcia dochodzenia.

    2. W razie zaistnienia w śledztwie warunków do skierowania sprawy na drogę postępowania mediacyjnego policjant występuje do prokuratora z wnioskiem o skierowanie sprawy do mediacji.

§ 153

    1. Przed skierowaniem sprawy do postępowania mediacyjnego, o którym mowa w art. 23a k.p.k., policjant informuje pokrzywdzonego o korzyściach z niego wynikających, a w szczególności o możliwości:

1) naprawienia szkody, zadośćuczynienia finansowego lub moralnego bez oczekiwania na zakończenie procesu karnego;

2) wycofania się w każdej fazie postępowania mediacyjnego w razie braku satysfakcjonujących go efektów;

3) aktywnego uczestniczenia w rozwiązywaniu problemu;

4) uświadomienia sprawcy wyrządzonej jego czynem szkody i krzywdy;

5) uzyskania informacji na temat motywacji i zachowania sprawcy;

6) uzyskania przeprosin sprawcy;

7) uniknięcia rozprawy sądowej.

    2. Przed skierowaniem sprawy do mediacji policjant informuje podejrzanego o następujących okolicznościach, które sąd uwzględnia lub może uwzględnić przy wymierzaniu kary bądź środków karnych:

1) starania sprawcy o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, o którym mowa w art. 53 § 2 k.k.;

2) pozytywne wyniki przeprowadzonej mediacji pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomiędzy nimi osiągniętą w postępowaniu karnym, o których mowa w art. 53 § 3 k.k.;

3) pojednanie się pokrzywdzonego ze sprawcą, naprawienie szkody albo uzgodnienie sposobu naprawienia szkody, o których mowa w art. 60 § 2 pkt 1 k.k.;

4) czynienie przez sprawcę starań o naprawienie szkody, o których mowa w art. 60 § 2 pkt 2 k.k.

    3. Po poinformowaniu o istocie, celu i zasadach prowadzenia mediacji policjant pozostawia stronom niezbędny czas na dokonanie przemyśleń i podjęcie decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na wdrożenie postępowania mediacyjnego.

    4. Policjant może także skierować podejrzanego i pokrzywdzonego do mediatora w celu poinformowania stron o istocie, celu i zasadach prowadzenia mediacji. Skierowanie to policjant uzgadnia z mediatorem.

§ 154

    1. Skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego może nastąpić, gdy:

1) obie strony złożą wniosek o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego;

2) jedna ze stron złoży wniosek o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, a druga wyrazi zgodę na jego przeprowadzenie;

3) obie strony wyrażą zgodę na wdrożenie postępowania mediacyjnego.

    2. Policjant prowadzący postępowanie podejmuje decyzję o skierowaniu sprawy do mediacji po uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza po upewnieniu się, że zgoda pokrzywdzonego na udział w mediacji nie wynika z bezprawnych działań podejrzanego.

    3. Dokumentowanie gotowości stron do uczestniczenia w mediacji następuje poprzez:

1) odnotowanie zgody pokrzywdzonego w protokole przesłuchania świadka lub zgody podejrzanego w protokole przesłuchania podejrzanego;

2) sporządzenie notatki urzędowej z rozmowy z pokrzywdzonym i podejrzanym;

3) złożenie przez strony pisemnych wniosków.

§ 155

    1. Mediatora nie można przesłuchiwać w charakterze świadka, w szczególności na okoliczności ustaleń faktycznych i zbierania dowodów.

    2. Przedstawione przez mediatora pisemne sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania mediacyjnego razem z ugodą, jeżeli została zawarta, załącza się do akt głównych dochodzenia.

    3. Koszty postępowania mediacyjnego wykłada jednostka Policji, w której wydano postanowienie o skierowaniu sprawy do mediacji.

§ 156

    Po skierowaniu sprawy do mediacji w sposób wskazany w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie postępowania mediacyjnego w sprawach karnych (Dz. U. Nr 108, poz. 1020) policjant dokonuje czynności, których potrzeba wyłoni się w czasie trwania postępowania mediacyjnego.

Dział 10

Zlecanie czynności do wykonania innym jednostkom Policji

§ 157

    1. Jeżeli w toku postępowania zaistnieje potrzeba dokonania czynności w terytorialnym zasięgu działania innej jednostki Policji, można zwrócić się do kierownika tej jednostki Policji lub kierownika właściwej komórki o dokonanie określonych czynności, przesyłając w tym celu niezbędne materiały i informacje.

    2. O dokonanie czynności występują:

1) posterunek, komisariat lub komenda miejska, powiatowa bądź rejonowa Policji - odpowiednio do innego posterunku, komisariatu lub komendy miejskiej, powiatowej bądź rejonowej Policji na terenie kraju;

2) komenda wojewódzka (Stołeczna) Policji - do innej komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji lub bezpośrednio do jednostki Policji, w której terytorialnym zasięgu działania będą dokonywane czynności;

3) komórka służby śledczej do innej właściwej komórki tej służby, a wyjątkowo do komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji lub bezpośrednio do jednostki Policji, w której terytorialnym zasięgu działania będą dokonywane czynności. 3. Jeżeli ustalenie właściwej jednostki Policji w sytuacji wskazanej w ust. 1 jest znacznie utrudnione, jednostka Policji zlecająca czynności zwraca się do właściwego wydziału służby kryminalnej komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji, nadzorującego czynności procesowe, który przekazuje sprawę według właściwości.

§ 158

    1. Jeżeli dokonanie czynności w terytorialnym zasięgu działania innej jednostki Policji wymaga pełnej znajomości postępowania lub z uwagi na skomplikowany charakter czynności albo konieczność podejmowania decyzji w trakcie ich realizacji - kierownik jednostki Policji prowadzącej postępowanie powinien delegować tam policjanta.

    2. Zlecenie czynności, o których mowa w § 157 ust. 1, wiążące się ze znacznym obciążeniem, w szczególności z dokonaniem czynności z udziałem wielu osób - następuje po uzgodnieniu możliwości realizacyjnych. W razie konieczności jednostka zlecająca przeprowadzenie czynności deleguje policjanta lub policjantów.

    3. Policjanci dokonujący czynności w ramach własnego postępowania w terytorialnym zasięgu działania innej jednostki Policji informują o ich dokonywaniu kierownika lub dyżurnego tej jednostki Policji. Udzielenie niezbędnej pomocy wiążącej się z zaangażowaniem sił i środków następuje po uzyskaniu zgody właściwego miejscowo kierownika jednostki Policji, w której terytorialnym zasięgu działania czynności są dokonywane.

§ 159

    1. Zlecenie innej jednostce Policji przeszukania lub zatrzymania rzeczy albo danych informatycznych bez postanowienia sądu lub prokuratora może nastąpić jedynie w wypadkach niecierpiących zwłoki, gdy uzyskanie postanowienia nie było możliwe, a zwłoka mogłaby doprowadzić do utraty rzeczy lub danych informatycznych mogących stanowić istotne dowody w sprawie. Zlecenie może być przekazane w szczególności telegramem, faksem, pocztą elektroniczną i powinno zawierać dane osoby zlecającej wykonanie czynności, numer sprawy, a także informacje dotyczące rzeczy lub danych informatycznych podlegających zatrzymaniu.

    2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, nakaz przeszukania lub zatrzymania rzeczy albo danych informatycznych wydaje kierownik jednostki Policji, która ma dokonać czynność.

    3. Przeszukanie lub zatrzymanie rzeczy albo danych informatycznych zatwierdza prokurator nadzorujący postępowanie, w ramach którego czynność została dokonana, jeżeli zatwierdzenie jest wymagane. Jeżeli istnieje zagrożenie dotrzymania terminu doręczenia osobie postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia czynności, można zwrócić się o zatwierdzenie do prokuratora właściwego dla miejsca dokonania czynności, za zgodą prokuratora nadzorującego postępowanie.

    4. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zlecenia zatrzymania osoby.

    5. Dokonanie czynności, o których mowa w § 157 ust. 1, następuje w wyznaczonym przez zlecającego terminie, a gdy termin ten nie jest wyznaczony - nie później niż w ciągu 14 dni od daty wpływu zlecenia. W razie niezrealizowania czynności w terminie należy powiadomić zlecającą jednostkę Policji o przyczynach uniemożliwiających bądź utrudniających ich dokonanie.

§ 160

    1. W razie konieczności dokonania czynności procesowych za granicą Policja występuje do prokuratora o sporządzenie wniosku o udzielenie pomocy w sprawie karnej. W wystąpieniu należy przytoczyć, w miarę możliwości, dane personalne oraz adresy osoby podejrzanej i świadków, określić stan faktyczny sprawy ze wskazaniem kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego podejrzanemu, wskazać czynności, które mają być przeprowadzone, a w razie potrzeby dołączyć materiały pozwalające na zidentyfikowanie osób, których czynności mają dotyczyć.

    2. W wystąpieniu, o którym mowa w ust. 1, można także zawrzeć wniosek o dopuszczenie do udziału w czynności dokonywanej za granicą policjanta prowadzącego postępowanie lub innego policjanta.

Dział 11

Postępowanie w sprawach nieletnich

§ 161

    1. Mając uzasadnione podejrzenie, że osoba pomiędzy 13 a 17 rokiem życia dopuściła się czynu karalnego, będącego przestępstwem lub przestępstwem skarbowym, albo wykroczeniem, o którym mowa w art. 1 § 2 pkt 2 lit. b u.p.n., oraz wiedząc, że wcześniej nie wszczęto przeciwko niej postępowania o ten czyn karalny, policjant w wypadkach niecierpiących zwłoki przeprowadza wobec tej osoby czynności, o których mowa w u.p.n.

    2. Na polecenie sędziego rodzinnego policjant dokonuje czynności w sposób i w terminie zawartym w zleceniu. Wykroczenie poza wskazany przez sędziego rodzinnego zakres czynności może nastąpić tylko w wypadku niecierpiącym zwłoki, gdy zajdzie konieczność zabezpieczenia dowodów i ujęcia nieletniego.

§ 162

    1. Policjant przekazuje niezwłocznie sprawę:

1) sędziemu rodzinnemu:

a) po wykonaniu czynności wskazanych w § 161,

b) jeżeli postępowanie było zawieszone przez sędziego rodzinnego;

2) prokuratorowi:

a) o czyn wymieniony w art. 10 § 2 k.k. wobec nieletniego lub przeciwko nieletniemu, który dopuścił się go pomiędzy 15 a 17 rokiem życia,

b) o przestępstwo, przestępstwo skarbowe wobec nieletniego lub przeciwko nieletniemu, jeżeli prokurator zastrzegł jej przekazanie sędziemu rodzinnemu za swoim pośrednictwem,

c) o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe wobec nieletniego lub przeciwko nieletniemu, jeżeli zostało popełnione przez nieletniego wespół z dorosłym,

d) o czyn karalny popełniony przez nieletniego, który ponadto popełnił przestępstwo lub przestępstwo skarbowe po ukończeniu 17 lat,

e) jeżeli czynności dokonano w ramach wszczętego formalnie dochodzenia lub śledztwa,

f) jeżeli czynności dokonano po umorzeniu lub zawieszeniu dochodzenia bądź śledztwa.

    2. Jeżeli Policja w ramach czynności dokonywanych na podstawie przepisów art. 37 § 1 u.p.n. nie zdoła zidentyfikować nieletniego sprawcy czynu karalnego, ale uzyska materiał dowodowy uzasadniający podejrzenie, iż czynu dokonał nieletni - przekazuje sprawę sędziemu rodzinnemu celem wszczęcia postępowania.

§ 163

    1. W wypadkach niecierpiących zwłoki policjant po przesłuchaniu nieletniego w charakterze sprawcy czynu karalnego przekazuje sprawę z wnioskiem o:

1) wydanie przez sędziego rodzinnego postanowienia o wszczęciu postępowania wyjaśniającego lub przygotowawczego albo

2) wydanie przez prokuratora w ramach śledztwa postanowienia o przedstawieniu zarzutów nieletniemu jako podejrzanemu o popełnienie przestępstwa wymienionego w art. 10 § 2 k.k., przestępstwa skarbowego albo popełnionego wespół z dorosłym.

    2. Policjant może przesłuchać nieletniego w charakterze sprawcy czynu karalnego w postępowaniu w niezbędnym zakresie, w postępowaniu wszczętym przez Policję i w śledztwie powierzonym przez prokuratora.

    3. Policjant przesłuchuje nieletniego w obecności osób, o których mowa w art. 39 u.p.n. Niemożność zapewnienia przy przesłuchaniu obecności rodziców lub opiekuna albo obrońcy odnotowuje się w protokole przesłuchania.

    4. Przesłuchanie nieletniego, o którym mowa w ust. 2, podejrzanego o popełnienie czynu karalnego następuje według reguł obowiązujących w procedurze karnej w stosunku do osób przesłuchiwanych na podstawie art. 308 § 2 k.p.k.

§ 164

    1. Jeżeli dokonano zatrzymania nieletniego, a nie zachodzą przesłanki do umieszczenia go w policyjnej izbie dziecka, po dokonaniu czynności z jego udziałem, zgodnie z przepisami u.p.n., niezwłocznie przekazuje się go rodzicom lub opiekunom prawnym, od których uzyskuje się. pisemne potwierdzenie przejęcia nieletniego.

    2. Policjant może zatrzymać, a następnie umieścić w policyjnej izbie dziecka nieletniego, o którym mowa w art. 40 § 1 u.p.n., gdy zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek określonych w tym przepisie, rozumianych jako:

1) uzasadniona obawa ukrycia się nieletniego, zwłaszcza wtedy gdy podejmował ucieczki z domu, ze szkoły, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, młodzieżowego ośrodka wychowawczego lub socjoterapii albo ośrodka szkolno-wychowawczego;

2) obawa zatarcia śladów czynu uzasadniona okolicznościami sprawy i rodzajem dowodów, które należy jeszcze zebrać;

3) niemożność ustalenia tożsamości nieletniego, zwłaszcza wtedy, gdy nie posiada dokumentu tożsamości, nie jest znany w miejscu zamieszkania lub podaje różne dane personalne, a także gdy podany przez niego wiek w sposób rażący odbiega od wyglądu.

    3. Policjant realizuje wobec nieletniego obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 40 § 2 u.p.n. - niezwłocznie po jego zatrzymaniu, a wobec rodziców lub opiekunów realizuje obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 40 § 4 u.p.n. - niezwłocznie po nawiązaniu z nimi kontaktu.

    4. W razie konieczności należy zatrzymanego nieletniego poddać badaniu lekarskiemu.

    5. Kopię protokołu zatrzymania nieletniego, o którym mowa w art. 40 § 3 u.p.n., policjant wręcza zatrzymanemu, a także rodzicom lub opiekunowi.

§ 165

    1. W wypadkach niecierpiących zwłoki właściwym sędzią rodzinnym, któremu Policja przekazuje sprawę, jest sędzia rodzinny sądu rodzinnego właściwego dla siedziby jednostki Policji, której funkcjonariusze przeprowadzili czynności.

    2. Właściwy sędzia rodzinny, o którym mowa w ust. 1, jest również właściwy do otrzymania zawiadomienia o zatrzymaniu nieletniego i do podejmowania decyzji w sprawie, w tym do rozpatrzenia zażalenia, szczególnie jeżeli zostało złożone przez osobę uprawnioną przed wszczęciem postępowania wyjaśniającego.

Dział 12

Postępowanie karne skarbowe

§ 166

    1. Policja powiadamia właściwy rzeczowo finansowy organ dochodzenia o prowadzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe poprzez:

1) przesłanie odpisu postanowienia o wszczęciu dochodzenia;

2) przesłanie wyciągu z postanowienia o przedstawieniu zarzutów w części dotyczącej przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, jeżeli przestępstwo lub wykroczenie skarbowe ujawniono po wszczęciu postępowania i w postanowieniu o wszczęciu nie ujęto przestępstwa lub wykroczenia skarbowego.

    2. Policjant w sprawach o wykroczenia skarbowe ujawnione w zakresie działania Policji, na podstawie art. 121 § 2 k.k.s., sporządza i wnosi akt oskarżenia oraz popiera go przed sądem, składa zapowiedzi apelacji, sporządza i popiera apelację przed sądem odwoławczym tylko wtedy, gdy prokurator sam nie podejmie tych czynności.

§ 167

    Policjant w wypadkach niecierpiących zwłoki wydaje, na podstawie art. 129 k.k.s., postanowienie o zatrzymaniu przesyłki przez urząd, instytucję, przedsiębiorstwo transportowe lub inny podmiot działający w dziedzinie poczty i telekomunikacji. Dalsze postępowanie z zatrzymaną przesyłką zależy od decyzji prokuratora, który może żądać jej wydania, otwierać lub zarządzać otwarcie.

§ 168

    1. Po wydaniu postanowienia o zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych, o którym mowa w art. 175 § 1 k.k.s., policjant nie stosuje przepisów:

1) art. 315-317 k.p.k. w części dotyczącej obowiązku dopuszczenia podejrzanego do czynności dowodowych w postępowaniu przygotowawczym;

2) art. 321 k.p.k. w części dotyczącej zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania przygotowawczego;

3) art. 300 k.p.k. dotyczącego obowiązku pouczenia podejrzanego o przysługujących mu uprawnieniach;

4) art. 172 k.p.k. dotyczącego konfrontacji i art. 173 k.p.k. dotyczącego okazania;

5) innych wymagających obecności podejrzanego albo podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej.

    2. W celu ustanowienia obrońcy przez sąd właściwy do rozpoznania sprawy o wykroczenie skarbowe policjant po wydaniu postanowienia, o którym mowa w ust. 1, zwraca się do sądu o wyznaczenie obrońcy z urzędu. W sprawach o przestępstwa skarbowe o wystąpienie do sądu należy wnioskować do prokuratora.

    3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w sprawach o przestępstwa skarbowe do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej, pod warunkiem wydania przez policjanta postanowienia o pociągnięciu do odpowiedzialności posiłkowej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o którym mowa w art. 124 k.k.s.

    4. Do pociągnięcia do odpowiedzialności posiłkowej, o której mowa w ust. 3, konieczne jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy przestępstwem skarbowym popełnionym przez sprawcę spełniającego warunki określone w art. 24 § 1 k.k.s. a odniesieniem lub możliwością odniesienia korzyści majątkowej przez podmiot reprezentowany przez tego sprawcę. Dla nałożenia odpowiedzialności posiłkowej nie ma znaczenia, czy podmiot miał świadomość uzyskania bądź możliwości uzyskania korzyści majątkowej z popełnionego przez sprawcę przestępstwa skarbowego.

    5. Jeżeli policjant stwierdzi, że brak jest podstaw do pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej, po wydaniu postanowienia o uchyleniu postanowienia, o którym mowa w ust. 3, należy je przedłożyć prokuratorowi do zatwierdzenia.

§ 169

    1. Policja w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe może ograniczyć swoje czynności do zabezpieczenia śladów i dowodów oraz niezwłocznego przekazania sprawy do dalszego prowadzenia właściwym finansowym organom dochodzenia albo Żandarmerii Wojskowej - bez pośrednictwa prokuratora. Decyzja o przekazaniu sprawy powinna być podjęta zwłaszcza wtedy, gdy dla wyjaśnienia okoliczności przestępstwa lub wykroczenia skarbowego nie jest konieczny dalszy udział Policji.

    2. W razie zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 309 pkt 2 i 3 k.p.k. - policjant niezwłocznie przekazuje zgromadzone materiały prokuratorowi.

    3. Policja przekazuje sprawę do właściwego finansowego organu dochodzenia w przypadku wyrażenia przez sprawcę czynnego żalu, o którym mowa w art. 16 k.k.s., a także w razie złożenia wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, zgodnie z art. 17 k.k.s.

    4. Przepis ust. 3 stosuje się również wtedy, gdy Policja prowadzi postępowanie przygotowawcze w sprawie o czyn zabroniony będący przestępstwem określonym w przepisach karnych innej ustawy, który wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

    5. Jeżeli w dochodzeniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe policjant dokonał czynności wymagającej zatwierdzenia przez prokuratora, występuje o jej zatwierdzenie przed przekazaniem sprawy do finansowych organów dochodzenia.

    6. Rzeczy zatrzymane przez Policję przekazuje się za pokwitowaniem do siedziby organu finansowego lub do miejsca wskazanego przez ten organ, w sposób wskazany w § 190.

    7. W przypadku gdy Policja ujawniła w prowadzonym postępowaniu dodatkowo przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, przekazanie materiałów do finansowych organów dochodzenia w części dotyczącej czynu skarbowego odbywa się za pośrednictwem prokuratora po wyłączeniu materiałów do odrębnego prowadzenia.

    8. Spór kompetencyjny pomiędzy Policją a finansowymi organami dochodzenia rozstrzyga się w trybie określonym w § 10 ust. 4.

Dział 13

Postępowanie w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych

§ 170

    1. Policja nie prowadzi postępowań w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych. Postępowanie przygotowawcze prowadzi prokurator wojskowy lub Żandarmeria Wojskowa.

    2. Sprawy, o których mowa w ust. 1, określone są w art. 648 k.p.k., a także - do dnia 31 grudnia 2007 r. - w art. 12 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 556 ze zm.15), przy czym:

1) żołnierzami w czynnej służbie są osoby, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416), a także żołnierze zawodowi, zgodnie z treścią art. 3 i 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.16);

2) nie jest żołnierzem w czynnej służbie wojskowej osoba pełniąca zastępczo obowiązek służby wojskowej, a także żołnierz zwolniony z zasadniczej służby wojskowej przedterminowo z chwilą odejścia z miejsca pełnienia służby po zwolnieniu rozkazem dowódcy jednostki wojskowej;

3) pracownikiem wojska jest osoba cywilna pełniąca na podstawie umowy o pracę obowiązki porównywalne z obowiązkami żołnierza wynikającymi ze służby, w szczególności strażnik, magazynier, technik uzbrojenia.

§ 171

    1. Policja w warunkach określonych w art. 244 k.p.k. ma prawo zatrzymać osobę podlegającą orzecznictwu sądów wojskowych. Osobę tę należy niezwłocznie przekazać do dyspozycji Żandarmerii Wojskowej.

    2. W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych, w wypadkach niecierpiących zwłoki, Policja zabezpiecza ślady i dowody przestępstwa przed ich utratą, zniekształceniem lub zniszczeniem i powiadamia o podjęciu tych czynności Żandarmerię Wojskową i prokuratora wojskowego.

    3. W razie uzyskania przez Policję zawiadomienia o przestępstwie podlegającym orzecznictwu sądów wojskowych należy niezwłocznie dostarczyć prokuratorowi zawiadomienie wraz z zebranymi materiałami i wnioskiem o ich przekazanie prokuratorowi wojskowemu, powiadamiając o tym najbliższą jednostkę Żandarmerii Wojskowej.

    4. Jeżeli w toku prowadzonego postępowania ustalono, że sprawcy współdziałali z osobą podlegającą orzecznictwu sądów wojskowych. Policja występuje z wnioskiem do prokuratora o wyłączenie materiałów w tej części z postępowania lub o przekazanie postępowania przygotowawczego prokuratorowi wojskowemu. Przed wyłączeniem materiałów lub przed ich przekazaniem należy nawiązać kontakt z najbliższą jednostką Żandarmerii Wojskowej. W sprawach, w których istnieje możliwość rozpatrywania ich przed sądami powszechnymi, a także gdy dotyczą przestępstw wskazanych w art. 12 pkt 6 przepisów wprowadzających Kodeks postępowania karnego, w uzgodnieniu z prokuratorem wojskowym sprawę przekazuje się tylko na czas wykonania niezbędnych czynności z udziałem żołnierza.

    5. Policja przekazuje prokuratorowi skargę o przestępstwie ściganym z oskarżenia prywatnego, popełnionym przez osobę podlegającą sądom wojskowym, wraz z zabezpieczonym materiałem dowodowym i wnioskiem o jej przekazanie prokuratorowi wojskowemu, powiadamiając o tym najbliższą jednostkę Żandarmerii Wojskowej.

§ 172

    1. Policja postępuje wobec żołnierzy wojsk obcych według zasad obowiązujących w stosunku do żołnierzy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

    2. Organy wojskowe państwa będącego członkiem North Atlantic Treaty Organisation (NATO) mają pierwszeństwo w sprawowaniu jurysdykcji w stosunku do członków swoich sił zbrojnych lub ich personelu cywilnego w odniesieniu do:

1) przestępstw skierowanych wyłącznie przeciwko mieniu lub bezpieczeństwu tego państwa bądź przestępstw wyłącznie przeciwko osobie lub mieniu innego członka sił zbrojnych tego państwa albo ich personelu cywilnego lub członka jego rodziny;

2) przestępstw wynikających z podjęcia lub zaniechania jakichkolwiek czynności podczas wykonywania obowiązków służbowych.

Dział 14

Postępowanie wobec osób chronionych immunitetem

§ 173

    1. Do osób korzystających z ochrony immunitetu dyplomatycznego, o których mowa w art. 578 pkt 5 k.p.k., należą w szczególności:

1) szefowie państw obcych i członkowie ich rządów podczas oficjalnych i roboczych wizyt międzynarodowych;

2) przedstawiciele Komisji Wspólnot Europejskich - na podstawie Umowy z 21 czerwca 1990 r. pomiędzy rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Komisją Wspólnot Europejskich w sprawie ustanowienia oraz przywilejów i immunitetów Przedstawicielstwa Komisji Wspólnot Europejskich w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 75, poz. 444 i 445);

3) przedstawiciele wyspecjalizowanych organizacji Narodów Zjednoczonych - na podstawie Konwencji o przywilejach i immunitetach organizacji wyspecjalizowanych Narodów Zjednoczonych przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 21 listopada 1947 r. (Dz. U. z 1970 r. Nr 4, poz. 25);

4) delegaci Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i osoby z nimi współpracujące - na podstawie Porozumienia Europejskiego w sprawie osób uczestniczących w postępowaniu przed Europejską Komisją oraz Europejskim Trybunałem Praw Człowieka, sporządzonego w Londynie dnia 6 maja 1969 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 112, poz. 535).

    2. Immunitet nie chroni personelu administracyjnego i technicznego przedstawicielstw konsularnych.

    3. Policjant może uzyskać potwierdzenie immunitetu zakrajowego i jego zakresu w Wydziale Przywilejów i Immunitetów Dyplomatycznych Protokołu Dyplomatycznego Ministerstwa Spraw Zagranicznych (nr faksu 22 - 621 - 19 - 14).

§ 174

    1. Policjant nie może zatrzymać osoby chronionej immunitetem dyplomatycznym.

    2. W przypadku zatrzymania przez Policję, na podstawie art. 579 § 2 k.p.k., osoby chronionej immunitetem konsularnym, o zatrzymaniu należy niezwłocznie powiadomić kierownika jednostki Policji, prokuratora i dyżurnego Komendy Głównej Policji w związku z obowiązkiem powiadomienia o zatrzymaniu ministra właściwego do spraw zagranicznych.

§ 175

    1. W razie popełnienia przestępstwa przez osobę chronioną immunitetem dyplomatycznym lub konsularnym policjant w ramach czynności niecierpiących zwłoki spisuje jej dane personalne, zabezpiecza i utrwala dowody przestępstwa i niezwłocznie powiadamia prokuratora i dyżurnego Komendy Głównej Policji.

    2. W związku z treścią art. 613 k.p.k. Policja zwraca się do prokuratora w sprawie wyrażenia zgody, o której mowa w art. 583 § 1 k.p.k., na przeszukanie pomieszczeń dyplomatycznych stanowiących w szczególności budynki lub części budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, użytkowane dla celów misji, łącznie z rezydencją szefa misji, w rozumieniu art. 1 lit. i Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18 kwietnia 1961 r., którą Polska ratyfikowała w dniu 26 lutego 1965 r. (Dz. U. z 1965 r. Nr 37, poz. 232, załącznik).

    3. W związku z treścią art. 613 k.p.k. Policja zwraca się do prokuratora w sprawie wyrażenia zgody, o której mowa w art. 583 § 2 k.p.k., na przeszukanie pomieszczeń konsularnych stanowiących w szczególności budynki lub części budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, czyją są własnością, używane wyłącznie do celów urzędu konsularnego, w rozumieniu art. 1 lit. j Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych, sporządzonej w Wiedniu dnia 21 kwietnia 1963 r., którą Polska ratyfikowała w dniu 17 września 1981 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 13, poz. 98, załącznik).

§ 176

    O konieczności przesłuchania w charakterze świadka osoby chronionej immunitetem dyplomatycznym lub konsularnym bądź występowania w charakterze biegłego lub tłumacza policjant informuje prokuratora, wnioskując o wystąpienie o zgodę, tych osób na przeprowadzenie czynności i wezwanie ich. Zgoda osób chronionych immunitetem konsularnym potrzebna jest tylko w zakresie zeznań, o których mowa w art. 582 § 1 k.p.k.

§ 177

    1. Do czasu wydania zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności osoby korzystającej z immunitetów krajowych, w szczególności parlamentarzystów, sędziów, prokuratorów, członków Trybunału Stanu, Rzecznika Praw Obywatelskich, Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, wiceprezesów i dyrektora generalnego Najwyższej Izby Kontroli oraz pracowników nadzorujących lub wykonujących czynności kontrolne - w odniesieniu do tych osób Policja może podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki, na podstawie przepisu art. 17 § 2 k.p.k.

    2. Osoby korzystające z immunitetów krajowych można zatrzymać wyłącznie w razie ujęcia na gorącym uczynku przestępstwa, jeżeli zatrzymanie jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego toku postępowania. O zatrzymaniu należy niezwłocznie powiadomić kierownika jednostki Policji, prokuratora i dyżurnego Komendy Głównej Policji.

    3. Uzyskanie zezwolenia na ściganie osoby korzystającej z immunitetu krajowego jest konieczne, gdy zebrane materiały uzasadniają przedstawienie danej osobie zarzutów. O uzyskanie zezwolenia należy zwrócić się do prokuratora.

    4. Umorzenie postępowania z powodu braku zezwolenia nie stanowi przeszkody do podjęcia postępowania po uzyskaniu wymaganego zezwolenia.

    5. Za czyny popełnione w trakcie trwania immunitetów krajowych osoby z nich korzystające należy pociągnąć do odpowiedzialności karnej po wygaśnięciu immunitetów, art. 104 § 1 k.k. stosuje się odpowiednio. Jeżeli czyn związany był z wykonywaniem mandatu lub czynności służbowych, do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej, nawet po wygaśnięciu immunitetu, niezbędna jest zgoda uprawnionego organu, jeżeli tak stanowi ustawa określająca ten immunitet.

§ 178

    Wytyczne nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie postępowania policjantów wobec osób korzystających z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych oraz osób korzystających z immunitetów krajowych (Dz. Urz. KGP Nr 9, poz. 43) stosuje się do osób, o których mowa w tym dziale.

Dział 15

Ewidencja i przechowywanie dowodów rzeczowych, mienia tymczasowo zajętego i innych rzeczy

§ 179

    1. Dowodem rzeczowym, zwanym dalej "dowodem", są przedmioty, dokumenty i ślady kryminalistyczne, o których mowa w § 122 regulaminu prokuratury, co do których policjant lub prokurator wydał postanowienie o uznaniu za dowód rzeczowy.

    2. Dokumentację związaną z dowodami stanowią:

1) wykaz dowodów rzeczowych/przedmiotów zabezpieczonych w toku postępowania;

2) księga dowodów rzeczowych/przedmiotów;

3) dowód wpłaty na konto sum depozytowych;

4) deklaracja depozytowa i dowód depozytowy;

5) protokół oddania rzeczy na przechowanie pod dozór odpowiedzialny osobie godnej zaufania;

6) dokumenty przyjęcia, wydania lub przekazania dowodu;

7) protokoły zdawczo-odbiorcze;

8) protokoły okresowych inwentaryzacji dowodów;

9) postanowienie o uznaniu za dowód rzeczowy i inne orzeczenia organu prowadzącego postępowanie karne w przedmiocie dowodów rzeczowych.

§ 180

    1. Dowody, poza włączonymi do akt głównych postępowania oraz tymi, o których mowa w art. 230 § 3 i art. art. 231 - 233 k.p.k., przechowuje się w jednostkach Policji wyłącznie w pomieszczeniu lub w pomieszczeniach specjalnie wydzielonych na potrzeby magazynu dowodów rzeczowych i przedmiotów, odpowiednio zabezpieczonych przed dostępem osób nieuprawnionych oraz wyposażonych w regały, szafy, urządzenia chłodnicze, wagowe i pomiarowe, zwanych dalej "magazynem".

    2. Dowody w opakowaniach gwarantujących właściwe przechowanie i zachowanie ich tożsamości przyjmuje do magazynu, prowadzi ich ewidencję i odpowiada za ich przechowywanie, z zastrzeżeniem ust. 3, osoba wyznaczona przez kierownika jednostki Policji lub kierownika komórki, zwana dalej "depozytariuszem".

    3. Przedmioty lub dokumenty, których nie uznano postanowieniem za dowody, zwane dalej "przedmiotami", przed ich wydaniem osobie uprawnionej można przechowywać w metalowej szafie użytkowanej przez policjanta prowadzącego postępowanie, w wydzielonej części magazynu, w odpowiednio zabezpieczonym innym pomieszczeniu niebędącym magazynem albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania, z zaznaczeniem obowiązku przedstawienia ich na każde żądanie uprawnionego policjanta, prokuratora lub przedstawiciela organu.

    4. Wszystkie rzeczy zabezpieczone podczas dokonywania czynności niecierpiących zwłoki przechowuje się w zamkniętej metalowej szafie dyżurnego jednostki Policji, jeżeli nie jest możliwe przekazanie ich prowadzącemu postępowanie, policjantowi komórki techniki kryminalistycznej, biegłemu bądź depozytariuszowi. Dyżurny kończący zmianę przekazuje klucze od szafy policjantowi przejmującemu dyżur i odbiera od niego pokwitowanie przejęcia rzeczy. Inne rzeczy, których gabaryty lub właściwości nie pozwalają na umieszczenie ich w szafie, przechowuje się w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Kierownik jednostki Policji lub upoważniony przez niego policjant może wyznaczyć inne miejsce przechowania rzeczy. Przepisu nie stosuje się do dyżurnego Komendy Głównej Policji, a także do przedmiotów i substancji wymienionych w ust. 5.

    5. Przedmioty i substancje, o których mowa w art. 232a § 1 k.p.k. i rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i miejsca przechowywania w postępowaniu karnym przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia oraz warunków i sposobu ich zniszczenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1025), w postaci materiałów wybuchowych lub łatwo palnych, materiałów radioaktywnych, substancji trujących, duszących lub parzących, a także niebezpieczne materiały mikrobiologiczne - bez przywożenia do jednostki Policji przekazuje się podmiotowi wymienionemu w załączniku nr 1 do zarządzenia.

§ 181

    Pojazdy silnikowe, statki wodne lub powietrzne przechowuje się, w miarę posiadanych możliwości, w obiektach lub na wydzielonych do tego celu placach jednostek Policji. Mogą być także przechowywane w innych miejscach, w szczególności na parkingach, na przystaniach lub w hangarach prowadzonych przez przedsiębiorców bądź inne podmioty, gwarantujących prawidłowe wykonanie umowy przechowania.

§ 182

    1. Dokumenty, fotografie, folie daktyloskopijne, ślady biologiczne w stanie wysuszonym oraz inne ślady, a także inne małe przedmioty, jeśli zostały zwrócone po ich wykorzystaniu w badaniach, mogą być załączone do akt głównych postępowania, jeżeli ich rozmiary, wartość lub znaczenie dla sprawy na to pozwalają. Umieszcza się je we włączonej do akt kopercie lub innym podobnym opakowaniu, na którym opisuje się zawartość i wskazuje datę uzyskania dowodu lub przedmiotu oraz czynność, podczas której zostały zabezpieczone.

    2. Nośnik użyty do utrwalenia obrazu lub dźwięku dla celów procesowych, po opakowaniu i zarejestrowaniu w wykazie dowodów rzeczowych/przedmiotów, należy dołączyć do akt głównych postępowania, jeżeli rozmiary nośnika na to pozwalają. W innych przypadkach nośnik przekazuje się do magazynu.

§ 183

    Polskie i zagraniczne znaki pieniężne będące w obiegu, nienoszące śladów przestępstwa lub przestępcy, a także jeżeli z innych powodów nie jest konieczne zachowanie ich w konkretnych egzemplarzach, wpłaca się na konto sum depozytowych sądu rejonowego właściwego dla rozpoznania sprawy, a gdy właściwy jest inny sąd - na konto depozytowe prokuratury apelacyjnej lub okręgowej.

§ 184

    1. Przedmioty wartościowe, takie jak złoto i monety złote, platyna, srebro i monety srebrne, wyroby użytkowe ze złota, platyny lub srebra, kamienie szlachetne i półszlachetne, perły naturalne i hodowlane, korale, bursztyny, zagraniczne środki płatnicze, zagraniczne i krajowe papiery wartościowe oraz polskie lub obce znaki pieniężne będące w obiegu, które powinny być zachowane w konkretnych egzemplarzach, noszące ślady przestępstwa lub przestępcy, przekazuje się na przechowanie w oddziale Narodowego Banku Polskiego jako depozyt zamknięty.

    2. Przedmioty o wartości artystycznej lub historycznej, w szczególności zabytki ruchome, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.17) oddaje się na przechowanie właściwej instytucji, w szczególności muzeum, archiwum lub bibliotece.

§ 185

    1. Czynności związane z przekazaniem dowodów lub przedmiotów do depozytu bankowego lub z oddaniem na przechowanie właściwej instytucji wykonuje policjant prowadzący postępowanie, z wyjątkiem złożenia rzeczy do depozytu sądowego, co pozostaje w kompetencji prokuratora.

    2. Przed złożeniem depozytu wartościowego w banku lub oddaniem na przechowanie właściwej instytucji, w miarę potrzeb, sporządza się kopie bądź fotografie dowodów lub przedmiotów. Depozyt należy przekazać do banku lub instytucji niezwłocznie po uzyskaniu dowodu lub przedmiotu.

    3. Przedmioty wartościowe przekazywane do banku należy komisyjnie zapakować w sposób trwały, uniemożliwiający wyjęcie zawartości bez widocznego uszkodzenia opakowania, a opakowanie dodatkowo zabezpieczyć pieczęciami lub stemplami. Ponadto sposób opakowania i zabezpieczenia depozytu należy dostosować do wymagań jednostki Narodowego Banku Polskiego, w której składany jest depozyt.

    4. Na opakowaniu depozytu wpisuje się nazwę i adres składającego depozyt, numer deklaracji depozytowej oraz określa zawartość depozytu. Należy także sporządzić w trzech jednobrzmiących egzemplarzach protokół zapakowania depozytu wartościowego, którego jeden egzemplarz umieszcza się wewnątrz opakowania depozytu, po jednym - w aktach głównych i kontrolnych postępowania.

    5. Na dowód przyjęcia depozytu jednostka banku wydaje składającemu dowód depozytowy. Kopie dowodu depozytowego załącza się do akt głównych i kontrolnych postępowania.

    6. Składający depozyt obowiązany jest wypełnić deklarację depozytową w co najmniej pięciu jednobrzmiących egzemplarzach: dwa dla banku, jeden do umieszczenia wewnątrz opakowania, po jednym do akt głównych i kontrolnych postępowania. Jeśli składający depozyt określi w deklaracji depozytowej podmiot, do którego dyspozycji depozyt jest składany, przekazuje temu podmiotowi kolejny egzemplarz deklaracji depozytowej wraz z dowodem depozytowym. Deklarację depozytową podpisuje upoważniony policjant, którego wzór podpisu znajduje się w banku.

    7. W przypadku zmiany podmiotu, do którego dyspozycji depozyt został złożony, należy pisemnie zawiadomić bank o tej zmianie. Pismo podpisuje policjant, którego wzór podpisu został złożony w banku. Na podstawie tego pisma bank sporządza odpowiednią adnotację w książce depozytów i na deklaracji depozytowej. Przekazania dowodu depozytowego i deklaracji depozytowej nowemu podmiotowi dysponującemu dokonuje podmiot dotychczas dysponujący depozytem.

    8. Wydanie depozytu następuje na podstawie pisemnego polecenia wydania depozytu za zwrotem dowodu depozytowego. Pisemne polecenie wydania depozytu podpisuje policjant, o którym mowa w ust. 7.

    9. Depozyt wartościowy zapakowuje się i rozpakowuje komisyjnie. W skład komisji wchodzą minimum trzy osoby, w tym kierownik jednostki lub wyznaczony przez niego policjant.

§ 186

    1. Broń palną, w tym bojową, myśliwską, sportową i broń gazową, alarmową i sygnałową, pneumatyczną oraz amunicję przechowuje się w magazynie, o którym mowa w § 180 ust. 1, lub w innym magazynie wskazanym decyzją komendanta wojewódzkiego (Stołecznego) Policji, dostosowanym do wymogów stawianym magazynom broni i amunicji.

    2. O ujawnieniu podczas czynności materiałów lub przyrządów wybuchowych powiadamia się komórkę minersko-pirotechniczną Policji.

    3. Miejsca przechowywania, adresy i numery telefonów podmiotów odpowiedzialnych za przechowywanie materiałów wybuchowych i łatwo palnych, materiałów radioaktywnych, substancji trujących, duszących, parzących, a także niebezpiecznych materiałów mikrobiologicznych zawiera załącznik nr 1 do zarządzenia.

§ 187

    1. Niezwłocznie po uzyskaniu pierwszego dowodu lub przedmiotu, policjant prowadzący postępowanie sporządza w czterech jednobrzmiących egzemplarzach wykaz dowodów rzeczowych/przedmiotów zabezpieczonych w toku postępowania, zwany dalej "wykazem":

1) nr 1 (oryginał) - włącza się do akt głównych;

2) nr 2 wraz z dowodami lub przedmiotami podlegającymi przechowaniu w magazynie, jeżeli są dostępne - niezwłocznie przekazuje depozytariuszowi, który ewidencjonuje wykaz w księdze dowodów rzeczowych/przedmiotów, załącza go do księgi, a dowody lub przedmioty przyjmuje do magazynu lub zwraca, jeśli mają być przechowywane w innym miejscu;

3) nr 3 - włącza się do akt kontrolnych;

4) nr 4 - wykorzystuje się przy przekazywaniu dowodów do prokuratury lub innego organu albo instytucji.

    2. Do wykazu wpisuje się wszystkie dowody i przedmioty, niezależnie od miejsca i sposobu ich przechowywania.

    3. W razie przekazania dowodów albo przedmiotów lub ich części do banku, zwrócenia uprawnionej osobie, przekazania ich albo oddania pod dozór odpowiedzialny, przekazania prokuratorowi lub sądowi - policjant prowadzący postępowanie dokonuje odpowiednich zapisów w egzemplarzach nr 1, 3 i 4 wykazu, uzyskane zaś kopie dowodów depozytowych, pokwitowania, zobowiązania lub protokoły oddania rzeczy na przechowanie załącza do akt głównych, umieszczając bezpośrednio po protokołach czynności, których dotyczą.

    4. Wykazy numeruje się według kolejności ich sporządzenia.

§ 188

    1. W księdze dowodów rzeczowych/przedmiotów rejestruje się w całości wykazy, które stanowią załącznik do księgi.

    2. Depozytariusz, przyjmując dowody lub przedmioty do magazynu, każdorazowo sprawdza ich zgodność z opisem w wykazie, który musi być zgodny z zapisem w protokole czynności, podczas której dowód lub przedmiot uzyskano.

    3. Depozytariusz przed przyjęciem dowodów lub przedmiotów do magazynu sprawdza ich oznaczenie na opakowaniach bądź na przymocowanych do nich metryczkach:

1) imię i nazwisko osoby, której dotyczą;

2) numer RSD;

3) numer wykazu dowodów/przedmiotów, numer pozycji tego wykazu.

    4. Jeżeli zachodzi potrzeba pobrania dowodu lub przedmiotu z magazynu, depozytariusz odnotowuje ten fakt w swoim egzemplarzu wykazu w kolumnie oznaczonej "ewidencja obiegu w magazynie".

§ 189

    1. W toku postępowania, a także obowiązkowo przed przekazaniem prokuratorowi akt umorzonego lub zawieszonego postępowania, policjant weryfikuje zgromadzone dowody pod kątem ich zbędności dla postępowania. W razie stwierdzenia, iż odegrały one swoją rolę dowodową, należy zastosować tryb określony, w art. 230 § 2 k.p.k. Decyzja o zbędności dla postępowania dowodu poprzedzona jest akceptacją przełożonego policjanta.

    2. W razie wątpliwości, czy dowód jest zbędny dla postępowania, wydanie go osobie uprawnionej należy uzgodnić z prokuratorem. Jeżeli prokurator wydał postanowienie o uznaniu za dowód rzeczowy, który odegrał w postępowaniu swoją rolę dowodową, policjant każdorazowo zwraca się do prokuratora o podjęcie decyzji i naniesienie na postanowieniu o uznaniu za dowód rzeczowy lub na wykazie dowodów rzeczowych/przedmiotów odpowiedniej adnotacji o wydaniu dowodu.

    3. Policjant, przesyłając prokuratorowi akta główne umorzonego lub zawieszonego postępowania, umieszcza w piśmie przewodnim informację o miejscu przechowywania wszystkich dowodów, których nie przekazano prokuratorowi wraz z aktami oraz wnioskuje o podjęcie decyzji co do dowodów i ich przejęcie. Informacja o miejscu przechowywania dowodów może nastąpić przez wskazanie odpowiednich kart akt postępowania.

    4. Dowody w sprawach zakończonych kierowanych do sądu policjant przekazuje bezpośrednio do sądu lub po uzgodnieniu z prokuratorem przekazuje je prokuratorowi.

§ 190

    1. Podczas przekazywania dowodów lub przedmiotów między Policją i finansowymi organami dochodzenia należy przestrzegać następujących zasad:

1) Policja i finansowe organy dochodzenia przekazują dowody zgodnie ze sporządzonym wykazem i w stanie opisanym w protokole oględzin lub innej czynności, podczas której zostały zabezpieczone;

2) przekazywanie rzeczy wielkogabarytowych lub w znacznych ilościach w miejsce wskazane przez organ przejmujący odbywa się w terminie z nim uzgodnionym, nie później jednak niż w ciągu 3 dni roboczych, licząc od dnia następnego po wpływie do odbiorcy akt sprawy; z przekazania sporządza się protokół zdawczo-odbiorczy;

3) jeżeli przedmiotem przekazania jest pojazd silnikowy znajdujący się na innym parkingu lub w innym miejscu niż wskazany przez organ przejmujący, zorganizowanie transportu należy do tego organu;

4) pozostałe dowody lub przedmioty Policja i finansowe organy dochodzenia przekazują wraz z aktami sprawy do siedziby organu przejmującego.

    2. Jeżeli finansowy organ dochodzenia uzna się niewłaściwym rzeczowo do dalszego prowadzenia sprawy, przekazuje ją za pośrednictwem prokuratora do właściwej jednostki Policji. Przekazanie dowodów lub przedmiotów do Policji następuje po akceptacji przez prokuratora przekazania sprawy, najpóźniej jednak w ciągu 7 dni.

    3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przy przekazywaniu dowodów lub przedmiotów pomiędzy Policją a innymi organami. Przepisu nie stosuje się wobec prokuratury i sądu.

§ 191

    1. Nadzór nad postępowaniem z dowodami lub przedmiotami w jednostkach Policji i w komórkach podległych komendantowi wojewódzkiemu (Stołecznemu) Policji sprawuje kierownik komórki dochodzeniowo-śledczej komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji. W przypadku gdy w strukturze komendy wojewódzkiej Policji nie powołano komórki dochodzeniowo-śledczej lub nadzoru nad postępowaniem przygotowawczym, komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji wyznacza spośród kierowników komórek służby kryminalnej odpowiedzialnego za nadzór w tym zakresie. Nadzór nad postępowaniem z dowodami w służbie śledczej sprawuje naczelnik zarządu lub wydziału, w którym prowadzone są postępowania.

    2. Komisyjną inwentaryzację dowodów i przedmiotów w styczniu każdego roku zarządzają policjanci, o których mowa w ust.1, a w jednostkach Policji podległych komendantowi wojewódzkiemu (Stołecznemu) Policji komendanci tych jednostek. W służbie śledczej inwentaryzację zarządza naczelnik zarządu lub wydziału, w którym prowadzone są postępowania.

    3. Inwentaryzacja, o której mowa w ust. 2, powinna być zakończona w terminie 45 dni od daty jej zarządzenia. Komendanci jednostek Policji podległych komendantowi wojewódzkiemu (Stołecznemu) Policji i kierownicy komórek komend wojewódzkich (Stołecznej) Policji przekazują jeden egzemplarz protokołu inwentaryzacji kierownikowi komórki, o którym mowa w ust. 1 zdanie pierwsze lub drugie. W służbie śledczej protokół z inwentaryzacji przekazuje się naczelnikowi zarządu lub wydziału, który zarządził inwentaryzację.

§ 192

    Przepisy działu stosuje się odpowiednio do składników tymczasowo zajętego mienia ruchomego w okresie niezbędnym do wydania postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym, o którym mowa w art. 295 § 4 k.p.k.

Dział 16

Obowiązki rejestracyjne w postępowaniu

§ 193

    1. W każdej jednostce Policji prowadzi się Rejestr Śledztw i Dochodzeń, zwany dalej "RSD", oraz Rejestr Postępowań Sprawdzających i Odmów Wszczęcia Postępowania Przygotowawczego, zwany dalej "RPSiOW". Rejestry prowadzi się w postaci ksiąg lub na elektronicznym nośniku informacji.

    2. Jeżeli w jednostce Policji prowadzi się więcej niż jeden rejestr tego samego rodzaju, oznacza się te rejestry wielką literą; sygnatura akt uzupełniona wówczas zostaje przez dodanie odpowiedniej litery po skrócie RSD lub RPSiOW poprzedzonej myślnikiem.

    3. Rejestry, o których mowa w ust. 1, prowadzi policjant lub pracownik wyznaczony przez kierownika jednostki Policji lub komórki.

    4. Nadzór nad prowadzeniem RSD i RPSiOW w jednostkach Policji i komórkach sprawuje kierownik komórki dochodzeniowo-śledczej. Jeżeli w strukturze jednostki Policji nie wyodrębniono komórki dochodzeniowo-śledczej, nadzór sprawuje kierownik innej komórki służby kryminalnej wyznaczony przez kierownika jednostki Policji. W jednostkach Policji, w których nie wyodrębnić służby kryminalnej - nadzór sprawują ich kierownicy lub wyznaczeni przez nich przełożeni. W służbie śledczej nadzór sprawuje naczelnik zarządu lub wydziału, w którym prowadzone są postępowania.

§ 194

    1. Do RSD wpisuje się:

1) śledztwa i dochodzenia wszczęte i zakończone przez Policję, w tym dochodzenia o przestępstwa i wykroczenia skarbowe;

2) śledztwa i dochodzenia wszczęte przez Policję i przejęte przez prokuratora do dalszego prowadzenia;

3) śledztwa i dochodzenia wszczęte przez Policję i przekazane do prowadzenia innym organom;

4) śledztwa i dochodzenia wszczęte przez prokuratora i powierzone Policji w całości lub w określonym zakresie;

5) śledztwa i dochodzenia wszczęte przez inny organ i przekazane Policji do prowadzenia;

6) postępowania w niezbędnym zakresie przejęte przez prokuratora do dalszego prowadzenia;

7) postępowania w niezbędnym zakresie przekazane prokuratorowi w celu skierowania ich do prowadzenia innym organom;

8) postępowania w niezbędnym zakresie przekazywane przez Policję bezpośrednio innym organom;

9) postępowania w niezbędnym zakresie, w których wydano postanowienie o umorzeniu, w tym o umorzeniu i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw;

10) materiały zebrane w trybie art. 37 u.p.n. przekazane sędziemu rodzinnemu z wnioskiem o wszczęcie postępowania o czyn karalny popełniony przez nieletniego, z wyłączeniem czynów karalnych wyczerpujących znamiona wykroczeń wymienionych w art. 1 § 2 pkt 2 lit. b u.p.n.;

11) postępowania wszczęte przez sędziego rodzinnego i powierzone Policji w określonym zakresie, jeśli Policja uprzednio nie wykonywała w tej samej sprawie czynności, o których mowa w art. 37 § 1 u.p.n.;

12) materiały wyłączone z postępowania przygotowawczego do odrębnego prowadzenia o poszczególne czyny lub względem poszczególnych osób.

    2. Do RPSiOW wpisuje się zawiadomienia o przestępstwach niezwłocznie po podjęciu decyzji o przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego lub o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego bez przeprowadzenia postępowania sprawdzającego.

§ 195

    1. W jednostkach Policji prowadzi się w postaci papierowej lub elektronicznej rejestry lub wykazy dla:

1) rozpoznawanych przez sąd zażaleń na zatrzymanie osoby;

2) zażaleń na czynności dokonywane przez policjantów;

3) wystąpień prokuratora w trybie art. 326 § 4 k.p.k.;

4) nadzorów, jeżeli nadzory są prowadzone;

5) spraw skierowanych do instytucji lub osoby godnej zaufania w celu przeprowadzenia postępowania mediacyjnego;

6) pozytywnych wskazań systemu AFIS i pozytywnych porównań kodu genetycznego ze zbiorów prowadzonych na zasadach określonych w zarządzeniu wskazanym w § 74 ust. 5 wraz z informacją o efektach działań podjętych w wyniku tych wskazań lub porównań; informacja o efektach działań powinna być weryfikowana nie rzadziej niż raz w miesiącu.

    2. Rejestr lub wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, obejmujący dane ze wszystkich jednostek Policji działających w terytorialnym zasięgu działania komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji, prowadzi się w wydziale dochodzeniowo-śledczym, a jeżeli go nie powołano - w wydziale kryminalnym komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji.

    3. Dla spraw prowadzonych przez służbę śledczą rejestr lub wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, prowadzi się w zarządach lub wydziałach Centralnego Biura Śledczego KGP.

    4. Kierownik jednostki Policji lub komórki może polecić prowadzenie innych rejestrów lub wykazów niż wymienione w ust. 1, w szczególności:

1) korespondencji z zakresu obrotu prawnego z zagranicą;

2) wniosków własnych lub innej jednostki Policji o przeprowadzenie czynności;

3) poleceń prokuratora o dokonanie poszczególnych czynności w postępowaniu, o których mowa w art. 311 § 3 k.p.k.;

4) wniosków do prokuratora o wystąpienie do sądu o zastosowanie tymczasowego aresztowania;

5) wniosków do prokuratora o zastosowanie poręczenia majątkowego, dozoru policyjnego lub innych środków zapobiegawczych;

6) wniosków do prokuratora o zastosowanie zabezpieczenia majątkowego, w szczególności poprzedzonego tymczasowym zajęciem mienia ruchomego;

7) osób tymczasowo aresztowanych w toku śledztwa lub dochodzenia;

8) spraw o przestępstwa z oskarżenia prywatnego, w których Policja przyjęła skargę i skierowała ją do sądu lub dokonywała czynności na polecenie sądu;

9) pozytywnych wskazań lub porównań, innych niż wymienione w ust. 1 pkt 6, centralnych kryminalistycznych baz danych, w szczególności Automatycznego Systemu Identyfikacji Balistycznej, wraz z informacją o efektach działań podjętych w wyniku tych wskazań lub porównań.

    5. Dla spraw rejestrowanych w RSD, a także RPSiOW prowadzi się skorowidze zawierające wykazy alfabetyczne podejrzanych, pokrzywdzonych oraz osób zawiadamiających o przestępstwie.

    6. Przepis § 193 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

§ 196

    1. W przypadku prowadzenia rejestrów lub wykazów w formie elektronicznej obowiązkowe jest sporządzenie pełnego ich wydruku według stanu na dzień 31 grudnia i złożenie tego wydruku do archiwum zgodnie z przepisami zarządzenia nr 28 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 września 2000 r. w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych i składnic akt oraz zasad postępowania z materiałami archiwalnymi i dokumentacją niearchiwalną w resorcie spraw wewnętrznych i administracji (Dz. Urz. MSWiA Nr 4, poz. 20), a także przepisami jednolitego rzeczowego wykazu akt Policji. Wydruki mogą być także sporządzane według stanu na koniec miesiąca, kwartału, półrocza. Decyzję o sporządzeniu wydruku za okres krótszy niż rok, podejmuje kierownik jednostki Policji lub komórki, w której prowadzony jest rejestr bądź wykaz.

    2. W razie prowadzenia rejestrów lub wykazów na elektronicznym nośniku informacji należy stosować właściwe procedury i środki chroniące przed zniszczeniem lub modyfikacją zapisu.

§ 197

    1. W postępowaniu policjant obowiązany jest wykonać sprawdzenia i rejestracje, o których mowa w zarządzeniu nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003 r. w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych i wypadkach tonięcia (Dz. Urz. KGP Nr 14, poz. 74 ze zm.18) i w zarządzeniu wskazanym w § 74 ust. 5.

    2. Policjant obowiązany jest wykonać czynności rejestracyjne określone w instrukcji wydanej na podstawie pkt 4 Porozumienia Komendanta Głównego Policji i Prokuratora Generalnego z dnia 18 października 2002 r. w sprawie przekazywania informacji kryminalnych do Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych.

    3. Wykonanie sprawdzeń i rejestracji odnotowuje się odpowiednio w RSD lub RPSiOW, a także w karcie kontrolnej sprawy i w "informacji o rejestracjach".

Dział 17

Zasady obliczania i dokumentowania wydatków w postępowaniu przygotowawczym

§ 198

    1. Policja pokrywa wydatki:

1) w śledztwach i dochodzeniach wszczętych przez prokuratora i powierzonych do prowadzenia Policji w całości albo określonym zakresie, z wyjątkiem wydatków wynikających z wykonania wydanych przez prokuratora postanowień i związanych z ich realizacją zarządzeń;

2) w postępowaniach przygotowawczych wszczętych przez Policję, z wyjątkiem wydatków wynikających z wykonania wydanych przez prokuratora postanowień i związanych z ich realizacją zarządzeń;

3) w postępowaniach przygotowawczych wszczętych przez inny organ i powierzonych przez prokuratora do dalszego prowadzenia Policji od dnia wydania zarządzenia o powierzeniu, z wyjątkiem wydatków ponoszonych przy wykonywaniu wydanych przez prokuratora postanowień i związanych z ich realizacją zarządzeń;

4) w sprawach realizowanych w trybie art. 308 § 1 i 2 k.p.k., z wyjątkiem wydatków związanych z czynnościami dokonywanymi osobiście lub kierowanymi przez prokuratora albo wykonywanymi przez Policję na podstawie postanowień bądź zarządzeń prokuratora;

5) w sprawach zwróconych przez prokuratora celem uzupełnienia braków postępowania przygotowawczego, od dnia wpływu do jednostki Policji akt postępowania do dnia przekazania akt prokuratorowi po wykonaniu zleconych czynności, z wyjątkiem wydatków związanych z realizacją wydanych w tym okresie przez prokuratora postanowień.

    2. Policja nie pokrywa wydatków związanych z czynnościami zleconymi Policji przez prokuratora z tytułu pomocy prawnej dla zagranicy.

    3. Wydatki Policji wchodzące w skład kosztów postępowania przygotowawczego określa załącznik nr 2 do zarządzenia.

§ 199

    1. Wydatki określone w załączniku nr 2 wykazuje się poprzez dołączenie do akt głównych postępowania przygotowawczego:

1) formularza Ms-15 - "Rachunek kosztów stawiennictwa świadka";

2) kopii wykazu dodatkowych należności pieniężnych;

3) notatki urzędowej zawierającej zestawienie poniesionych w podróży służbowej wydatków, sporządzonej przez policjanta delegowanego lub prowadzącego postępowanie przygotowawcze albo zestawienia kosztów delegacji służbowych w związku z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym, sporządzonego przez komórkę finansową jednostki Policji;

4) faktur lub rachunków wystawionych przez zleceniobiorców;

5) formularza Mp-16 - "Obliczenie należności za konwojowanie" z wpisem w odpowiednich polach;

6) formularza "Koszty przeprowadzenia badań i wydania opinii" z wpisem w odpowiednich polach;

7) formularza Ms-58/1 - "Zestawienie wydatków w postępowaniu przygotowawczym....." z wpisem w odpowiednich polach;

8) odpowiednich dokumentów lub ich kopii będących podstawą decyzji organu prowadzącego postępowanie o pokryciu wydatków.

    2. Przed przekazaniem akt postępowania prokuratorowi, sądowi lub innemu organowi z wnioskiem o jego zakończenie policjant sprawdza, czy do akt dołączone zostały wszystkie dokumenty dotyczące kosztów.

przejdź do § 200-222

 Kontakt | ReklamaCopyright © NetTAX 1998-2012