363
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI1)
z dnia 9 marca 2007 r.
w sprawie metod pobierania prób materiału siewnego i okresu ich przechowywania oraz metod dokonywania oceny materiału siewnego2)
Na podstawie art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o nasiennictwie (Dz. U. z 2007 r. Nr 41, poz. 271) zarządza się, co następuje:
§ 1. Rozporządzenie określa:
1) okres przechowywania prób materiału siewnego;
2) metody dokonywania oceny:
a) polowej plantacji nasiennych roślin rolniczych i warzywnych,
b) laboratoryjnej sadzeniaków ziemniaka,
c) cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka, wysadków roślin dwuletnich,
d) polowej, laboratoryjnej i tożsamości odmianowej materiału szkółkarskiego;
3) metody pobierania prób materiału siewnego, w tym automatycznego sposobu pobierania prób.
§ 2. 1. Próby materiału siewnego pobrane do oceny:
1) laboratoryjnej przechowuje się przez rok od dnia wystawienia świadectwa oceny laboratoryjnej lub informacji o dyskwalifikacji materiału siewnego, lub informacji o wynikach badania;
2) tożsamości odmianowej przechowuje się do dnia 30 listopada roku następującego po roku pobrania próby i jej wysiania na poletku kontrolnym.
2. Przechowywania prób materiału siewnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do prób sadzeniaków ziemniaka.
§ 3. 1. Ocenie polowej poddaje się plantację nasienną stanowiącą zwarty obszar uprawny.
2. Ocenie polowej poddaje się plantację nasienną o powierzchni do:
1) 30 ha - dla plantacji zbóż, z wyjątkiem żyta i obcopylnych odmian pszenżyta, oraz plantacji grochu siewnego, bobiku, soi, gorczycy białej, rzepaku, rzepiku, lnu zwyczajnego, maku, słonecznika oraz kapusty pastewnej;
2) 10 ha - dla plantacji roślin rolniczych i warzywnych innych niż określone w pkt 1.
3. Jeżeli ocenie polowej poddaje się plantację nasienną o powierzchni większej niż określona w ust. 2, to plantację tę dzieli się na części odpowiadające obszarom określonym w ust. 2.
§ 4. 1. Ocena polowa plantacji nasiennej jest dokonywana w sposób umożliwiający stwierdzenie, czy podczas wegetacji roślin zostały spełnione warunki niezbędne do wyprodukowania wysokiej jakości materiału siewnego danego gatunku i odmiany oraz czy stan plantacji odpowiadał wymaganiom szczegółowym dotyczącym wytwarzania oraz jakości materiału siewnego, określonym w odrębnych przepisach3), zwanym dalej "wymaganiami szczegółowymi".
2. Ocena polowa plantacji nasiennej składa się z kilku ocen stanu plantacji, w zależności od gatunku i kategorii ocenianego materiału siewnego.
3. Ocena stanu plantacji jest dokonywana w sposób umożliwiający sprawdzenie w szczególności:
1) izolacji przestrzennej i przedplonu dla ocenianego gatunku, określonych w wymaganiach szczegółowych;
2) tożsamości i czystości odmianowej;
3) występowania na plantacji organizmów kwarantannowych;
4) etykiet każdej partii materiału siewnego użytego do siewu lub wysadzenia, których numery wpisuje się do arkusza oceny polowej;
5) poziomu agrotechniki i ogólnego stanu plantacji;
6) wyrównania i stanu rozwoju roślin, przy czym niska obsada roślin na plantacji nie powoduje jej dyskwalifikacji, z wyłączeniem plantacji nasiennej ziemniaka;
7) stanu porażenia plantacji przez choroby i szkodniki inne niż organizmy kwarantannowe;
8) stanu zachwaszczenia, w tym występowania chwastów, których nasiona są trudne do odczyszczenia w trakcie procesów technologicznych;
9) występowania na plantacji innych gatunków roślin uprawnych;
10) stopnia porażenia plantacji ziemniaka chorobami, zgodnie z wymaganiami szczegółowymi.
4. Poszczególne oceny stanu plantacji nasiennej są dokonywane w wyznaczonych terminach, w zależności od określonej fazy rozwoju roślin.
5. Oceny stanu plantacji nasiennej dokonuje się na jednostkach kwalifikacyjnych, którymi są określone powierzchnie kontrolne lub określona liczba roślin.
6. Jednostki kwalifikacyjne, o których mowa w ust. 5, wyznacza się w taki sposób, aby reprezentowały całą powierzchnię plantacji nasiennej poddanej ocenie polowej.
7. Jeżeli dokonuje się oceny polowej roślin warzywnych w celu uznania materiału siewnego w kategorii standard, to stosuje się metody oceny oraz wymagania szczegółowe określone dla materiału siewnego kategorii kwalifikowany.
§ 5. 1. Przed dokonaniem oceny polowej sprawdza się, czy wielkość powierzchni plantacji nasiennej zgłoszonej do oceny polowej:
1) jest zgodna z powierzchnią plantacji nasiennej poddawanej ocenie;
2) odpowiada ilości materiału siewnego zużytego do obsiania lub obsadzenia tej plantacji.
2. Jeżeli ewentualna niezgodność nie została udokumentowana, to plantację nasienną uznaje się za niespełniającą wymagań szczegółowych.
§ 6. 1. Dla plantacji nasiennych gatunków, dla których w wymaganiach szczegółowych czystość odmianowa jest określona:
1) w procentach - stosuje się metodę oceny polowej według norm procentowych;
2) w sztukach na jednostkę kwalifikacyjną - stosuje się metodę oceny polowej według norm powierzchni.
2. Wielkości jednostek kwalifikacyjnych, o których mowa w § 4 ust. 5, wynoszą:
1) dla plantacji nasiennych gatunków ocenianych metodą według norm procentowych - 20 m2;
2) dla plantacji nasiennych wszystkich gatunków życic i festulolium, na których jest wytwarzany:
a) materiał siewny kategorii elitarny - 50 m2,
b) materiał siewny kategorii kwalifikowany - 10 m2;
3) dla plantacji nasiennych wiechliny łąkowej, na których jest wytwarzany:
a) materiał siewny kategorii elitarny - 20 m2,
b) materiał siewny kategorii kwalifikowany - 10 m2;
4) dla plantacji nasiennych pozostałych gatunków roślin rolniczych, z wyłączeniem ziemniaka, na których jest wytwarzany:
a) materiał siewny kategorii elitarny - 30 m2,
b) materiał siewny kategorii kwalifikowany - 10 m2;
5) dla plantacji nasiennych, na których rośliny są uprawiane pojedynczo, w rzędach o dużej rozstawie (powyżej 30 cm) lub gniazdowo - 100 kolejnych roślin w rzędzie lub po 50 kolejnych roślin w dwóch sąsiednich rzędach;
6) dla plantacji nasiennych roślin warzywnych:
a) 10 m2 lub
b) jeżeli rośliny są uprawiane w rzędach o dużej rozstawie (powyżej 30 cm) - 100 kolejnych roślin w rzędzie lub po 50 kolejnych roślin w dwóch sąsiednich rzędach.
3. Na wszystkich plantacjach nasiennych odmian mieszańcowych, z wyjątkiem żyta, jednostki kwalifikacyjne wyznacza się oddzielnie dla każdego składnika rodzicielskiego.
4. Podczas ostatniej oceny stanu plantacji odmian mieszańcowych sprawdza się zniszczenie roślin zapylacza dla gatunków, dla których takie wymaganie zostało określone w wymaganiach szczegółowych.
§ 7. Na plantacjach nasiennych o powierzchni do 0,10 ha oraz prowadzonych pod osłonami ocenie podlegają wszystkie rośliny.
§ 8. 1. Szacunkowy zbiór brutto materiału siewnego określa się w decytonach, kilogramach lub w sztukach z całej ocenionej powierzchni plantacji nasiennej.
2. Szacunkowy zbiór materiału siewnego jest wykorzystywany w ocenie laboratoryjnej, ocenie cech zewnętrznych oraz ocenie polowej w drugim roku uprawy roślin dwuletnich.
3. Na plantacji nasiennej ziemniaka ocenia się obsadę roślin na jednostce powierzchni.
4. Jeżeli obsada roślin, o której mowa w ust. 3, jest mniejsza niż 70 % powierzchni, plantację nasienną uznaje się za niespełniającą wymagań szczegółowych.
§ 9. 1. Z obserwacji dokonanych podczas oceny stanu plantacji nasiennej sporządza się raport i wpisuje się je do arkusza oceny polowej.
2. Raport, o którym mowa w ust. 1, podpisuje urzędowy kwalifikator albo akredytowany kwalifikator, który dokonał oceny, zwani dalej "kwalifikatorem", oraz wnioskodawca lub osoba przez niego upoważniona.
§ 10. 1. W przypadku gatunków o dwuletnim cyklu produkcji nasion wytwarzanie materiału siewnego może być prowadzone metodą:
1) wysadkową albo
2) bezwysadkową.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w pierwszym roku uprawy zbiera się wysadki, a w drugim roku uprawy z wysadzonych wysadków zbiera się nasiona.
3. Oceny polowej materiału siewnego roślin o dwuletnim cyklu produkcji nasion metodą wysadkową albo bezwysadkową dokonuje się w terminach określonych w wymaganiach szczegółowych stosownie do wniosku o dokonanie oceny polowej.
4. W przypadku obsiania plantacji materiałem hodowcy dla gatunków, o których mowa w ust. 1, nie dokonuje się oceny stanu plantacji w pierwszym roku uprawy. Ocenę polową rozpoczyna się od oceny cech zewnętrznych wysadków po przechowaniu, a przed ich wysadzeniem w drugim roku uprawy.
§ 11. W przypadku oceny plantacji odmiany mieszańcowej, obsianej mieszaniną składników rodzicielskich, sprawdzenia tożsamości i czystości odmianowej dokonuje się na poletkach o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, założonych w pobliżu ocenianej plantacji, obsianych poszczególnymi składnikami rodzicielskimi.
§ 12. Szczegółowy opis metod oceny polowej plantacji nasiennej:
1) roślin rolniczych, z wyłączeniem plantacji nasiennych ziemniaka - jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia;
2) ziemniaka - jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia;
3) roślin warzywnych - jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia.
§ 13. Kwalifikator może obniżyć, w obrębie tej samej kategorii, stopień ocenianej plantacji nasiennej z uwagi na jej stan.
§ 14. Po dokonaniu oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka odpowiednio świadectwo oceny polowej lub świadectwo oceny cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka albo informację o dyskwalifikacji wydaje się w miejscu dokonania tej oceny.
§ 15. 1. Do laboratoryjnej oceny zdrowotności sadzeniaków ziemniaka pobiera się próbę bulw z plantacji zakwalifikowanej po ocenie polowej, z których wycina się i wysadza oczka.
2. Laboratoryjnej oceny zdrowotności sadzeniaków ziemniaka dokonuje się na roślinach uzyskanych z oczek, jeżeli uzyskano co najmniej 80 % roślin.
3. Jeżeli z oczek uzyskano mniej niż 80 % roślin, w celu dokonania laboratoryjnej oceny zdrowotności sadzeniaków ziemniaka pobiera się ponownie próbę bulw.
§ 16. 1. Laboratoryjna ocena zdrowotności sadzeniaków ziemniaka obejmuje:
1) próbę oczkową, w której dokonuje się bonitacji roślin uzyskanych z oczek;
2) immunologiczny test ELISA (Enzyme Linked Immunosorbent Assay).
2. Test ELISA wykonuje się na liściach roślin otrzymanych i poddanych bonitacji w próbie oczkowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1.
3. Dla plantacji nasiennych ziemniaka zakwalifikowanych po ocenie polowej w stopniu kwalifikowane klasy B (C/B) można:
1) odstąpić od wykonania testu ELISA, jeżeli w wyniku bonitacji roślin otrzymanych w próbie oczkowej stopień porażenia wirusami nie budził wątpliwości;
2) wykonać uproszczoną laboratoryjną ocenę zdrowotności, jeżeli podjęto działania zapewniające utrzymanie wysokiego stanu zdrowotności plantacji określone w wymaganiach szczegółowych.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, świadectwo laboratoryjnej oceny zdrowotności sadzeniaków ziemniaka wydaje się na podstawie świadectwa oceny polowej.
§ 17. Badane bulwy ziemniaka uznaje się za sadzeniaki, jeżeli:
1) spełniają wymagania szczegółowe;
2) uzyskano ujemny wynik badania na obecność organizmów kwarantannowych;
3) spełniają wymagania specjalne określone w odrębnych przepisach4).
§ 18. Szczegółowy opis metody laboratoryjnej oceny zdrowotności sadzeniaków ziemniaka jest określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
§ 19. 1. Ocena cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka obejmuje:
1) ocenę ogólną, na którą składa się:
a) sprawdzenie dokumentacji dotyczącej ocenianej partii sadzeniaków ziemniaka,
b) sprawdzenie zgodności z wymaganiami szczegółowymi dotyczącymi opakowań i oznakowania partii,
c) ocena ogólnego stanu bulw sadzeniaków ziemniaka;
2) ocenę szczegółową, przeprowadzaną w sposób umożliwiający ilościowe określenie cech jakościowych, w szczególności:
a) zanieczyszczeń,
b) porażenia bulw przez choroby,
c) uszkodzeń mechanicznych,
d) wad fizjologicznych,
e) bulw nietypowych dla odmiany,
f) kalibrażu.
2. Ocenie cech zewnętrznych poddaje się bulwy ziemniaka posortowane według kalibrażu i podzielone na partie ilościowe, zgodnie z wymaganiami szczegółowymi.
3. Kwalifikator może obniżyć stopień ocenianej partii sadzeniaków ziemniaka na wniosek właściciela partii.
4. Ocena cech zewnętrznych minibulw ziemniaka jest dokonywana w sposób określony w ust. 1 pkt 2 lit. b-e oraz obejmuje sprawdzenie dokumentacji dotyczącej ich pochodzenia.
§ 20. 1. Ocena cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka jest dokonywana raz w sezonie sprzedaży (jesień lub wiosna).
2. Partię sadzeniaków niesprzedaną w okresie 2 miesięcy od dnia dokonania oceny cech zewnętrznych poddaje się ponownie ocenie.
§ 21. W miejscu dokonywania oceny cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka powinny znajdować się w szczególności wagi, kosze lub inne pojemniki, plandeki, termometry, stół sortowniczy oraz dokumentacja dotycząca ocenianej partii sadzeniaków.
§ 22. Kontroli jakości poddaje się nie mniej niż 10 % partii sadzeniaków ziemniaka znajdujących się w obrocie.
§ 23. 1. Ocena cech zewnętrznych wysadków roślin o dwuletnim cyklu rozmnażania stanowi jedną z ocen stanu plantacji i jest przeprowadzana w sposób umożliwiający ilościowe określenie występujących wad, w szczególności:
1) porażenia wysadków przez choroby typowe dla ocenianego gatunku;
2) uszkodzeń mechanicznych;
3) wad fizjologicznych;
4) wysadków nietypowych dla odmiany.
2. Ocenę cech zewnętrznych wysadków wykonuje się w terminie wiosennym, po przechowaniu wysadków, ale przed ich wysadzeniem.
3. Ocenie cech zewnętrznych poddaje się wysadki roślin rolniczych i warzywnych pochodzące z plantacji, której stan został oceniony w pierwszym roku uprawy, z wyjątkiem plantacji założonej z materiału hodowcy.
§ 24. Szczegółowe wyniki oceny cech zewnętrznych:
1) sadzeniaków ziemniaka są wpisywane przez kwalifikatora do tabeli znajdującej się na odwrocie świadectwa lub informacji;
2) wysadków są wpisywane przez kwalifikatora do arkusza oceny polowej.
§ 25. Szczegółowy opis metody oceny cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka oraz wysadków roślin dwuletnich jest określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia.
§ 26. 1. Ocena polowa materiału szkółkarskiego obejmuje jedną lub kilka ocen stanu plantacji, w zależności od wymagań szczegółowych.
2. Poszczególne oceny stanu plantacji są dokonywane w terminach określonych w wymaganiach szczegółowych.
3. Podczas oceny polowej materiału szkółkarskiego sprawdzeniu podlegają w szczególności:
1) dołączona do wniosku dokumentacja;
2) zgodność informacji deklarowanych we wniosku z przedłożonymi dokumentami i stanem faktycznym plantacji;
3) izolacja przestrzenna;
4) oznaczenie materiału szkółkarskiego;
5) przedplon;
6) wyrównanie roślin;
7) czystość gatunkowa i odmianowa;
8) wiek roślin;
9) pochodzenie ocenianych roślin;
10) zdrowotność, jakość i ilość roślin.
4. Do obliczania ilości materiału szkółkarskiego można stosować pomocniczo:
1) średnią obsadę na 1 m2 powierzchni lub 1 m.b. długości rzędów;
2) średnią wydajność z jednej rośliny;
3) szacunkowy plon owoców z drzew nasiennych.
§ 27. 1. Podczas oceny polowej elitarnego materiału szkółkarskiego oraz kwalifikowanego materiału szkółkarskiego w sadach, w których są pozyskiwane nasiona lub zrazy, przeprowadza się szczegółową ocenę wszystkich roślin.
2. Podczas oceny polowej kwalifikowanego materiału szkółkarskiego innego niż wymieniony w ust. 1 dokonuje się ogólnego sprawdzenia wszystkich roślin oraz przeprowadza się ocenę szczegółową na jednostce kwalifikacyjnej, którą stanowią kolejne rośliny w jednym lub kilku rzędach albo 10 % roślin każdej partii materiału szkółkarskiego zgłoszonej do oceny.
3. W przypadku braku wyrównania materiału szkółkarskiego w ocenianej partii można wyznaczyć kolejne jednostki kwalifikacyjne.
4. Kwalifikator może zdegradować ocenianą plantację lub jej część lub partię materiału szkółkarskiego do niższego stopnia z uwagi na jej stan.
§ 28. 1. Ocenę laboratoryjną drzew w sadach do pozyskiwania nasion wykonuje się, stosując test ELISA.
2. Test ELISA wykonuje się na obecność wirusa karłowatości śliwy (Prune dwarf virus, PDV) i wirusa nekrotycznej plamistości pierścieniowej wiśni (Prunus necrotic ringspot virus, PNRSV).
3. Reprezentatywne próby pobiera się do testu ELISA późną zimą lub wczesną wiosną, nie później jednak niż przed kwitnieniem, z każdego drzewa nasiennego cztery pędy, każdy pęd z innej strony drzewa.
4. Test ELISA wykonuje się na liściach i kwiatach lub pąkach uzyskanych z pędów przetrzymywanych przez okres od 2 do 3 tygodni w wodzie o temperaturze 18-25 °C.
5. Pierwszy test ELISA wykonuje się na 3-letnich drzewach, pobierając próby zbiorcze z czterech kolejnych drzew nasiennych. Kolejne testy ELISA wykonuje się co 4 lata lub 6 lat, w zależności od izolacji przestrzennej określonej w wymaganiach szczegółowych, pobierając próby zbiorcze z dwóch kolejnych drzew nasiennych.
6. Jeżeli w próbie zbiorczej zostaną stwierdzone wirusy, o których mowa w ust. 2, to test ELISA wykonuje się, dla tej próby zbiorczej, dla każdego drzewa oddzielnie.
§ 29. 1. Oceny tożsamości odmianowej materiału szkółkarskiego dokonuje się, prowadząc obserwacje cech danej odmiany.
2. Obserwowane cechy odmiany porównuje się z opisem odmiany dokonanym przez jednostkę zajmującą się rejestracją lub z wzorcem tej odmiany.
3. Ocenę tożsamości odmianowej dla jednej odmiany przeprowadza się co najmniej na:
1) czterech drzewkach;
2) sześciu krzewach;
3) dwunastu roślinach truskawek.
4. Ocenę tożsamości odmianowej materiału szkółkarskiego kończy się po pierwszym roku owocowania, w którym można dokonać porównania określonego w ust. 2.
§ 30. 1. Pobierania prób materiału siewnego dokonuje się zgodnie z metodyką określoną przez Międzynarodowy Związek Oceny Nasion (ISTA).
2. Do pobierania prób do oceny laboratoryjnej materiału siewnego odmianowych mieszanek nasiennych oraz mieszańców złożonych rzepaku stosuje się metodykę ISTA, jeżeli poszczególne składniki tego materiału siewnego zostały oznaczone w sposób umożliwiający ich rozdzielenie i ocenę każdego składnika (barwienie). Jeżeli nie ma możliwości rozdzielenia poszczególnych składników materiału siewnego, nie przeprowadza się oceny laboratoryjnej.
§ 31. 1. Pobieranie prób materiału siewnego może być wykonywane w sposób automatyczny za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób, zwanego dalej "automatycznym próbobierzem".
2. Próby materiału siewnego do oceny laboratoryjnej z partii przechowywanych w silosach pobiera się wyłącznie za pomocą automatycznego próbobierza.
§ 32. 1. Próby bulw ziemniaka do laboratoryjnej oceny zdrowotności sadzeniaków ziemniaka pobiera się z plantacji nasiennej przed ich wykopaniem, w czasie kopania albo z kopców lub przechowalni.
2. Próby z kopców i przechowalni pobiera się tylko wówczas, gdy nie jest możliwe pobranie próby z plantacji, w szczególności jeżeli:
1) próba pobrana z plantacji uległa zniszczeniu lub z wysadzonych oczek uzyskano mniej niż 80 % roślin;
2) zostały zakwestionowane wyniki oceny laboratoryjnej, a pobranie próby do oceny powtórnej nie było możliwe przed wykopaniem ziemniaków.
§ 33. 1. Próby do laboratoryjnej oceny zdrowotności pobiera się w terminach przewidzianych dla grup wczesności poszczególnych odmian, po uzgodnieniu z zainteresowanymi podmiotami.
2. Próby bulw ziemniaka do laboratoryjnej oceny zdrowotności pobiera się z plantacji o całkowicie zaschniętych lub zniszczonych częściach zielonych roślin.
3. Z plantacji nasiennych ziemniaka, na których był przeprowadzony zabieg defoliacji, próby bulw ziemniaka pobiera się w okresie pomiędzy 7. a 14. dniem po wykonanym zabiegu.
4. Jeżeli części zielone roślin nie są całkowicie zaschnięte lub zniszczone, próby do laboratoryjnej oceny zdrowotności pobiera się w czasie kopania bulw.
§ 34. 1. Próby bulw ziemniaka do oceny laboratoryjnej pobiera się do dostarczonych przez wnioskodawcę czystych i o odpowiedniej wytrzymałości opakowań.
2. Odpowiednio oznakowane próby bulw ziemniaka dostarcza się, wraz z protokołem pobrania próby, do laboratorium w terminie 3 dni od dnia zakończenia próbobrania.
§ 35. Opis metod pobierania prób do oceny laboratoryjnej materiału siewnego mieszanek nasiennych innych niż określone w § 30 ust. 2, automatycznego sposobu pobierania prób oraz prób do laboratoryjnej oceny zdrowotności sadzeniaków ziemniaka jest określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia.
§ 36. Traci moc rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie metod dokonywania oceny polowej, laboratoryjnej sadzeniaków ziemniaka, cech zewnętrznych materiału siewnego oraz metod oceny polowej, laboratoryjnej i tożsamości odmianowej materiału szkółkarskiego (Dz. U. Nr 103, poz. 1093).
§ 37. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: w z. M. Zagórski
________________________
1) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działem administracji rządowej -
rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia
18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju
Wsi (Dz. U. Nr 131, poz. 915 oraz z 2007 r. Nr 38, poz. 244).
2) Przepisy niniejszego rozporządzenia wdrażają postanowienia:
1) dyrektywy Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem
siewnym roślin pastewnych (Dz. Urz. WE L 125 z 11.07.1966, str. 2298, z późn. zm.; Dz.
Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 55, z późn. zm.);
2) dyrektywy Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem
siewnym roślin zbożowych (Dz. Urz. WE L 125 z 11.07.1966, str. 2309, z późn. zm.; Dz.
Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 66, z późn. zm.);
3) dyrektywy Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem
siewnym buraka (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE
Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 292, z późn. zm.);
4) dyrektywy Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem
siewnym warzyw (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 33, z późn. zm.; Dz. Urz. UE
Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 313, z późn. zm.);
5) dyrektywy Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami
ziemniaków (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 60, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 340, z późn. zm.);
6) dyrektywy Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem
siewnym roślin oleistych i włóknistych (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 74, z
późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 354, z późn.
zm.);
7) dyrektywy Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu
materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli (Dz. Urz. WE L 93 z 17.04.1968, str.
15, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 123, z
późn. zm.);
8) dyrektywy Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem
rozmnożeniowym roślin ozdobnych (Dz. Urz. WE L 226 z 13.08.1998, str. 16, z późn. zm.;
Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 23, str. 363, z późn. zm.);
9) dyrektywy Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem
rozmnożeniowym i nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona (Dz. Urz. WE L 157 z
10.06.1992, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 12,
str. 275, z późn. zm.);
10) dyrektywy Rady 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem
rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji
owoców (Dz. Urz. WE L 157 z 10.06.1992, str. 10, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 12, str. 284, z późn. zm.).
3) Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 lutego 2007 r. w
sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania i jakości materiału siewnego
(Dz. U. Nr 29, poz. 189).
4) Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 marca 2004
r. w sprawie zapobiegania wprowadzaniu i rozprzestrzenianiu się organizmów
kwarantannowych (Dz. U. Nr 61, poz. 571 i Nr 138, poz. 1466, z 2005 r. Nr 81, poz. 715 i
Nr 153, poz. 1277 oraz z 2006 r. Nr 33, poz. 233 i Nr 118, poz. 810).
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie
szczegółowych sposobów postępowania przy zwalczaniu i zapobieganiu rozprzestrzeniania
się grzyba Synchytrium endobioticum (Dz. U. Nr 183, poz. 1891, z
2005 r. Nr 27, poz. 226 i Nr 207, poz. 1737 oraz z 2006 r. Nr 148, poz. 1072).
Załączniki do rozporządzenia
Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi
z dnia 9 marca 2007 r. (poz. 363)